بلدیّه (شهرداری)، واژه‌ای در ترکی، عربی، فارسی و دیگر زبان‌های سرزمین‌های اسلامی برای تشکیلات نوین اداره شهر از نوع اروپایی آن، در مقابل شکل‌های متقدم سازمان شهری در اسلام می‌باشد؛ این اصطلاح، ابتدا در ترکیه، که نهادها و خدمات شهری به شیوه غربی به صورت بخشی از «تنظیمات» وارد شد، پدید آمد.

بلد " کلمه‌ای عربی است و به معنای شهر است و «بلدیه» نام قدیم شهرداری است.

در لغت‌نامه دهخدا به معنی موسسه‌ای در هر شهر که در کار نظافت و خوبی آب و نان و چراغ و سوخت و خواربار صحت نظر دارد. " در اواخر دوره قاجاریه با تشکیل اداره ای موسوم به احتسابیه ساماندهی امور شهری وارد دوره جدیدی شد. در سال ۱۲۸۵ ه‍.ش نیز با تشکیل نظام مشروطه در ایران و تأثیر فرهنگ و قوانین اروپایی، قانونی در راستای اداره شهر تدوین گردید. در دوره مشروطیت، بلدیه یا همان سازمان شهرداری با مفهوم امروزی، به‌صورت رسمی تأسیس شد و شروع به فعالیت کرد.[۱]

نخستین بلدیه که براساس قانون بلدیه مصوب ۱۲۸۶ هـ. ش تأسیس شد، شهرداری تهران بود که با تشکیلات جدید پس از تصویب قانون پایه‌گذاری شد و با تشکیلات جدید آغاز به کار کرد. پس از آن تا سال ۱۳۰۴، یعنی آغاز سلطنت پهلوی اول، مجموعاً ۱۶ بلدیه در ایران تأسیس شدریاست اداره بلدیه بر عهده رئیس انجمن بلدیه بود که از میان اعضای انجمن بلدیه با اکثریت آرا انتخاب می‌شد و عنوان وی «کلانتر» بود

رسته :بلدیه

منابع:

  1. ویکی فقه دانشنامه حوزوی
  2. مرکز اسناد انقلاب اسلامی
  3. کتابخانهٔ مجلس شورای اسلامی
  4. موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران
  5. REDIRECT شهرداری

پانویسویرایش