آنتونی فان دیک

هنرمند و نقاش هلندی

سر آنتونی ون دایک (هلندی: Anthony van Dyck؛ ۲۲ مارس ۱۵۹۹–۹ دسامبر ۱۶۴۱) نقاش بلژیکی و یکی از بهترین پُرتره‌نگاران سده ۱۷ میلادی بود. وی در سال ۱۶۳۲ نقاش رسمی دربار چارلز اول انگلستان و اسکاتلند شد.[۱]

انتونی وندایک
آنتونی ون دایک Anthony van Dyck
خودنگاره‌ای از آنتونی ون دایک (بعد از ۱۶۳۳)
نام در زمان تولدAntoon van Dyck
زادهٔ۲۲ مارس ۱۵۹۹
آنتورپ، بلژیک، فلانندر (بلژیک امروزه)
درگذشت۹ دسامبر ۱۶۴۱ (۴۲ سال)
لندن، انگلستان، انگلستان
ملیتفلاندری
استادروبنس
پیشهباروک
شناخته‌شده براینقاشی
کارهای برجستهسه پرتره از چارلز
سبکباروک
جنبشباروک
پشتیبان(ـان)پیتر پل روبنس
خودنگاره

وی به شهرت بالایی دست یافت و شیوهٔ نگارگری او در طول ۱۵۰ سال آینده به سبکی غالب در نقاشی پرترهٔ انگلیسی بدل گردید. فان دیک علاوه بر نقاشی پرتره درکشیدن سوژه‌های افسانه‌ای و موضوعات مربوط به کتاب مقدس نیز مهارت داشت و توانایی‌های ممتاز خود در طراحی را نیز به نمایش گذاشته بود. او را همچنین یکی از نوآوران مهم در نقاشی آبرنگ و قلم‌زنی به‌شمار می‌آورند.

سلف پرتره وندایک در نوجوانی

قهوه ای ون دایک یا قهوه ای کاسل در قرن هفدهم میلادی، توسط ون دایک شناخته و مورد استفاده قرار گرفت. قهوه ای ون دایک رنگیزهٔ خاک سمی به رنگ شکلاتی سیر (تیره‌تر از آمبر سوخته) با ته رنگ سبز است و با این مخلوط تهیه می‌شود؛ آمبر سوخته + سیاه+ قرمز شفاف اخرا. آمبر و سیه نا هر سه رس هستند اما حاوی ناخالصی‌هایی که آن‌ها را رنگی ساخته‌است. بدین ترتیب که اولی حاوی Fe203 و دومی حاوی F203 و Mn02 و سومی حاوی هیدروکسید_ اکسید آهن آبدار_ nH20 , Feo-OH می‌باشد؛ بنابراین هر سه از سیلیکات هستند. (زیرا رس‌ها همگی سیلیکات هستند) اما سیلیکات‌های آهن دار که در بین آهن هاقرار می‌گیرد، آمبر حاوی منگنز می‌باشد.[۲]

هفتمین فرزند فرانس ون دایک، تاجر ابریشم ثروتمند آنتورپ ، آنتونی از کودکی نقاشی می کرد. او در اواخر نوجوانی خود به عنوان یک نقاش مستقل موفق بود و در سال 1618 در انجمن صنفی آنتورپ استاد شد. در این زمان او در استودیوی نقاش برجسته شمالی آن روز، پیتر پل روبنس ، کار می کرد که تأثیر عمده ای داشت. روی کارش ون دایک در سال 1621 چند ماه در لندن کار کرد، سپس برای مدت کوتاهی به فلاندر بازگشت، قبل از سفر به ایتالیا، جایی که تا سال 1627 بیشتر در جنوا در آنجا ماند. در اواخر دهه 1620، او مجموعه‌ای از حکاکی‌های پرتره را که بسیار تحسین برانگیز بود، تکمیل کرد .، بیشتر هنرمندان دیگر. او پس از بازگشت از ایتالیا، پنج سال را در فلاندر گذراند و از سال 1630 نقاش دربار ایزابلا ، فرماندار هابسبورگ فلاندر بود. در سال 1632 به درخواست چارلز اول انگلستان به لندن بازگشت تا نقاش اصلی دربار شود .[۳]

به استثنای هولبین ، ون دایک و دیگو ولاسکز معاصرش اولین نقاشان با استعداد برجسته ای بودند که عمدتاً به عنوان پرتره نگار دربار کار کردند و این ژانر را متحول کردند. او بیشتر برای پرتره های اشراف، به ویژه چارلز اول، و خانواده و همکارانش شناخته شده است. ون دایک تأثیر غالب در نقاشی پرتره انگلیسی برای 150 سال آینده شد. او همچنین موضوعات اساطیری و انجیلی را نقاشی می‌کرد، از جمله مجسمه‌های محراب، امکانات برجسته‌ای را به‌عنوان یک نقشه‌کش به نمایش می‌گذاشت، و یک مبتکر مهم در آبرنگ و حکاکی بود.. قلم موی فوق‌العاده او، که ظاهراً به سرعت نقاشی می‌شود، معمولاً می‌تواند از مناطق بزرگ نقاشی شده توسط دستیاران زیادش متمایز شود. سبک پرتره او در بین کشورهای مختلفی که در آنها کار می کرد به طور قابل توجهی تغییر کرد و در ظرافت آرام آخرین دوره انگلیسی او به اوج رسید. نفوذ او به دوره مدرن گسترش می یابد. ریش ون دایک به نام او نامگذاری شده است. چارلز اول در طول زندگی خود به او نشان شوالیه اعطا کرد و در کلیسای جامع سنت پل به خاک سپرده شد که نشان از جایگاه او در زمان مرگش بود.[۴]

زندگی و حرفهویرایش

اموزشویرایش

 
خانواده لومیدینی

آنتون ون دایک (نام فلاندری او) از والدینی مرفه در آنتورپ به دنیا آمد و هفتمین فرزند از 12 فرزند بود.  پدرش فرانس ون دایک، تاجر ابریشم، و مادرش ماریا کوپرز، دختر دیرک کوپرز و کاترینا کونیکس بود.  او در 23 مارس 1599 (به عنوان آنتونیو) غسل تعمید داده شد.  استعداد او خیلی زود آشکار شد، و او در سال 1609 با هندریک ون بالن نقاشی می‌خواند ، و در حدود سال 1615 یک نقاش مستقل شد و با دوست کوچکترش یان بروگل جوان ، کارگاهی راه‌اندازی کرد .  در سن پانزده سالگی، همانطور که خود پرتره او ، 1613-1614، نشان می دهد، او قبلاً یک هنرمند بسیار برجسته بود . او تا فوریه 1618 به عنوان استاد آزاد در انجمن نقاشان آنتورپ سنت لوک پذیرفته شد  روبنس ، که از هنرمندان قرارداد فرعی و همچنین کارگاه بزرگ خود استفاده زیادی کرد. تأثیر او بر این هنرمند جوان بسیار زیاد بود. روبنس از ون دایک نوزده ساله به عنوان "بهترین شاگرد من" یاد کرد.

[۵]
 
انتونی وندایک اثر پیتر پل روبنس

منشا و ماهیت دقیق رابطه آنها نامشخص است. حدس زده شده است که ون دایک از حدود سال 1613 شاگرد روبنس بوده است، زیرا حتی آثار اولیه او اثر کمی از سبک ون بالن نشان می دهد، اما هیچ مدرک روشنی برای این موضوع وجود ندارد.  در همان زمان، تسلط روبنس در شهر نسبتا کوچک و رو به زوال آنتورپ احتمالاً توضیح می دهد که چرا، علیرغم بازگشت دوره ای او به شهر، ون دایک بیشتر دوران حرفه ای خود را در خارج از کشور گذراند.  در سال 1620، در قرارداد روبنس برای کمیسیون اصلی سقف کارولوس بورومئوسکرک ، کلیسای یسوعیان در آنتورپ (در سال 1718 در اثر آتش سوزی از دست رفت)، ون دایک به عنوان یکی از "مربیان" مشخص شده است که قرار بود اعدام را اجرا کند. نقاشی به طرح های روبنس. برخلاف ون دایک، روبنس برای اکثر دادگاه های اروپا کار می کرد، اما از وابستگی انحصاری به هر یک از آنها اجتناب کرد.[۶]

ایتالیاویرایش

در سال 1620، به تحریک جورج ویلیرز، مارکس باکینگهام ، ون دایک برای اولین بار به انگلستان رفت و در آنجا برای پادشاه جیمز اول انگلستان کار کرد و 100 پوند دریافت کرد.  در لندن در مجموعه ارل آروندل بود که او برای اولین بار کار تیتیان را دید که استفاده از رنگ و مدل سازی ظریف فرم دگرگون کننده بود و زبان سبک جدیدی را ارائه می کرد که درس های ترکیب بندی آموخته شده از آن را غنی می کرد. روبنس. [۷]

 
نمونه سبک لطیف تر از وندایک لرد استوارت و برنارد

او پس از حدود چهار ماه به فلاندر بازگشت و سپس در اواخر سال 1621 به ایتالیا رفت و شش سال در آنجا ماند. او در آنجا به مطالعه استادان ایتالیایی پرداخت و در عین حال حرفه ای موفق را به عنوان یک پرتره نگار آغاز کرد. جیووان پیترو بلوری می‌گوید: « او قبلاً خود را به‌عنوان چهره‌ای از پیامدها نشان می‌داد که مستعمره‌ی هنرمند نسبتاً غیرمتعارف شمالی در رم را آزار می‌داد ، با ظاهر شدن با شکوه زئوکسیس .... رفتار او به جای یک فرد معمولی، رفتاری نجیب زاده بود و در جامه های غنی می درخشید. از آنجایی که او در حلقه روبنس به اشراف زاده ها عادت داشت، و طبیعتاً دارای ذهنی عالی بود و می خواست خود را متمایز کند، بنابراین کلاهی با پر و سنجاق، زنجیر طلا بر روی سینه اش و همچنین ابریشم بر سر داشت. همراه خادمان.» [۸]آنتونی ون دایک ، اثر پیتر پل روبنس (28-1627) او بیشتر در جنوا مستقر بود ، اگرچه به شهرهای دیگر نیز سفر کرد، و مدتی در پالرموی سیسیل ماند ، جایی که در طول طاعون ۱۶۲۴، یکی از بدترین طاعون‌های تاریخ سیسیل، قرنطینه شد. او در آنجا یک سری نقاشی مهم از قدیس طاعون شهر سنت روزالیا تولید کرد. تصویرهای او از زنی جوان با موهای بلوند روان که کتی از فرانسیسکن بر سر داشت و در خطر آن به سمت شهر پالرمو دراز می کرد، از آن زمان به بعد به نماد استاندارد قدیس تبدیل شد و برای نقاشان باروک ایتالیایی، از لوکا جوردانو گرفته تا بسیار تأثیرگذار بود. پیترو نوولی . نسخه ها شامل نسخه هایی در مادرید هستند،هیوستون ، لندن ، نیویورک و پالرمو ، و همچنین سنت روزالیا برای شهر پالرمو در پورتوریکو، و تاجگذاری سنت روزالیا در وین. مجموعه‌ای از نقاشی‌های سنت روزالیا ون دایک توسط گووین الکساندر بیلی و خاویر اف. سالومون مورد مطالعه قرار گرفته‌اند که هر دو نمایشگاه‌هایی را که به موضوع هنر ایتالیایی و طاعون اختصاص داده شده بود، برعهده داشتند. [۹]

برای اشراف جنوا، پس از آن در مرحله نهایی شکوفایی، او یک سبک پرتره تمام قد را توسعه داد، با استفاده از ورونز و تیتان و همچنین سبک روبنس از دوره خود در جنوا، جایی که چهره های بسیار بلند اما برازنده از بالا به تصویر نگاه می کنند. بیننده ای با خلاقیت عالی در سال 1627، او به آنتورپ بازگشت و به مدت پنج سال در آنجا ماند و پرتره‌های دوست‌داشتنی‌تری کشید که همچنان حامیان فلاندری او را تا حد ممکن شیک نشان می‌داد. یک پرتره گروهی در اندازه واقعی از بیست و چهار عضو شورای شهر بروکسل که او برای اتاق شورا کشیده بود در سال 1695 از بین رفت. ظاهراً او برای حامیان خود بسیار جذاب بود، و مانند روبنس، به خوبی می‌توانست در محافل اشرافی و درباری شرکت کند، که به توانایی او در دریافت حق کمیسیون می‌افزاید. در سال 1630، او به عنوان نقاش دربار فرماندار هابسبورگ فلاندر، آرشدوشس ایزابلا توصیف شد. در این دوره آثار مذهبی بسیاری از جمله محراب‌های بزرگ تولید کرد و کار چاپ خود را آغاز کرد.[۱۰]

لندن و مرگویرایش

 
چارلز اول درحال شکار

شاه چارلز اول پرشورترین مجموعه‌دار هنر در میان پادشاهان استوارت بود و نقاشی را راهی برای ترویج دیدگاه بلند خود از سلطنت می‌دید. در سال 1628، او مجموعه افسانه ای را خرید که دوک مانتووا مجبور به فروش آن شد و از زمان به قدرت رسیدن خود در سال 1625 در تلاش بود تا نقاشان برجسته خارجی را به انگلستان بیاورد. در سال 1626، او توانست اورازیو جنتیلسکی را متقاعد کند که در انگلستان مستقر شود و بعداً دخترش آرتمیسیا و تعدادی از پسرانش به او ملحق شدند. روبنس یک هدف ویژه بود که در نهایت در سال 1630 برای یک مأموریت دیپلماتیک که شامل نقاشی نیز می شد، آمد و بعداً نقاشی های بیشتری را از آنتورپ برای چارلز فرستاد. روبنس در جریان دیدار نه ماهه خود که در طی آن لقب شوالیه دریافت کرد، بسیار خوب رفتار شد. پرتره نویس دربار چارلز، دانیل میتنز ، یک هلندی تا حدودی پیاده بود. چارلز بسیار کوتاه قد بود و قدش کمتر از 5 فوت (1.5 متر) بود و چالش هایی را برای یک هنرمند پرتره مطرح می کرد.[۱۱]

ون دایک همچنان با دربار انگلیس در ارتباط بود و به مأموران شاه چارلز در جستجوی تصاویر کمک کرد. او برخی از آثار خود را ارسال کرد، از جمله یک سلف پرتره (1623) با اندیمیون پورتر ، یکی از عوامل چارلز، رینالدو و آرمیدا (1629) و یک عکس مذهبی برای ملکه. او همچنین خواهر چارلز، ملکه الیزابت بوهمیا ، را در لاهه در سال 1632 نقاشی کرده بود. در آوریل همان سال، ون دایک به لندن بازگشت و بلافاصله زیر بال دربار گرفته شد، و در ژوئیه لقب شوالیه دریافت کرد و در همان زمان دریافت کرد. حقوق بازنشستگی 200 پوندی در سال، که در اعطای آن به عنوان اصلی ترین پینتر در عظمت آنها توصیف شد. او علاوه بر این دستمزد خوبی برای نقاشی‌هایش می‌گرفت، حداقل در تئوری، زیرا شاه چارلز در واقع به مدت پنج سال حقوق بازنشستگی خود را پرداخت نکرد و قیمت بسیاری از نقاشی‌ها را کاهش داد. به او خانه ای در رودخانه تیمز در بلکفریرز داده شد ، سپس درست خارج از شهر لندن ، بنابراین از انحصار شرکت پرستش نقاشان پرهیز کرد. مجموعه ای از اتاق ها در کاخ التهام که دیگر توسط خانواده سلطنتی استفاده نمی شد، نیز به عنوان خلوتگاه روستایی در اختیار او قرار گرفت. این اقامتگاه ها توسط شریک زندگی او مارگارت لمون اداره می شد . استودیوی Blackfriars او اغلب توسط پادشاه و ملکه بازدید می شد (بعداً یک گذرگاه ویژه برای سهولت دسترسی آنها ساخته شد) که تا زمانی که ون دایک زندگی می کرد به سختی برای نقاش دیگری می نشستند. [۱۲]

 
سامسون و دلیله

او بلافاصله در انگلستان به موفقیت دست یافت، جایی که تعداد زیادی پرتره از شاه و ملکه هنریتا ماریا و همچنین فرزندانشان کشید. بسیاری از پرتره ها در چندین نسخه ساخته شده اند تا به عنوان هدایای دیپلماتیک ارسال شوند یا به طرفداران پادشاهی که به طور فزاینده ای درگیر جنگ شده اند، داده شوند. در مجموع تخمین زده می شود که ون دیک چهل پرتره از خود شاه چارلز، و همچنین حدود 30 پرتره از ملکه، 9 نفر از ارل استرافورد و چندین پرتره از درباریان دیگر کشیده است.  او بسیاری از دربار و همچنین خود و معشوقه اش مارگارت لیمون را نقاشی کرد. [۱۳] در انگلستان او نسخه‌ای از سبک خود را توسعه داد که ظرافت و راحتی را با اقتدار کم‌توجهی در موضوعات خود ترکیب می‌کرد که تا پایان قرن 18 بر پرتره انگلیسی تسلط داشت. بسیاری از این پرتره‌ها پس‌زمینه منظره‌ای سرسبز دارند. پرتره های او از چارلز سوار بر اسب، عظمت امپراطور تیتیان چارلز پنجم را به روز کرد، اما پرتره او از چارلز که در موزه لوور از سوار شده است مؤثرتر و بدیع تر است : «به چارلز در یک محیط عمداً غیررسمی، ظاهری کاملاً طبیعی از حاکمیت غریزی داده شده است. چنان سهل انگارانه قدم می زند که در نگاه اول به نظر می رسد نجیب طبیعت است تا پادشاه انگلستان.  اگرچه پرتره های او ایده کلاسیک " کاوالیر " را ایجاد کرده است«سبک و لباس، در واقع اکثریت مهم‌ترین حامیان او در اشراف، مانند لرد وارتون و ارل‌های بدفورد ، نورثامبرلند و پمبروک ، در جنگ داخلی انگلیس که بلافاصله پس از مرگ او آغاز شد ، طرف پارلمانی را گرفتند مسیح حامل صلیبپرتره ای ناشناس از همسر ون دایک، مری روثون (نیمه دوم قرن هفدهم)، موزه ملی در کراکوف پادشاه در شورا با نامه‌های ثبت اختراع به ون دایک در سال 1638 شهروندی اعطا کرد.  مری دختر پاتریک روثون بود که اگرچه این عنوان سلب شد، اما خود را لرد روثون نامید .  او در 1639-1640 بانوی منتظر ملکه بود. این ممکن است توسط پادشاه در تلاش برای نگه داشتن او در انگلستان تحریک شده باشد.  او بیشتر سال 1634 را در آنتورپ گذرانده بود، سال بعد بازگشت، و در 1640-1641، با نزدیک شدن به جنگ داخلی، چندین ماه را در فلاندر و فرانسه گذراند.. در سال 1640، شاهزاده جان کازیمیر لهستان را پس از آزادی از زندان فرانسه همراهی کرد. [۱۴]

نامه ای به تاریخ 13 آگوست 1641 از لیدی روکسبورگ در انگلستان به خبرنگاری در لاهه گزارش داد که ون دایک از یک بیماری طولانی در حال بهبودی است.  در نوامبر، وضعیت ون دایک بدتر شد و او از پاریس به انگلستان بازگشت، جایی که برای نقاشی کاردینال ریشلیو رفته بود .  او در 9 دسامبر 1641، همزمان با غسل تعمید دخترش جاستینیانا، در بلکفریرز لندن درگذشت.  او در 11 دسامبر در گروه کر کلیسای جامع سنت پل به خاک سپرده شد . بقایای فانی و مقبره او (که توسط شاه ساخته شد) در آتش سوزی بزرگ لندن در سال 1666 ویران شد

اثارویرایش

در قرن هفدهم، تقاضا برای پرتره بیشتر از سایر انواع کار بود. ون دایک تلاش کرد تا چارلز را متقاعد کند که مجموعه‌ای در مقیاس بزرگ در مورد تاریخچه Order of Garter برای خانه ضیافت، وایت هال ، که روبنز قبلاً نقاشی‌های سقف بزرگ را برای آن تکمیل کرده بود (آنها را از آنتورپ ارسال کرده بود) سفارش دهد. طرحی برای یک دیوار باقی مانده است، اما در سال 1638، چارلز برای ادامه کار بسیار کم بود.  این مشکلی بود که ولاسکوز نداشت، اما زندگی روزمره ون دایک به همان اندازه که ولاسکز با آن روبه‌رو بود، با وظایف دادگاه بی‌اهمیت مواجه نشد. ون دایک در آخرین سال‌های زندگی‌اش از پاریس تلاش کرد تا مأموریت نقاشی گرانده گالری لوور را بی‌نتیجه بگیرد. [۱۵] فهرستی از نقاشی های تاریخی که توسط ون دایک در انگلستان تولید شده است، باقی مانده است. این کتاب توسط بلوری، زندگی نامه نویس ون دایک، بر اساس اطلاعات سر کنلم دیگبی گردآوری شده است. به نظر می رسد که هیچ یک از این آثار باقی نمانده است، به جز اروس و روان که برای پادشاه انجام شده است (در زیر).  اما بسیاری از آثار دیگر، بیشتر مذهبی تا اسطوره ای، باقی مانده اند، و اگرچه بسیار خوب هستند، اما به اوج نقاشی های تاریخی ولاسکوئز نمی رسند. آثار قبلی بسیار در سبک روبنس باقی مانده اند، اگرچه برخی از آثار سیسیلی او فردی هستند.[۱۶]

پرتره های ون دایک بیشتر از ولاسکز چاپلوس بود. هنگامی که سوفیا، بعداً انتخاب کننده هانوفر ، برای اولین بار ملکه هنریتا ماریا را در تبعید در هلند در سال 1641 ملاقات کرد، او نوشت: "پرتره های زیبای ون دایک به من تصور خوبی از زیبایی همه خانم های انگلیسی داده بود که از پیدا کردن آن شگفت زده شدم. که ملکه که در نقاشی بسیار خوب به نظر می‌رسید، زنی کوچک بود که روی صندلی خود بلند شده بود، با دست‌های لاغر بلند و دندان‌هایی مانند آثار دفاعی که از دهانش بیرون می‌آمد...» خواهران چیک ، یک پرتره دوتایی اواخر برخی از منتقدان ون دایک را به دلیل منحرف کردن سنت پرتره نوپا و سختگیرانه انگلیسی - نقاشانی مانند ویلیام دابسون ، رابرت واکر و آیزاک فولر - به سمت چیزی که مطمئناً در دستان بسیاری از جانشینان ون دایک، مانند للی یا کنلر، تبدیل به ملایمت ظریف شد، سرزنش کرده‌اند .  دیدگاه مرسوم همیشه مطلوب‌تر بوده است: "وقتی ون دایک به اینجا آمد، چهره‌پردازی را برای ما آورد؛ از آن زمان تاکنون... انگلستان در آن شاخه بزرگ هنر در تمام جهان برتری داشته است." جاناتان ریچاردسون: مقاله ای در مورد نظریه نقاشی، 1715، 41). گزارش شده است که توماس گینزبورو در بستر مرگش گفته است: "ما همه به بهشت ​​می رویم و ون دایک از شرکت است." [۱۷]

تعداد نسبتاً کمی از نقاشی‌های قلمی و شستشوی منظره یا آبرنگ‌های ساخته شده در انگلستان، نقش مهمی در معرفی سنت منظره آبرنگ فلاندری به انگلستان داشتند. برخی مطالعاتی هستند که مجدداً در پس‌زمینه نقاشی‌ها ظاهر می‌شوند، اما بسیاری از آنها امضا و تاریخ دارند و احتمالاً به‌عنوان آثار تمام‌شده‌ای در نظر گرفته می‌شوند که به عنوان هدیه داده می‌شوند. چندین مورد از جزئی ترین آنها مربوط به چاودار است، بندری برای کشتی ها به قاره، که نشان می دهد ون دایک آنها را به طور معمول در حالی که منتظر باد یا جزر و مد بود انجام داده است.

چاپویرایش

 
پیتر بروگل جوان اثر وندایک

تبدیل شد. او طراحی‌ها را تهیه کرد و در هجده پرتره ، سرها و خطوط اصلی شکل را حک کرد تا یک حکاکی کار کند: «اچ پرتره پیش از زمان او به ندرت وجود داشته است، و در کار او ناگهان در بالاترین نقطه ای که تا به حال در هنر به دست آمده است." او بیشتر کارهای چاپی را به متخصصانی سپرد که بعد از نقاشی های او حکاکی می کردند. به نظر می رسد صفحات حکاکی شده او تا پس از مرگش منتشر نشده است، و حالت های اولیه بسیار نادر است.  بیشتر صفحات او پس از اتمام کارش چاپ شد. برخی از آن‌ها پس از اضافه شدن حکاکی در حالت‌های بعدی وجود دارند و گاهی اوقات اچ‌کشی او را مبهم می‌کنند. او حداقل تا زمانی که به انگلستان رفت به این مجموعه اضافه کرد و احتمالاً اینیگو جونز را در زمان حضور در لندن اضافه کرد.

این مجموعه موفقیت بزرگی بود، اما تنها سرمایه‌گذاری او در زمینه چاپ بود. پرتره احتمالاً بهتر پرداخت می کرد و او دائماً مورد تقاضا بود. در هنگام مرگ او هشتاد بشقاب توسط دیگران وجود داشت که پنجاه و دو بشقاب از هنرمندان و همچنین هجده بشقاب خودش بود. بشقاب ها توسط یک ناشر خریداری شد. با فرسوده شدن صفحات به صورت دوره‌ای، چاپ آنها برای قرن‌ها ادامه یافت و این مجموعه به آن افزوده شد، به طوری که در اواخر قرن 18 به بیش از دویست پرتره رسید. در سال 1851، این بشقاب ها توسط Calcographie du Louvre خریداری شد . [۱۸]

شمایل نگاری به عنوان یک مدل تجاری برای چاپ تولید مثل بسیار تأثیرگذار بود . سری های فراموش شده پرتره تا زمان ظهور عکاسی بسیار محبوب بودند : "اهمیت این مجموعه بسیار زیاد بود و مجموعه ای از تصاویری را ارائه داد که در طول چند قرن بعد توسط نقاشان پرتره در سراسر اروپا غارت شدند".  سبک حکاکی درخشان ون دایک، که به خطوط و نقاط باز بستگی داشت، در تضاد با سبک دیگر پرتره نگار بزرگ دیگر در چاپ های آن دوره، رامبراند بود، و تا قرن نوزدهم، زمانی که تأثیر بسیار خوبی داشت، تأثیر چندانی نداشت. تأثیر بر هنرمندانی مانند ویسلر در آخرین مرحله اصلی حکاکی پرتره.  Hyatt Mayor نوشت:

اچرز از آن زمان ون دایک را مورد مطالعه قرار داده است، زیرا آنها می توانند امیدوار باشند که مستقیم بودن درخشان او را تقریبی کنند، در حالی که هیچ کس نمی تواند امیدوار باشد که به پیچیدگی پرتره های رامبراند نزدیک شود.

[۱۹]

کارگاهویرایش

 
چارلز یکم سوار بر اسب

موفقیت ون دایک باعث شد تا کارگاهی بزرگ در لندن داشته باشد که به «خط تولید پرتره» تبدیل شد. به گفته یکی از بازدیدکنندگان، او معمولاً فقط یک نقاشی روی کاغذ می‌کشید، که سپس توسط دستیار روی بوم بزرگ می‌شد. سپس خودش سر را رنگ کرد. لباسی که مشتری می خواست در آن نقاشی شود در استودیو رها می شد و اغلب با بوم ناتمام برای هنرمندان متخصص در ارائه چنین لباس هایی ارسال می شد.  در سال‌های آخر او، این همکاری‌های استودیویی باعث کاهش کیفیت کار شد. [۲۰] علاوه بر این، بیماری از نسخه های دست نخورده توسط او، یا تقریباً، توسط این کارگاه، و همچنین توسط نسخه نویسان حرفه ای و نقاشان بعدی تولید شد. تعداد نقاشی‌هایی که به او نسبت داده می‌شد تا قرن نوزدهم بسیار زیاد شد، مانند رامبراند ، تیتیان و دیگران. با این حال، اکثر دستیاران و کپی‌کنندگان او نمی‌توانستند به اصلاح روش او نزدیک شوند، بنابراین در مقایسه با بسیاری از استادان، اجماع بین مورخان هنر در مورد اسناد به او معمولاً نسبتاً آسان است، و برچسب‌گذاری موزه‌ها در حال حاضر عمدتاً به‌روز شده است (اسناد خانه‌های روستایی ممکن است در برخی موارد مشکوک تر است).

 
تاجگذاری مسیح

اسامی نسبتا کمی از دستیاران او که شناخته شده اند هلندی یا فلاندری هستند. او احتمالاً ترجیح می‌دهد از فلاندرزهای آموزش دیده استفاده کند، زیرا در این دوره هیچ آموزش انگلیسی معادلی وجود نداشت.  تأثیر عظیم ون دایک بر هنر انگلیسی از سنتی که از طریق شاگردانش منتقل شده نشأت نمی گیرد. در واقع نمی توان برای هیچ نقاش انگلیسی با هر اهمیتی ارتباط با آتلیه او را مستند کرد.  آدریان هانمان هلندی (1604-1671) در سال 1638 به زادگاهش لاهه بازگشت تا چهره‌پرداز برجسته آنجا شود.  نقاش فلاندری پیتر تییسبه عنوان یکی از آخرین شاگردان ون دایک در کارگاه ون دایک تحصیل کرد. او یک نقاش پرتره و تاریخ بسیار موفق در زادگاهش آنتورپ شد. [۲۱]

میراثویرایش

مدت‌ها بعد، مدل‌هایی که مدل‌های او می‌پوشیدند، نام ریش ون دایک را برای بزی‌های نوک تیز و کوتاه‌شده که برای مردان در زمان او رایج بود، و یقه ون دایک ، «یقه‌ای پهن روی شانه‌ها با لبه‌های فراوان توری» ارائه کرد.  در طول سلطنت جورج سوم ، لباس فانتزی "Cavalier" به نام ون دایک رایج بود. پسر آبی از Gainsborough چنین لباس ون دایک را پوشیده است. در سال 1774 ، پرسلن دربی ، پس از پرتره ای از یوهان زوفانی ، چهره ای از " پادشاه در لباس وندیک" را تبلیغ کرد.

تعداد گیج کننده ای از رنگدانه های مختلف مورد استفاده در نقاشی "Vandyke brown" نامیده شده اند (بیشتر در منابع انگلیسی زبان). برخی از آنها پیش از ون دایک هستند و مشخص نیست که او از هیچ یک از آنها استفاده کرده باشد.  قهوه ای ون دایک یک فرآیند چاپ اولیه عکاسی با استفاده از همان رنگ است. [۲۲] هنگامی که ون دایک در سال 1632 لقب شوالیه را دریافت کرد، نام خود را به انگلیسی وندیک کرد

مجموعه هاویرایش

 
رویای مقدس هرمان جوزف 1629

مجموعه سلطنتی بریتانیا که هنوز هم بسیاری از نقاشی‌های او را در خود جای داده است، در مجموع بیست و شش نقاشی دارد.  گالری ملی لندن (چهارده اثر)، موزه دل پرادو (اسپانیا) (بیست و پنج اثر، مانند: خودنگاره با اندیمیون پورتر ، مار فلزی ، مسیح تاجگذاری شده با خارها ، گرفتن مسیح ، پرتره مری روثون ، همسر نقاش)،  موزه لوور در پاریس (هجده اثر)، Alte Pinakothek در مونیخ ،گالری ملی هنر در واشنگتن دی سی ، موزه هنرهای زیبا، بوستون ، و مجموعه فریک نمونه هایی از سبک پرتره او دارند. ویلتون هاوس هنوز کارهایی را که برای یکی از حامیان اصلی خود، ارل پمبروک انجام داد، نگه می دارد، از جمله بزرگترین اثر او، یک پرتره بزرگ خانوادگی با ده شخصیت اصلی. موزه‌های اسپانیا علاوه بر گروه پرادو، دارای حضور غنی این هنرمند هستند. موزه Thyssen-Bornemisza پرتره ژاک لو روی ،  دارایی مجموعه Carmen Thyssen-Bornemisza را حفظ می کند ، اما همچنین در موزه به نمایش گذاشته شده است ، مسیح مصلوب وجود دارد ، و موزه هنرهای زیبای بیلبائو یک مرثیه بزرگ قبل از مسیح مرده را در خود جای داده است [۲۳].  ​​در سال 2008، پاتریمونیو ناسیونال اسپانیا یک شهادت سنت سباستین را پس گرفت و آن را به صومعه اسکوریال بازگرداند ، دو قرن پس از برداشتن آن و متعاقباً، آکادمی واقعی دبلاس آرتس د سان فرناندو به عنوان متعلق به خود نشان داد نقاشی ذخیره شده، اضافه شده به دیگری، باکره با کودک با گناهکاران توبه کننده ،  علاوه بر این موسسه دارای یک طرح اصلی است. علاوه بر این، در دسامبر 2017، یک باکره با کودک ، که در Theموزه سرالبو که قبلاً اثر متئو سرزو در نظر گرفته می‌شد، پس از یک مطالعه جامع و پروژه مرمت، به عنوان اثر اصلی نقاش فاش شد.  سرانجام، موزه هنرهای زیبای والنسیا صاحب یک پرتره سوارکاری از دون فرانسیسکو د مونکادا است (در حال حاضر در حال بازسازی، از آوریل 2020).

تیت بریتانیا نمایشگاه Van Dyck & Britain را در سال 2009 برگزار کرد.  در سال 2016 مجموعه فریک در نیویورک نمایشگاهی با عنوان "ون دایک: آناتومی پرتره" برگزار کرد که اولین بررسی عمده از آثار این هنرمند در ایالات متحده بود. دو دهه. [۲۴] املاک ارل اسپنسر در آلتورپ مجموعه کوچکی از ون دایک‌ها از جمله جنگ و صلح را در خود جای داده است (پرتره سر جورج دیگبی، دومین ارل بریستول ، سیاستمدار سلطنتی انگلیسی با ویلیام راسل، اولین دوک بدفورد ) که ارزشمندترین نقاشی است. در مجموعه و مورد علاقه ارل بود.[۲۵]

تابلوی غارت شده توسط نازی هاویرایش

در سال 2017، پرتره آدریان هندریکس مونز اثر ون دایک ، اثر هنری غارت شده ای که توسط نازی هرمان گورینگ به دست آمده بود، به وارثان ژاک گودستیکر بازگردانده شد. پس از جنگ جهانی دوم، افراد بنای یادبود پرتره را به هلند برگرداندند که قرار بود آن را به خانواده یهودی بازمانده بازگرداند، اما در عوض آن را به یک دلال هنری در لندن فروخت  که آن را به میلیونر نازی پردازش مواد غذایی و عضو سابق حزب نازی فروخت. رودلف آگوست اوتکر . وارثان اوکتر نقاشی را به وارثان Goudstikkers بازگردانده شد. [۲۶]

نگارخانهویرایش

 
استراحت در راه سفر به مصر

منابعویرایش

  • خلج، اهورا (۱۴۰۱). وندایک. تهران: اراد.
  • دورانت، اویل (۱۴۰۱). تاریخ هنر. تهران: علمی فرهنگی.
  • جنسن، رابرت (۱۳۸۹). تاریخ هنر. تهران: میردشتی.
  • خلج، اهورا (۱۴۰۱). مقاله ی باروک. تهران: اراد.