بشیر بن عمرو حضرمی

بشیر بن عمرو بن حضرمی، از اصحاب حسین بن علی بود که در روز عاشورا در کربلا کشته شد.

بشیر بن عمرو بن حضرمی
زادهٔعراق
درگذشتعاشورای ۶۱ ه‍. ق
کربلا، عراق
شناخته‌شده برایحضور در نبرد کربلا
مخالف(ها)بنی امیه
دیناسلام

زندگی‌نامه

نام او را بشر بن عبدالله، بشیر بن عمر،[۱] بشر بن عمرو، بشر بن عمرو بن احدوث حضرمی کندی نیز نوشته‌اند.[۲] بشیر از اهالی حَضرَمَوت، از قبیله بنی کنده‌است. حضرمی قبیله‌ای از قحطانیه در ناحیه حضرموت است. سرزمین حضرموت به این سبب شناخته شده‌است که قبیله‌ای از بنی حضرمی، تیره‌ای از ظبی و آن هم تیره‌ای از یافع است که در ناحیه ای از یمن ساکن هستند.[۳]

همراهی حسین بن علی

بشیر کی و کجا احتمالاً در روزهای سوم یا چهارم محرم در کربلا و در کنار حسین بن علی بوده‌است.

در شب عاشورا برای بشیر حضرمی پیغامی آوردند که پسرت در مرز ری اسیر شده‌است. او گفت: خود را به پناه خدا می‌برم، هیچ دوست نداشتم که او اسیر باشد و من زنده بمانم. ماجرا را به اطلاع اباعبدالله رساندند. او به بشیر گفت: «بیعت من از گردن تو برداشته شده، زود حرکت کن و برای رهایی فرزندت اقدام نما.»

اما بشیر پاسخ داد: «اگر از شما جدا شوم، سزاوار آن است که درندگان بیابان مرا زنده زنده بدرند. اگر تو را با کمی یاران رها سازم و از تو برای رفتن مرکبی بخواهم و خود آسوده‌خاطر بازگردم. نه هرگز چنین نخواهد شد.»[۴]

حسین بن علی پاسخ داد: «پس لااقل این پنج بُرد را که هزار دینار ارزش دارد، توسط فرزند دیگرت بفرست تا برای استخلاص برادرش اقدام کند. او بخشش اباعبدالله را پذیرفت و فرزند خود را مأمور رهایی برادرش نمود.»[۵]

روز عاشورا

بشیر روز عاشورا و بعد از نماز ظهر با اذن حسین بن علی به میدان شتافت و در حالی‌که چنین رجز می‌خواند:

الیوم یا نفس اُلاقی الرّحمن

لا تجزعی فکلِّ شَیءٍ قَد فان

الیوم تجزینَ بِکُّلِ احسان

و الصّبرا احظی لک عند الدّیان

ترجمه: ای من! امروز خدای رحمان را دیدار و ملاقات خواهی کرد و به احسان فراوان او نواخته خواهی شد. ای جان! بی‌تابی نکن. بر پیشانی هر چیز مرگ و فنا نوشته‌اند و صبر و شکیبایی در پیشگاه داور بزرگ هستی لذت‌بخش‌تر و ارزنده‌تر است.[۶]

او پس از نبردی سخت کشته شد.

بنا به نقلی دیگر هنگام عزیمت حسین بن علی به آخرین نبرد با دشمن بشیر و عمرو بن ابی مطاع دو تن از یاران ایشان هنوز زنده بودند. بشیر با ملاحظه تصمیم اباعبدالله برای ورود به جنگ بر آن شد تا بر حسین بن علی سبقت جوید. پس به میدان رفت و پیش از حسین بن علی کشته شد.[۷]

در زیارت رجبیه و زیارت ناحیه مقدسه به ایشان سلام داده شده‌است.[۸]

منابع

  1. تسمیه من قتل مع الحسین من اهل بیته و شیعته، اسدی کوفی، فضیل بن زبیر، به کوشش محمدرضا حسینی جلالی، مجله تراثنا، سال اول شمارة ۲، ۲۴، ۱۴۰۵ ه‍. ق. ص۱۵۶؛ الاخبار الطول، دینوری، ابو حنیفه احمد بن داود، چاپ عبدالمنعم عامر، قاهره: ۱۹۶۰ م. ص۲۲۹؛ انساب الاشراف، بلاذری، احمد بن یحیی، احمد بن محمد، چاپ محمود فردوس العظم، دمشق: ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰ م. ج۳، ص۱۵۹.
  2. ابصار العین فی انصار الحسین (ع)، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ ش، ص۱۰۳.
  3. انصار الحسین (ع)، محمد مهدی شمس الدین، ترجمه سید ناصر هاشم‌زاده، تهران: شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۸۷ ش. ص۸۸.
  4. بحار الانوار الجامعه لدرر الائمه الاطهار (ع)، مجلسی، ملا محمد باقر، تهران: مکتبه الاسلامیه، ۱۳۶۲ ش. ج۴۴، ص۳۹۴.
  5. ترجمة الامام الحسین، ص۷۱؛ مقاتل الطالبیین، اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین، ترجمهٔ هاشم رسولی محلاتی، تهران: کتابفروشی صدوق. ص۷۸.
  6. تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمد بن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲– ۱۳۸۷ ه‍.ق / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ م. ج۵، ص۴۴۴.
  7. نهضت امام حسین (ع) و قیام کربلا، ص۳۰۸.
  8. برای تفصیل بیشتر رک: تاریخ الطبری، تاریخ الامم و الملوک، طبری، محمد بن جریر، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: ۱۳۸۲ – ۱۳۸۷ ه‍.ق / ۱۹۶۲ – ۱۹۶۷ م. ج۵، ص۴۴۴؛ اللهوف فی قتلی الطفوف (مقتل الحسین)، ابن طاووس، علی بن موسی بن محمد، نجف: مکتبه الحیدریه، ۱۳۸۵ ه‍. ق. ص۳۹–۴۰.