اراضی موات

اراضی موات به زمین‌های غیر آبادی گفته می‌شود که دارای سه عنصر «مجهول بودن سابقه مالکیت خصوصی»، «عدم مشغولیت به زراعت و مستحدثات در حال حاضر» و «عدم داشتن مالک در حال حاضر» باشد. در فقه و قانون اراضی موات از مباحات شمرده شده و شخص با حیازت آن مالک زمین می‌شود.[۱]

احیاءویرایش

احیاء اراضی موات در قانون به عنوان یکی از اسباب مملک شمرده شده‌است. قانونگذار در قانون مدنی منظور از احیاء این زمین‌ها را این گونه بیان کرده:[۲]

ماده ۱۴۱: مراد از احیای زمین آن است که اراضی موات و مباحه را به وسیله عملیاتی که در عرف آباد کردن محسوب است از قبیل زراعت، درخت‌کاری، بنا ساختن و غیره قابل استفاده نمایند.

اقسامویرایش

برای این گونه اراضی چهار حالت تصور می‌شود:

  • زمینی که از اصل موات بوده و علم به عدم مالکیت آن توسط شخص دیگری وجود داشته باشد یا علم به سابقه ملکیت آن وجود نداشته باشد.
  • زمینی که در گذشته محل سکونت افرادی بوده ولی اکنون از بین رفته و منقرض شده‌است.
  • زمین خرابه باشد ولی از روی آثار بتوان فهمید مالکی داشته درحالی که آن شخص مجهول است.
  • زمینی که مالک از آن اعراض کرده باشد.[۳]

منابعویرایش

  1. جعفری لنگرودی، محمد جعفر (۱۳۸۸). مبسوط در ترمینولوژی حقوق. ۱. تهران: گنج دانش. ص. ۲۵۱.
  2. «مرکز پژوهشها - قانون مدنی». rc.majlis.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۴-۱۰.
  3. «آشنایی با مفهوم حقوقی اراضی موات و قوانین مرتبط با آن». نشریه الکترونیکی حقوق. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۴-۱۰.[پیوند مرده]