انسجام (زبان شناسی)

انسجام در زبانشناسی چیزی است که باعث می‌شود یک متن از نظر مفهومی معنی دار باشد. این امر به ویژه در برخورد با زبانشناسی متن اهمیت پیدا می‌کند. انسجام از طریق ویژگی‌های نحوی از قبیل استفاده از المان‌های deictic, anaphoric و cataphoric یا یک ساختار تنش منطقی و همچنین از طریق پیش فرضها و پیامدهای متصل به دانش کلی جهان بدست می‌آید. عناصر زبانی صرف که یک متن را منسجم می‌کند تحت اصطلاح انسجام قرار می‌گیرند.

با این حال یژگی‌های متنی که انسجام در متن را ارائه می‌کنند لزوماً به دستیابی به انسجام کمک نمی‌کنند چرا که آنها همیشه به معنادار بودن یک متن، چه نوشتاری و چه گفتاری، کمک نمی‌کنند. گفته می‌شود که یک متن منسجم است در صورتی که جهان اطراف نیز منسجم باشد.

جستارهای وابستهویرایش

  • انسجام (زبانشناسی)
  • M. A. K. Halliday
  • زبانشناسی کاربردی سیستمی
  • Coh-Metrix

منابعویرایش

برای مطالعهٔ بیشترویرایش