باز کردن منو اصلی

سید رضا فیروزآبادی

سیاست‌مدار ایرانی
(تغییرمسیر از آیت الله فیروزآبادی)

حاجی سیدرضا فیروزآبادی (زاده ۱۲۵۱ خورشیدی فیروزآباد شهر ری درگذشته ۱۴ مرداد ۱۳۴۴) سیاستمدار، روحانی و نیکوکار ایرانی بود. وی از نمایندگان مجلس شورای ملی در چهار دورهٔ مختلف و بنیان‌گذار بیمارستان فیروزآبادی شهر ری بود.

سید رضا فیروزآبادی
آیت الله حاج سید رضا فیروزآبادی.jpg
زادروز۱۲۵۱ خورشیدی (۱۸۷۲ میلادی)
فیروزآباد شهر ری
درگذشت۱۳۴۴ خورشیدی (۱۹۶۵ میلادی)
شهر ری
آرامگاهکنار بیمارستان فیروزآبادی
ملیتایرانی Flag of Iran
پیشهسیاستمدار و نیکوکار
نقش‌های برجستهنماینده ۴ دوره مجلس شورای ملی، بنیانگذار بیمارستان فیروزآبادی، از روحانیان طرفدار مشروطه، نیکوکار
لقبآیت‌الله فیروزآبادی
دورهقاجار و پهلوی
مذهبشیعه
منصبنماینده مجلس
همسردارای دو همسر
فرزنداناز یکی همسران هشت فرزند (چهار پسر و چهار دختر)
و از دیگری چهار فرزند (دو پسر و دو دختر)
والدینسید هاشم فیروزآبادی

زندگینامهویرایش

آیت الله حاجی سید رضا فیروزآبادی، فرزند سید هاشم، در سال ۱۲۵۱ خورشیدی در فیروزآباد شهرری به دنیا آمد.[۱] تحصیلات ابتدایی خویش را در زادگاهش، فیروز آباد آغاز کرد. وی بعداً در مدرسه آصفیه نزدیک مسجد جامع تهران ادامه تحصیل داد.

فیروز آبادی در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در حوادث مشروطه شرکت داشت. او در سال ۱۲۹۴ نماینده الیغار و فشافویه در دوره سوم بود وی در سال ۱۳۰۳ دستگیر شده و به کلات نادری در خراسان تبعید شد. فیروز آبادی در سال ۱۳۰۵ به عنوان نماینده مردم تهران وارد ششمین دوره شد و این جایگاه حتی در هفتمین دوره نیز ادامه یافت. فیروزآبادی همچنین درشکل‌گیری جبهه ملی دوم و تأسیس جمعیت نهضت آزادی نقش به سزایی داشت و حرکت‌های سیاسی خود را از طریق دو جریان تعیین نمود.

آیت الله فیروزآبادی در غائله جمهوری‌خواهی همراه سید حسن مدرس که از رهبران مبارزه با جمهوریت بود، قرار گرفت و با هرگز حاضر به ترک رویه خود نشد. علاوه بر آن انجمنی هم از کلیه اصناف تهران تشکیل داد که در منزل وی اقداماتی علیه جمهوریت داشتند.[۲]

بدین ترتیب وی در فاصله سال‌های ۱۲۹۴ش. تا ۱۳۲۲ش. در دوره‌های سوم، ششم، هفتم و چهاردهم، یعنی برای چهار دوره نماینده مجلس شورای ملی بود. در دورهٔ سوم از شهر ری و در دوره‌های ۶ و ۷ و ۱۴ از تهران به نمایندگی انتخاب گردید.[۱]

او حقوق دریافتی از مجلس را صرف ساختن بیمارستان بزرگی و مسجد فیروزآبادی در شهر ری کرد که به نام خودش مشهور شد. او در شروع فعالیت جبهه ملی ایران (دوم) نیز فعالیت می‌کند. وی همچنین در تأسیس جمعیت نهضت آزادی ایران حضور داشت.

احداث بیمارستان و سایر ابنیه خیریهویرایش

وی در تمام مدتی که نمایندهٔ مجلس بود، حقوقی از مجلس دریافت ننمود و تنها هنگامی که تصمیم گرفت که بیمارستانی در شهر ری و حضرت عبدالعظیم بسازد، حقوق خود را از مجلس شورای ملی گرفت و آن را به مصرف [بخشی از] مخارج و هزینه‌های بیمارستان رسانید. فیروزآبادی، باغ حرمت الدوله را که مساحتی حدود ۶۲۰۰۰ متر مربع داشت، از وُرّاث او، از قرار متری یک قران خرید و شروع به [احداث] ساختمان‌هایی برای امور خیریه نمود. ساختمان‌هایی که او احداث نمود، عبارتند از: بیمارستان صدتختخوابی، بیمارستان سیصد تختخوابی، و بالاخره [شمار تختهای] بیارستان مزبور را، به ۶۴۰ تختخواب رسانید. این بیمارستان که در روز دوم آذر ماه ۱۳۱۳ به همت سید رضا فیروز آبادی افتتاح شد، امروزه هنوز هم با نام بیمارستان فیروزآبادی دائر می‌باشد و یکی از بهترین بیمارستان‌های تهران به‌شمار می آید. [این بیمارستان در حال حاضر از بیمارستان‌های تابعهٔ دانشگاه علوم پزشکی ایران می‌باشد.]

فیروزآبادی بعد از إتمام بنای بیمارستان، یک زایشگاه مدرن و یک مسجد بزرگ نیز، در جنب بیمارستان خویش، احداث نمود. سپس پرورشگاه و دارالایتامی بزرگ نیز، در جنب مسجد و بیمارستان نمود.[۱]

زندگی خصوصی و مرگویرایش

فیروزآبادی دو همسر داشت که ازیکی هشت فرزند (چهار پسر و چهار دختر) و از دیگری چهار فرزند (دو پسر و دو دختر) مجموعاً دارای دوازده فرزند است. فرزندان و نواده و احفاد ایشان نیز در حال حاضر به یکصد نفر بالغ هستند. اهتمام فیروز آبادی به بنای مریض‌خانه از حقوق نمایندگی مجلس و محصول عمل او در تولید زراعی و ایجاد دارالایتام، آموزشگاه و مدرسهٔ نمونه از فعالیت‌های روزمره وی بودند.

حاج سید رضای فیروزآبادی، در ۱۴ مرداد ۱۳۴۴ در سن 93 سالگی در تهران درگذشت و در مقبره‌ای که در جنب بیمارستان خویش، برای خود بنا نموده بود، به خاک سپرده شد.[۱]

درباره اوویرایش

مهدی بامداد، نویسندهٔ کتاب شرح حال رجال ایران، در مورد وی می‌نویسد:

فیروزآبادی از روحانیون خیّری است که در قرن اخیر وجود داشته و در عالم خودش در امور خیریه، در میان روحانیون، کم نظیر و بلکه بی نظیر بوده‌است.

[۱]

پانویسویرایش

منابعویرایش

  • بامداد، مهدی (۱۳۴۷شرح حال رجال ایران در قرن ۱۲ و ۱۳ و ۱۴ هجری (جلد ۵)، تهران: زوار
  • موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران

پیوند به بیرونویرایش