یزید بن زیاد بن مهاصر کندی، معروف به ابوشعثاء از یاران حسین بن علی بود که در روز عاشورا در کربلا کشته شد.

یزید بن زیاد بن مهاصر کندی
زادهٔعراق
درگذشتعاشورای ۶۱ ه‍. ق
کربلا، عراق
شناخته‌شده برایحضور در نبرد کربلا
مخالف(ها)بنی امیه
دیناسلام

نسبویرایش

یزید بن زیاد بن مهاصر بن نعمان کندی بَهدِلی معروف به ابو الشعثاءِ کندی از رجال کوفه بود. بَهدِلی تیره‌ای اصالتاً یمنی از قبیله کنده بودند که در کوفه می‌زیستند. طبری، ابن شهر آشوب و خوارزمی نام او را ذکر کرده‌اند.[۱] مجلسی در جایی از وی به نام یزید بن مهاجر نام برده‌است.[۲]

همراهی با حسین بن علیویرایش

بنا به نقلی یزید در منزلگاه شراف و زمانی که حُر راه را بر کاروان اباعبدالله بست، به کاروان او پیوست و تا کربلا در رکابش بود. زمانی که مالک بن نسر کندی نامه ابن زیاد را به حُر داد و او نامه را خواند، حُر به حسین بن علی عرض کرد: «این نامه پسر زیاد است و دستور داده تا کار را بر شما دشوار سازم!» یزید بن مهاجر کندی که از ملتزمین رکاب اباعبدالله بود، پیک ابن زیاد را شناخت و به او گفت: «مادرت به عزایت بنشیند. این چه نامه‌ای است که تو آوردی؟» وی گفت: «از پیشوای خود فرمان برده‌ام و بر بیعت خویش پایدار مانده‌ام.»[۳]

بنا به نقل دیگر، حسین بن علی پس از شهادت عمرو بن خالد صیداوی به همراه خدمت‌گزار خود سعد، جابر بن حارث سلمانی و مجمّع بن عبدالله عائذی بار دیگر سپاه کوفه را مخاطب ساخته، فرمودند: «آیا هیچ فریادرسی نیست که به خاطر خدا ما را یاری کند؟ آیا هیچ انسان شرافتمندی نیست که از حریم مقدس رسول خدا پاسداری نماید؟» این کلام بر یزید بن مهاصر اثر گذاشت و او به حسین بن علی پیوست.[۴]

نقش در نبرد کربلاویرایش

ابوشعثاء در حالی که چنین رجز می‌خواند در برابر حسین بن علی رو به سوی لشکر عمر سعد تیراندازی کرد:

اَنَا یزیدٌ وَ اَبی مُهاصِرٌ

یا رَبِّ اِنی‌ّ لِلْحُسَینِ ناصِرٌ

اَشْجَعُ مِنْ لَیثٍ بِغیلٍ خادِرٌ

وَ لابْنِ سَعدٍ تارِکٌ وَ هاجِرُ

ترجمه: من یزیدم و پدرم مهاصر است. من از شیر ژیان شجاع‌ترم. خداوندا من یاور حسین هستم و از ابن سعد جدا شده و او را ترک کرده‌ام.

یزید بن مهاصر پیش روی اباعبدالله، صد تیر به سوی دشمن افکند که تنها پنج تیر بر زمین افتاد. حسین بن علی دست به دعا برداشت: «اَللّهُمَ سَدَّد رَمَیتَهُ وَاجْعَلْ ثَوابَهُ الْجَنَّة»

ترجمه: خدایا تیرش را به هدف برسان و پاداش او را بهشت قرار ده!

سرانجام پس از به هلاکت رساندن پنج تن از نیروهای پسر سعد، خود نیز کشته شد.

منابعویرایش

پی‌نوشتویرایش

  1. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمد بن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ ه‍.ق / ۱۹۶۲ – ۱۰۶۷ م. ج۵، ص۴۰۸، ۴۴۵–۴۴۶؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب مازندرانی، ابوجعفر رشیدالدین محمدبن علی، قم: انتشارات علامه. ج۴، ص۱۱۳؛ مقتل الحسین خوارزمی، خوارزمی، حسین، به کوشش الشیخ محمد السماوی، نجف: مطبعه الزهراء، ۱۳۶۷ ه‍. ق. ج۲، ص۲۵. کاراکتر zero width joiner character در |عنوان= در موقعیت 104 (کمک)
  2. بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ ش. ج۴۵، ص۷۲.
  3. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمد بن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ ه‍.ق / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ م. ج۵، ص۴۰۸، ۴۴۵–۴۴۶؛ اعیان الشیعه، امین، سید محسن، چاپ حسن امین، بیروت: ۱۴۰۳ ه‍. ق. ج۴، ص۱۰۰، ۱۱۵–۱۱۶. کاراکتر zero width joiner character در |عنوان= در موقعیت 104 (کمک)
  4. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمد بن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ ه‍.ق / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ م. ج۵، ص۴۰۸، ۴۴۵–۴۴۶؛ اعیان الشیعه، امین، سید محسن، چاپ حسن امین، بیروت: ۱۴۰۳ ه‍. ق. ج۴، ص۱۰۰، ۱۱۵–۱۱۶. کاراکتر zero width joiner character در |عنوان= در موقعیت 104 (کمک)