بَغداد (انگلیسی: Bagadates I) از فرمانداران پارس در دوره سلوکیان بود. نام او که به شکل بــِی‌داد ، بگداد ،بغدات ، بگدات هم آمده که به معنای «خداداد» است.[۱] بغداد از آذربانان زرتشتی بود که پس از تسخیر ایران به‌دست اسکندر مقدونی در شهر استخر فارس به عنوان یک موبد حاکم فرمانروایی می‌کرد. او نخستین (امروزه این نظر که بگدات نخستین فرترکه است بشدت دستخوش تلاطم گشته و از جهت سکه شناختی بنظر میرسد وی فرترکه چهارم است) حاکم محلی ایرانی بود که سلوکیان انتصاب او را به عنوان یک فرمانروای محلی تحت قلمرو خود پذیرفتند.[۲]

سکه‌ای از بغداد یکم (۲۹۰ تا ۲۸۰ پیش از میلاد).

پس از آشوبی که با مرگ سلوکوس یکم پدید آمد، بغداد یکم در سال ۲۸۰ میلادی در پارس اعلام استقلال کرد.

سکه

بغداد در پشت سکه‌های خود، در مقابل آتشکده زرتشتیان ایستاده و یا با یک شکوه و جلالی نشسته است و عصای اقتدار در یک دست و احتمالاً یک انار در دست چپ خود دارد.

منابع

  1. Tal Ilan and Jonathan J. Price, "Seven Onomastic Problems in Josephus' 'Bellum Judaicum'", The Jewish Quarterly Review New Series 84.2/3 (October 1993: 189-2) p 196f.
  2. (History of Iran) Jens Jacobson, "Seleucid Empire" 2004