آب دریا به آب موجود در دریاها و اقیانوسها گفته می‌شود. به‌طور متوسط شوری آب اقیانوس‌ها در حدود ۳٫۵٪ (۳۵ گرم در لیتر) است. این بدان معنی است که هر کیلوگرم (یک لیتر بر حسب حجم) از آب دریا دارای ۳۵ گرم از املاح محلول (عمدتاً سدیم و کلرید و یون) می‌باشد. چگالی متوسط آب اقیانوس‌ها ۱٫۰۲۵ گرم در میلی‌لیتر است. آب دریا دارای چگالی بیشتری نسبت به آب شیرین و آب خالص است. دمای انجماد آب دریا به علت غلظت نمک محلول پایین‌تر است.[۱]

آب دریا در تنگه مالاکا

چگالی متوسط در سطح ۱٫۰۲۵ کیلوگرم در لیتر است. آب دریا از آب شیرین و آب خالص متراکم تر است (چگالی ۱٫۰ کیلوگرم در لیتر در ۴ درجه سانتیگراد (۳۹ درجه فارنهایت)) زیرا نمک‌های حل شده جرم را به نسبت بزرگتر از حجم باعث افزایش جرم می‌شوند. با افزایش غلظت نمک، نقطه انجماد آب دریا کاهش می‌یابد. در شوری معمولی، در حدود منفی ۱ درجه سانتیگراد (۲۸ درجه فارنهایت) منجمد می‌شود.[۲] سردترین آب دریا که تاکنون ثبت شده‌است (در حالت مایع) در سال ۲۰۱۰ بود، در جوی در زیر یخچال‌های قطب جنوب و منفی ۲٫۶ درجه سانتیگراد (۲۷٫۳ درجه فارنهایت) اندازه‌گیری شد.[۳] pH آب دریا به‌طور معمول به دامنه ای بین ۷٫۵ و ۸٫۴ محدود می‌شود.[۴] با این حال، هیچ مقیاس pH مرجع پذیرفته شده جهانی برای آب دریا وجود ندارد و تفاوت بین اندازه‌گیری‌ها بر اساس مقیاس‌های مختلف مرجع ممکن است تا ۰٫۱۴ واحد باشد.[۵]

ژئوشیمیویرایش

شوریویرایش

اگرچه اکثریت قریب به اتفاق آب دریا دارای شوری بین ۳۱ گرم در کیلوگرم و ۳۷.۵ گرم بر کیلوگرم است، که بین ۳٫۳–۳٫۸ درصد است، آب دریا در سراسر جهان به‌طور یکنواخت شور نیست. در جایی که مخلوط شدن با رواناب آب شیرین از دهان رودخانه، در نزدیکی یخچال‌های طبیعی ذوب یا مقادیر زیادی بارش (به عنوان مثال باران‌های موسمی) اتفاق می‌افتد، آب دریا می‌تواند به میزان قابل توجهی کمتر شور باشد. نمکی‌ترین دریای آزاد دریای سرخ است که در آن نرخ بالای تبخیر، بارش کم و رواناب کم رودخانه و گردش آب محدود منجر به آب شور غیرمعمول می‌شود. شوری موجود در آب‌های جدا شده در آب هنوز هم می‌تواند به میزان قابل توجهی بیشتر باشد - تقریباً ده برابر در مورد دریای مرده. از نظر تاریخی، از مقیاس‌های مختلف شوری برای تقریب شوری مطلق آب دریا استفاده شده‌است. مقیاس محبوب "مقیاس شوری عملی" بود که میزان شوری در "واحدهای شوری عملی (psu)" اندازه‌گیری شد. استاندارد فعلی برای شوری مقیاس "شوری مرجع"[۶] با شوری بیان شده در واحد "g / kg" است.

ترکیبات شیمیاییویرایش

آب دریا حاوی یونهای محلول بیشتر از انواع آب شیرین است.[۷] با این حال، نسبت املاح تفاوت چشمگیری دارد. به عنوان مثال، اگرچه آب دریا ۲٫۸ برابر بی کربنات بیشتر از آب رودخانه دارد، درصد بی کربنات موجود در آب دریا به عنوان نسبت تمام یون‌های محلول در مقایسه با آب رودخانه بسیار پایین است. یون‌های بی کربنات ۴۸٪ از املاح آب رودخانه را تشکیل می‌دهند اما تنها ۰٫۱۴٪ برای آب دریا دارند.[۷][۸] تفاوت‌هایی از این دست به دلیل متفاوت بودن زمان ماندگاری محلول‌های آب دریا است. سدیم و کلرید مدت ماندگاری بسیار طولانی دارند، در حالی که کلسیم (که برای تشکیل کربنات حیاتی است) تمایل دارد خیلی سریعتر رسوب کند.[۸] فراوان‌ترین یون‌های محلول در آب دریا سدیم، کلرید، منیزیم، سولفات و کلسیم هستند.[۹] اسمولاریته آن تقریباً ۱۰۰۰ mOsm/l است.[۱۰]

منابعویرایش

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Seawater». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۸ آوریل ۲۰۱۱.
  2. "U.S. Office of Naval Research Ocean, Water: Temperature". Archived from the original on 12 December 2007.
  3. Sylte, Gudrun Urd (24 May 2010). "Den aller kaldaste havstraumen". forskning.no (به Norwegian). Archived from the original on 6 March 2012. Retrieved 24 May 2010.
  4. Chester, Jickells, Roy, Tim (2012). Marine Geochemistry. Blackwell Publishing. ISBN 978-1-118-34907-6.
  5. Stumm, W, Morgan, J. J. (1981) Aquatic Chemistry, An Introduction Emphasizing Chemical Equilibria in Natural Waters. John Wiley & Sons. pp. 414–416. شابک ‎۰۴۷۱۰۴۸۳۱۳.
  6. Millero, Frank J.; Feistel, Rainer; Wright, Daniel G.; McDougall, Trevor J. (January 2008). "The composition of Standard Seawater and the definition of the Reference-Composition Salinity Scale". Deep Sea Research Part I: Oceanographic Research Papers. 55 (1): 50–72. doi:10.1016/j.dsr.2007.10.001.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Gale, Thomson. "Ocean Chemical Processes". Retrieved 2 December 2006.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ Pinet, Paul R. (1996). Invitation to Oceanography. St. Paul: West Publishing Company. pp. 126, 134–135. ISBN 978-0-314-06339-7.
  9. Hogan, C. Michael (2010). "Calcium", eds. A. Jorgensen, C. Cleveland. Encyclopedia of Earth. Some evidence shows the potential for fairly regular ratios of elements maintained across surface oceans in a phenomenon known as the Redfield ratio. National Council for Science and the Environment.
  10. "Osmolarity of sea water".