ابن ابی‌شریف

ابراهیم مری مَقدَسی با کنیهٔ ابواسحاق و لقبِ برهان‌الدین، شهرت‌یافته به ابنِ اَبی‌شَریف (۱۴۳۳، قدس - ۱۵۱۷م، قاهره) (نسب: ابراهیم بن محمّد بن ابی‌بکر بن علی) فقیه شافعی شامی فلسطینی بود. در قدس دانش آموخت و در قاهره تحصیلات خود را تکمیل کرد. مُعتمدِ مفتی اعظم مصر شد. قضاوت مصر را در سال ۹۰۶ق پذیرفت و کمتر از یک‌سال بر آن منصب بود. در مصبنهٔ قدس می‌زیست. در روزگار خلیفه متوکل علی‌الله عباسی در قاهره درگذشت.[۱]

ابنِ اَبی‌شَریف
زادهٔ۱۴۳۳م/ ۸۳۶ق
قدس
درگذشت۱۵۱۷م/ ۹۲۳ق
قاهره
پیشهفقیه

آثارویرایش

  • شرح المنهاج: در فقه، چهار جلد.
  • شرح قواعد الإعراب: از ابن هشام
  • شرح العقائد: از ابن دقیق‌العید
  • شرح الحاوی: در فقه، دو جلد.
  • نظم السیرة النبویة و نظم النخبه: از ابن حجر.
  • شرح التحفة لابن الهائم: در فرائض.
  • نظم لقطة العجلان: از زرکشی.
  • دیوان خطب
  • کتاب فی الآیات آلتی فیها الناسخ و المنسوخ.
  • منظومه در القرائات و دیگر مختصرنویسی‌ها و شرح‌نوشته‌های بسیار.

منابعویرایش

  1. زرکلی، خیرالدین (۲۰۰۲). «ابن أبی شریف». [[الأعلام]] (PDF). ج. ۱. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۶۶. تداخل پیوند خارجی و ویکی‌پیوند (کمک)