آخرین تک‌شاخ

آخرین تک‌شاخ (به انگلیسی: The Last Unicorn) نام فیلم انیمیشنی است که در سال ۱۹۸۲ و براساس کتابی از پیتر اس. بیگل به همین نام ساخته شده‌است. فیلمنامهٔ آن را خود پیتر اس. بیگل نوشته و ژول بیس و آرتور رنکین جونیور کارگردانی و تهیه‌کنندگی آن را برعهده داشته‌اند. پویانمایی آخرین تک‌شاخ به وسیلهٔ انیماتورهای ژاپنی صورت گرفته و آهنگسازی و تنظیم آن را جیمی وب انجام داده است. ترانه‌های آن نیز توسط گروه فولک راک آمریکا اجرا شده‌اند. خود فیلم داستان تک‌شاخی است که به ناگاه درمیابد آخرین بازمانده از این نوع است و چون نمی‌تواند این موضوع را باور کند در جستجوی دیگر تک‌شاخ‌ها برمی‌آید و در این راه اتفاقات گوناگونی برایش رقم می‌خورد. انیمیشن آخرین تک‌شاخ در دههٔ ۶۰ خورشیدی با حذف ترانه‌های آن در سینماهای ایران نیز اکران شده‌است.

آخرین تک‌شاخ
The last unicorn dvd cover.JPG
تصویر روی جلد دی‌وی‌دی انتشار یافته در سال ۲۰۰۷ به مناسبت ۲۵مین سالگرد ساخته‌شدن فیلم
کارگردانژول بیس
آرتور رنکین جونیور
تهیه‌کنندهژول بیس
آرتور رنکین جونیور
نویسندهپیتر اس. بیگل
بازیگرانمیا فارو
آلن آرکین
جف بریجز
کریستوفر لی
تمی گریمز
موسیقیجیمی وب
گروه آمریکا
تدوین‌گرتوموکو کیدا
توزیع‌کنندهگرانادا اینترنشنال (از ۱۹۹۹)
آی تی سی انترتینمنت (۱۹۸۲)
جنسن فارلی پیکچرز (نسخهٔ سینمایی - ۱۹۸۲)
تاریخ‌های انتشار
۱۹ نوامبر ۱۹۸۲
مدت زمان
۹۲ دقیقه
کشور ایالات متحده آمریکا
 ژاپن (ساخت انیمیشن)
زبانانگلیسی
فروش گیشه۶٬۴۵۵٬۳۳۰ دلار[۱]

داستانویرایش

تک شاخی در جنگلی که به خاطر وجودش همواره سرسبز است زندگی می‌کند. روزی پروانه‌ای از آنجا می‌گذرد و به او می‌گوید که آخرین تک‌شاخی است که در این دنیا باقی‌مانده است. او که از این موضوع متعجب شده‌است تصمیم می‌گیرد به جستجوی دیگر تک‌شاخ‌ها بپردازد و در میابد که شاه هاگارد به کمک گاو قرمز تمامی آن‌ها را در دریا زندانی کرده‌است. پس تصمیم به نجات آن‌ها می‌گیرد. در راه گرفتار می‌شود ولی تردستی به نام اشمندریک او را نجات می‌دهد. در طول راه دختری به نام مولی نیز به آندو می‌پیوندد و هر سه به سمت قلعهٔ کینگ هاگارد راه می‌افتند ولی ناگهان گاو قرمز که وجود تک‌شاخ را احساس کرده‌است در مقابلشان ظاهر و به تک‌شاخ حمله‌ور می‌شود. اشمندریک برای نجات یونیکورن متوسل به جادو می‌شود و او را به دختری تبدیل می‌کند. تک‌شاخ که اینک او را لیدی آمالتیا می‌نامند سخت از این تبدیل غمگین می‌شود ولی چاره‌ای جز قبول کالبد جدید خود ندارد. سرانجام هر سه به قصر شاه هاگارد می‌رسند. در آنجا شاهزاده لیر که شوالیه‌ای شجاع و جوانمرد است عاشق آمالتیا (تک‌شاخ) می‌شود ولی دختر از آنجا که یک تک‌شاخ است و تک‌شاخ‌ها فاقد احساسات انسانی هستند توجهی به او نمی‌کند تا اینکه شاهزاده آهنگی برای او می‌خواند و تک‌شاخ سرانجام عشق را در وجودش حس می‌کند؛ ولی او باید دیگر تک‌شاخ‌ها را پیدا کند به ویژه که شاه هاگارد نیز به او ظنین شده‌است. مولی به کمک گربهٔ سخنگو متوجه تونلی مخفی در قصر می‌شود و هر سه به آنجا می‌روند. ناگهان گاو قرمز در برابرشان ظاهر می‌شود. به هنگام فرار پای آمالتیا به شاخه‌ای گیر کرده و بر زمین می‌افتد و اشمندریک شعبده باز دوباره او را تبدیل به تک‌شاخ می‌کند. تک شاخ به سرعت از برابر گاو قرمز دور می‌شود ولی گاو که آتش از تمام وجودش شعله می‌کشد او را دنبال می‌کند. شاهزاده لیر سعی می‌کند به تک‌شاخ کمک کند ولی مورد حملهٔ گاو قرمز قرار گرفته و بیهوش می‌افتد. تک‌شاخ از دیدن این صحنه ناراحت می‌شود و به سمت گاو قرمز که سعی دارد او را به سمت دریا براند حمله می‌کند. سرانجام گاو قرمز مجبور به تسلیم شده و خود وارد دریا می‌شود و با فرورفتن او در آب ناگهان امواج خروشانی پدیدار شده و صدها تک‌شاخ زندانی در داخل دریا آزاد می‌شوند و به خشکی می‌آیند. آن‌ها کاخ هاگارد را ویران کرده و باعث سرنگون شدن او به داخل دریا می‌شوند. بار دیگر تک شاخ‌ها در سرتاسر دنیا پدیدار می‌شوند. ولی تنها یک تک‌شاخ است که با احساساتی انسانی به جنگل خود بازمی‌گردد و او آخرین تک‌شاخ است.

صداپیشگانویرایش

گروه تولیدویرایش

  • نویسنده کتاب و فیلمنامه : پیتر اس. بیگل
  • کارگردانان : ژول بیس، آرتور رنکین جونیور
  • تهیه کنندگان : ژول بیس، آرتور رنکین جونیور، مارتین استارگر، مایکل چیس واکر
  • موسیقی : جیمی وب
  • تدوین : توموکو کیدا
  • مدیر تولید : ماساکی ایزوکا
  • جلوه‌های صوتی : تام کلاک، نوریوشی اوهیرا
  • دوربین : هیرویاسو اوموتو
  • طراحی شخصیت‌ها : لستر آبرامز
  • طراحی پس‌زمینه : میتسو ایوازاکی، مینورو نیشیدا، کازوسوکه یوشیهارا
  • انیماتورها : ماساهیرو یوشیدا، کازویوکی کوبایاشی، هیدمی کوبو، تاداکاتسو یوشیدا، کایوکو ساکانو، فوکو سوزوکی، یوشیکو ساساکی

سلام. من زیباترین دختر دنیا،یعنی پرنسس تارا هستم! تابحال هیچ کسی،مانند من زیبا نبوده است! خواهش می کنم! از همه ی شما ها تمنا می کنم که اگر کسی خانم معصومه فریور نژاد را که زبان انگلیسی تدریس می کند را می شناسید،لطفا در برنامه ی شاد،آیدی زیر را،دنبال کنید تا بتوانید به من خبر دهید.

@UNICORNTARA

جوایزویرایش

  • آخرین تک‌شاخ در سال ۱۹۸۳ نامزد دریافت جایزهٔ ساترن برای بهترین فیلم انیمیشن از آکادمی فیلم‌های علمی-تخیلی، فانتزی و ترسناک آمریکا شده‌است.[۲]

دعوای حقوقیویرایش

از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ پیتر اس. بیگل، نویسندهٔ کتاب و فیلمنامهٔ آخرین تک‌شاخ درگیر دعوایی حقوقی با شرکت انگلیسی گرانادا میدیا اینترنشنال می‌باشد که پس از آی تی سی انترتینمنت در سال ۱۹۹۹ امتیاز پخش این انیمیشن را در اختیار گرفته‌است. بیگل اظهار می‌دارد که در طول ۲۳ سال گذشته سهمی از فروش فیلم به او پرداخت نشده‌است و همینک نیز سودی از فروش دی وی دی‌های آن به او تعلق نمی‌گیرد. در ژوئیهٔ ۲۰۰۶ اخباری مبنی بر مذاکرات دو طرف در این باره در سایت[۳] منتشر شد[۴] و در اوت ۲۰۰۷ اظهار امیدواری گردید که این مذاکرات نتیجهٔ مثبتی به همراه داشته باشند.[۵] ولی در آخرین بروزرسانی سایت مزبور در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۰۸ گفته شده‌است که تاکنون نتیجه‌ای از این مذاکرات حاصل نشده و نتیجه‌بخش بودنشان نیز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.[۶]

صداپیشگان نسخهٔ فارسیویرایش

پانویسویرایش

  1. "The Last Unicorn Total Lifetime Grosses". Retrieved 7 June 2008.
  2. "Awards". Retrieved 7 June 2008.
  3. توسط کانر کاکرن، مدیر کاری پیتر سویر بیگل، تأسیس گرده و در وبگاه آن اطلاعات مربوط به کارهای بیگل و آخرین اخبار از دعواهای حقوقی او منتشر می‌شود. همچنین طرفداران بیگل تشویق به امضای نام خود در حمایت از حقوق نویسنده می‌شوند و بنا بر اعلام کاکرن همین مورد سبب ترغیب شرکت گرانادا به مذاکره با پیتر اس. بیگل بر سر حقوق مربوط به انیمیشن آخرین تک‌شاخ شده است.
  4. Connor Cochran (2006). "July 2006 News FLlash! Your Voice is Making a Difference". Archived from the original on 15 May 2008. Retrieved 8 June 2008.
  5. Connor Cochran (2007). "August 2007 Update". Archived from the original on 15 May 2008. Retrieved 8 June 2008.
  6. Connor Cochran (2008). "Regarding the Conflict with Granada Media over The Last Unicorn". Archived from the original on 24 March 2010. Retrieved 8 June 2008.

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش