باز کردن منو اصلی

برنامه‌نویسی دونفره

برنامه‌نویسی دونفره (به انگلیسی: Pair programming) روشی برای برنامه‌نویسی در متد برنامه‌سازی مفرط در پارادایم توسعه نرم‌افزاری چابک است. در این روش دو برنامه‌نویس در کنار هم و روی یک ایستگاه کاری کار می‌کنند.

در هر لحظه یکی از این دو کدنویسی کرده و دیگری کد او را بررسی و نقد می‌کند و به فراخور نیاز راهنمایی‌اش می‌نماید. این دو به صورت دوره‌ای جای خود را عوض کرده و کسی که راهنمای ای نقاد بوده دست به کدنویسی برده و کد‌نویس مرحله قبل کد او را نقد و بررسی می‌کند. نفر دوم که کار کدنویسی را مشاهده می‌کند، مشاهده‌گر (به انگلیسی observer) یا ناوبر (به انگلیسی navigator) می‌نامند. نفر کناری بررسی و نقد کد به استراتژی کلی برنامه و مشکلاتی که در آینده پیش خواهد آمد نیز می‌اندیشد. به‌طور کلی نفر دوم به تاکتیک‌ها توجه بیشتری دارد تا تکنیک‌ها.

اهدافویرایش

مهمترین هدف برنامه‌نویسی دونفره افزایش کیفیت نرم‌افزار است. به این صورت که با بررسیِ برنامه‌نویس دوم از پیاده‌سازی راه‌حل‌های مشکل دار و غلط جلوگیری می‌شود. این روش همچنین سبب تبادل دانش میان دو برنامه‌نویس می‌شود.

مزایاویرایش

خطای کمترویرایش

این روش باعث کم شدن خطاهای برنامه‌نویسی تا ۱۵ درصد نسبت به روش‌های متداول برنامه‌نویسی می‌شود.[۱]

برنامه‌های کوتاه‌ترویرایش

برنامه‌ها با این روش به طور میانگین تا ۲۰ درصد کوتاه‌تر می‌شوند.[۱]

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Alistair Cockburn, Laurie Williams: The Costs and Benefits of Pair Programming. In: University of Utah Computer Science (Hrsg.): Extreme programming examined. Addison-Wesley, 2001, ISBN 0-201-71040-4, S. 223 - 243.