ادبیات عربی

ادبیات عربی (ادب عربی) به متون نظم و نثری و عامیانه‌ای گفته می‌شود که به زبان عربی نگاشته یا سروده شده باشند.

پیش از اسلام ادبیات عربی عمدتاً منحصر به اشعار قبیله‌ای بود که نوشته نمی‌شد و سینه به سینه نقل می‌شد و این نشانگر خصوصیات خاص اعراب در قدرت خارق العادهٔ حافظه و شاعری و روحیه ی ادبی آنان بود.

بسیاری از آثار منظوم و منثور ایرانیان از اعراب تأثیر گرفته است. اعراب در تاریخ فرهنگ و ادب ید طولانی داشته‌اند تا آنجایی که در عصر جاهلی و قبل از ورود اسلام، معلقات سبع سروده شد و اکنون به تمام زبان‌های دنیا ترجمه شده‌است.

بسیاری از شاعران پارسی‌نژاد به زبان عربی شعر سروده و مایه ادبی ایران را به زبان جدید منتقل کردند.[۱]

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. پرتو اسلام (۱۳۳۷) (ترجمه فجرالاسلام)، برگردان عباس خلیلی، تهران: شرکت نسبی حاج محمد حسین اقبال و شرکا. ج. دوم. صص۱۲۹ و ۱۷۶.