اسواران (سواره نظام)

اسباران (مفرد: اسبار) یا اسواران نام یک نیروی اشرافی است سوار کار است که ستون فقرات ارتش امپراطوری ساسانی را تشکیل می‌داد.[۱]

بازسازی یک سواره نظام کاتافراکت.

شیوه نبرد و تجهیزات جنگیویرایش

آنها جوشن می‌پوشیدند و از کماندار تا کاتافراکت محدودهٔ این نیرو بود. تصور می‌شود که آنها از نظر شجاعت، تاکتیک و روحیه از برترین‌هایی بوده‌اند که ساسانیان می‌توانستند ارائه دهند. در جنگ استاد مرد و مرد (شیوهٔ مردانهٔ مبارزه ایرانی) و سواری بر اسب یا فیل شهرت داشتند. لقب‌های مثل هزار مرد (قدرت هزار مرد)، زیه اسبار (سوار برتر)، پهلوان می‌گرفتند.

آنها توانستند با قلمی از جنس پیکان سرنوشت ساسانی‌ها را به فالی نیک تبدیل کنند. آنها طوری حرفه‌ای کمانگیر بودند که می‌شد گفت خود مخترع این حرفه هستند. آنها برتر و بی نظیر بودند و این اعتراف دشتمنانشان است[۲]

ارباب رعیتیویرایش

اسباران اغلب به عنوان مثالی برای وجود نظام ارباب‌رعیتی در ایران معرفی می‌شوند که بعدها تبدیل به شوالیه‌های اروپایی شدند. به گفته مورخان مانند کریستنسن و ویدنگرن این اسبار همان شوالیه اروپایی است. هرچند که الگویی برای شوالیه‌های اروپایی بودند و شباهت زیادی با آنها دارند اما با دیدگاه تاریخی این فرض غلط است.[۳]

بعد از حملهٔ اعرابویرایش

بعد از فتح مسلمانان به علت شرم ساری این نیرو منحل شد اما چند جناح آنها به علت حفظ ثروت تحت سلطهٔ اعراب درآمده و توسط آنان اداره شدند. از آنان می‌توان به اساوره‌ها (عربی شده اسواران) تحت رهبری نجیب زادهٔ ایرانی به اسم سیاه اسواری که به بصره فرستاده شدند اشاره کرد.

 
خسروی دوم (از ۵۹۵ تا ۶۲۸ میلادی) نیز لباس و زره اسواران را پوشیده است.
 
تصویر اسوار با پرچم هما

منابعویرایش

  1. Daryaee 2009, p. ۴۵.
  2. Zakeri 1995, p. ۶۶.
  3. Zakeri 1995, p. ۵۹.