اورانگوتان سوماترایی

گونه‌ای از اورانگوتان

الگو:Speciesbox انیسا شکم گنده نام این موجود زشت است

اورانگوتان سوماترایی (نام علمی: Pongo abelii) یکی از دو گونهٔ موجود اورانگوتانها است. این گونه تنها در جزیرهٔ سوماترای اندونزی یافت شده و از اورانگوتان بورنئویی کوچکتر و کمیاب‌تر است. اورانگوتان سوماترایی تا ۱٫۴ متر قد و ۹۰ کیلوگرم در نرها رشد می‌کند. ماده‌ها کوچکترند، و به‌طور متوسط تا ۹۰ سانتیمتر قد و ۴۵ کیلوگرم وزن می‌رسند.

رفتارویرایش

 
اورانگوتان سوماترایی در بوکیت لاوانگ

در مقایسه با اورانگوتان بورنئویی، اورانگوتان سوماترایی میوه‌خوارتر و به ویژه حشره‌خوار قهاری است.[۱] میوه‌هایی که ترجیح داده می‌شود انجیر و جک فروت است. همچنین تخم پرندگان و مهره‌داران کوچک را هم می‌خورد.[۲] این گونه اورانگوتان وقت بسیار کمتری روی خوردن دیوارهٔ درونی پوست درختان می‌گذارد.

دوره زندگیویرایش

اورانگوتان سوماترایی از نوع بورنئویی اجتماعی‌تر است. گروه‌هایی از این اورانگوتان‌ها برای تغذیه از میوه‌های درخت انجیر جمع می‌شوند. نرها معمولاً از برخورد با دیگر نرها اجتناب می‌کنند. تجاوز رایج است. نرهایی که هنوز کاملاً بالغ نشدند سعی می‌کنند با هر ماده‌ای جفت‌گیری کنند، ولی اغلب موفق نمی‌شوند چون ماده‌های بالغ می‌توانند از خود دفاع کنند. ماده‌های بالغ نرهای بالغ را ترجیح می‌دهند.

وضعیتویرایش

اورانگوتان سوماترایی مختص جزیرهٔ سوماترا و به ویژه شمال جزیره است. در طبیعت، اورانگوتان‌های سوماترایی اغلب در شمالی‌ترین نقطهٔ سوماترا در استان آچه می‌زیند.[۳]

اورانگوتان سوماترایی یکی از گونه‌های شدیداً در معرض خطر است که در سال ۲۰۰۵ تنها ۷۳۰۰ عدد از آن در طبیعت باقی مانده بود. زیستگاه آن‌ها در آچه برای چندین دهه شاهد مناقشه مسلحانه میان دولت اندونزی و شورشیان جدایی‌خواه بوده‌است و در سونامی ماه دسامبر متحمل خسارات جانی و مالی سنگینی شد.[۴]

پانویسویرایش

  1. S. A. Wich; S. S. Utami-Atmoko; T. M. Setia; H. D. Rijksen; C. Schürmann, J.A.R.A.M. van Hooff and C. P. van Schaik (2004). "Life history of wild Sumatran orangutans (Pongo abelii)". Journal of Human Evolution 47 (6): 385–398. doi:10.1016/j.jhevol.2004.08.006. PMID 15566945
  2. "Science & Nature - Wildfacts - Sumatran orangutan". BBC. Archived from the original on 21 July 2012. Retrieved 2009-07-03.
  3. Singleton, I. , S. Wich, S. Husson, S. Stephens, S. Utami Atmoko, M. Leighton, N. Rosen, K. Traylor-Holzer, R. Lacy, O. Byers (2004). "Orangutan Population and Habitat Viability Assessment". Final Report. IUCN/SSC Conservation Breeding Specialist Group (CSG). IUCN
  4. بی‌بی‌سی فارسی. بازدید: دسامبر ۲۰۱۴.

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش