بخش گواور یکی از بخش‌های تابعه شهرستان گیلانغرب در استان کرمانشاه در غرب ایران است. این بخش در ۸۵ کیلومتری غرب شهرستان کرمانشاه قرار دارد و فاصلهٔ آن از شهر گیلانغرب ۶۵ کیلومتر است. این منطقه دارای اقلیم سرد و نیمه مرطوب است و در گذشته و تا حدودی امروزه هم محل ییلاق سران و عشایر ایل بزرگ کلهر بوده‌است.[۲]

بخش گواور
کشور ایران
استانکرمانشاه
شهرستانگیلان غرب
بخشبخش گواور
سال شهرشدن۱۳۷۹[۱]
مردم
جغرافیای طبیعی
ارتفاع۱۵۵۰ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه۱۳/۱ درجه سانتیگراد
میانگین بارش سالانه۷۲۰ میلیمتر
روزهای یخبندان سالانه۱۲۱روز
اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۸۳۴۳۲۸

جمعیتویرایش

بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش گواور در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۶،۳۳۳ نفر بوده‌است . این شهر در دامنه کوه قلاجه واقع گردیده و گردنه قلاجه دارای طبیعت بسیار زیبایی می‌باشد که مسافرین عبوری را خصوصاً در فصل تابستان باید. با توجه به آب و هوای خوب منطقه و زمینهای کشاورزی حاصل‌خیز، در سطح استان کرمانشاه دارد. یک استراحت‌گاه بین راهی عمل می‌نماید. مهمترین محصول کشاورزی منطقه گندم، جو، نخود، چغندرقند و ... می‌باشد. وجود جنگل‌های وسیع و با ارزش بلوط ایرانی از ویژگی‌های بارز منطقه محسوب می‌شود دیگر گونه‌های گیاهی مهم منطقه عبارتند از: زبان گنجشک، بنه، کیکم، زالزالک، گلابی وحشی، بادام کوهی، شیرین بیان و انواع گندمیان. سنجاب ایرانی بز و پازن، پلنگ، گرگ، تشی، گربه جنگلی، خرگوش، کفتار، شغال، خرس قهوه‌ای، روباه معمولی، کبک و انواع عقاب، دلیجه، یله مار، گرزه مار و مار کوتوله پارسی از مهم‌ترین گونه‌های جانوری این منطقه به شمار می آیند.[۳]

معنی گواور در لغت‌نامه دهخداویرایش

گواور. [ گ ُ وِ ] (اِخ) نام یکی از دهستانهای بخش گیلان و همچنین نام مرتعی است واقع در ۱۰۰۰۰ گزی خاور گیلان و کنار شوسهٔ شاه آباد به ایلام که بین سراب قنبر و بارکله واقع شده‌است. هوای آن ییلاقی و سردسیر است. تابستان خانوارهایی از گله داران ایل کلهر در این مرتع در سیاه چادر (سیه مال) و آلاچیق ساکن می‌شوند و به زراعت دیم می‌پردازند و بعد از شهریورماه و برداشت محصول و افشاندن تخم به گرمسیر حدود مرز ایران و عراق مراجعت می‌کنند و در نواحی مختلف به شغل گله چرانی مشغول می‌شوند. طول مرتع در حدود ۱۵۰۰۰ و عرض آن ۶۰۰۰ گز و ارتفاع متوسط آن از سطح دریا ۱۵۸۰ گز است، پس هوای تابستان آن معتدل است. اسامی چشمه سارهای مهم آن به شرح زیر است: چقارشیه، چرمی، کمره، چشمه غلامی، چشمه جادر، روتوند وسین،چشمه حاجگه شیرزادی، جعفری،حقی

بهرام بگ، صیادیان، کرکول وزه. آبش از رودخانهٔ محلی است. دهستان از یک ده و صدها مزرعه تشکیل شده. تابستان در حدود ۱۲۰۰ خانوار از ایل کلهر برای تعلیف احشام و زراعت دیم به آن می‌آیند و زمستان مراجعت می‌نمایند.[۴]

روستاهاویرایش

  • دهستان حیدریه:(کفرآور) که در اصل از کرف که یک نوع درخت بوته ای است گرفته شده‌است که در کنار رودخانه‌های این منطقه رویش زیادی داشته‌است و متاسفانه الان از بین رفته است.

محمدی سفلی، قلی قلی، کاظم خانی سفلی، کاظم خانی علیا، محمدی علیا، سوخور رشید علیا، کل کش، سوخور رشید سفلی، بابارستم، بهرام وندی،قیطول،هاربر سوخورعلی محمدگل محمدی، سوخور کهزاد، قیطول، سوخورالهی، سوخور نامدارعبدی، سوخور حاجی مراد، سوخور خوش اقبال، سوخور شهباز شیری، سوخور شهباز نجفی، سوخور نامدار میرزاپور، سوخور مروتی، سوخور کرمی.

  • دهستان مرکزی:

انجیردرمیان بره گینه تولک چال سیاه چشمه بطال چشمه خانی چشمه عیسی زرور پیکوله شیخ جبرئیل میان رود باسکله بورویم باسکله چشمه سفید باسکله خان میرزا باسکله درانبار باسکله وسط بهرام بیگ چشمه جادر قلعه رمن کرکول کسان لته چقا وارگه هفت چشمه جهانشاه چشمه حاجگه شیرزادی ژاومرگ علیا ژاومرگ محمدمراد ژاومرگ سفلی احمدکشته داربادام چشمه غلامی چشمه حاجگه حقی چشمه سفیدروتوند داربادام کمره چشمه سفیدوسین بیگ رضائی درگه طایفه خیدان علیرضاوندی باپیرسفلی سراب قنبر صالگه گرماب محمدرضاوندی میرمنگان سفلی میرمنگان علیا[۵]

نگارخانهویرایش

منابعویرایش

  1. «بانک اطلاعات تقسیمات کشوری». وب‌گاه رسمی وزارت کشور ایران. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۴. دریافت‌شده در مرداد ۱۳۹۲. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  2. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
  3. سایت مرجع شهرهای ایران
  4. «لغت‌نامه دهخدا». بایگانی‌شده از اصلی در ۱ سپتامبر ۲۰۱۹. دریافت‌شده در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۹.
  5. درگاه ملی آمار

جستارهای وابستهویرایش