بمباران راهبردی در جریان جنگ جهانی دوم

بمباران راهبردی در جریان جنگ جهانی دوم به کارزار هوایی اشاره دارد که در برخی از دولت‌های درگیر در جنگ جهانی دوم جهت بمباران هوایی اهداف راهبردی در خاک دشمن در آن درگیر بودند. این اهداف شامل راه‌آهن، بندرها، مناطق غیرنظامی و مناطق صنعتی می‌شدند. این راهبرد معتقد بود پیروزی‌های بزرگ را می‌توان با حمله به زیرساخت‌های صنعتی و سیاسی دشمن به دست آورد.

بمباران راهبردی در جریان جنگ جهانی دوم
بخشی از جنگ جهانی دوم
The Sandman a B-24 Liberator, piloted by Robert Sternfels.jpg
یک بمب‌افکن بی-۲۴ در حال بمباران تأسیسات پالایشگاهی در پلویشت، رومانی
مکاناروپا
اقیانوس آرام
طرفین درگیر
 بریتانیا
 ایالات متحده آمریکا
 کانادا
 استرالیا
 آلمان
 ژاپن
پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) پادشاهی ایتالیا
فرماندهان و رهبران
بریتانیا چالرلز پورتال
بریتانیا ریچارد پیرس
بریتانیا آرتور هریس
ایالات متحده آمریکا هنری آرنولد
ایالات متحده آمریکا کارل اسپاتز
ایالات متحده آمریکا کورتیس لیمی
کانادا کلیفورد مک‌ایون
آلمان نازی هرمان گورینگ
آلمان نازی آلبرت کسلرینگ
آلمان نازی هوگو اشپرله
امپراتوری ژاپن ناروهیکو هیگاشیکونی
امپراتوری ژاپن ماساکازو کاوابه
تلفات
۶۰٬۵۹۵ غیرنظامی بریتانیایی
۱۶۰٬۰۰۰ هوانورد (اروپا)[۱][۲]
بیش از پانصد هزار غیرنظامی شوروی
۲۶۰٬۰۰۰ غیرنظامی چینی[۳]
۳۰۵٬۰۰۰–۶۰۰٬۰۰۰ غیرنظامی آلمانی (از جمله کارگران خارجی)
۳۳۰٬۰۰۰–۵۰۰٬۰۰۰ غیرنظامی ژاپنی[۴]
۵۰٬۰۰۰ ایتالیایی

بریتانیاویرایش

وینستون چرچیل، نخست‌وزیر بریتانیا در ایام آغازین جنگ جهانی دوم معتقد بود کشورش از نیروی زمینی مناسبی جهت غلبه بر قدرت نظامی آلمان برخوردار نیست و محاصره اقتصادی علیه این کشور نیز شکست خورده‌است. از این رو به پندار او تنها اقدامی که می‌توانست آلمان را به زیر بکشد بمباران‌های «تخریب‌کننده و نابودگر» در سرزمین اصلی آن با بمب‌افکن‌های سنگین بود.

با این وجود بمباران‌های راهبردی هنوز سال‌ها با تصوری که چرچیل از آن‌ها داشت، فاصله داشتند. بمب‌افکن‌های بریتانیایی در آن زمان به رادیو و رادار مجهز نبودند و ابزار هدف‌گیری استانداری نداشتند. این بمب‌افکن‌ها در عملیات‌های شبانه مسیر خود را به درون اراضی آلمان با ستارگان و اهدافشان را با نور ماه می‌یافتند. شرایط مناسب جوی هم لازمه این روش بود که البته به نفع اقدامات مقابله‌ای آلمانی‌ها نیز تمام می‌شد. در نهایت این بمباران‌ها به اندازه‌ای بدون دقت صورت می‌گرفت که آلمانی‌ها را در شناسایی اهداف مورد نظر بریتانیایی‌ها به مشکل می‌انداخت.

بریتانیا هر روز می‌توانست قریب به ۴۰۰ بمب‌افکن به منظور عملیات فراهم کند که بسیار کمتر از توان آلمان بود. با وجود بدون تأثیر بودن یا اثر ناچیز این بمباران‌ها بر روحیه آلمانی‌ها یا بر ظرفیت تولید تسلیحات آن‌ها و با مشاهده اثر مشابه بمباران‌های دشمن بر خود، رهبران بریتانیا همچنان بر نقش تعیین‌کننده آن اصرار داشتند.

در نهایت با آغاز یورش آلمان به شوروی در جریان عملیات بارباروسا، بریتانیا دیگر نمی‌توانست بی تأثیر بودن کارزار بمباران‌های خود را انکار کند. به شکلی که آمار ارائه شده توسط سخنگوی دولت این کشور نشان‌گر نرسیدن ۸۰ درصد از این بمب‌افکن‌ها به منطقه‌ای به مساحت ۲۰۰ کیلومتر مربعی حول هدف مورد نظر بود. این بمب‌افکن‌ها بمب‌های خود در مزارع و جنگل‌ها فرومی‌ریختند. همان تعداد اندکی نیز که به آن مساحت بسیار بزرگ حول هدف می‌رسیدند نیز خطای زیادی در اصابت داشتند. در ده تهاجم هوایی که بین ماه‌های ژوئن تا نوامبر سال ۱۹۴۱ علیه برلین صورت گرفت تنها ۱۳۳ آلمانی کشته شدند؛ درحالیکه این عدد در تلفات خدمه بمب‌افکن‌های بریتانیایی تقریباً به سه برابر می‌رسید. در مجموع در این سال بیش از هزار خومه بمب‌افکن‌های بریتانیایی در عملیات‌های بمباران علیه آلمان جان خود را از دست دادند که در مقایسه با سال قبل از آن دو برابر شده بود. بدین ترتیب چرچیل هم که طرح‌های بلند پروازانه‌ای بدون منظور داشت، شروع به تعدیل نظرات خود کرد.[۵]

پانویسویرایش

  1. Crook، Paul (2003.). «Chapter ۱۰ "The case against Area Bombing"». در Peter Hore. Patrick Blackett: Sailor, Scientist, and Socialist. Routledge. ص. ۱۷۶. شابک ۰-۷۱۴۶-۵۳۱۷-۹. مقدار |شابک= را بررسی کنید: invalid character (کمک). تاریخ وارد شده در |year= را بررسی کنید (کمک)
  2. André Corvisier (1994). A Dictionary of Military History and the Art of War, Blackwell Publishing, ISBN 0-631-16848-6. "Germany, air battle (1942–45)" by P. Facon and Stephen J. Harris p. 312
  3. Jennifer M. Lind (2010). "Sorry States: Apologies in International Politics". Cornell University Press. p.28. ISBN 0-8014-7628-3
  4. Matthew White Twentieth Century Atlas – Death Tolls: Allies bombing of Japan lists the following totals and sources
    • 330,000: 1945 US Strategic Bombing Survey;
    • 363,000: (not including post-war radiation sickness); John Keegan The Second World War (1989);
    • 374,000: R. J. Rummel, including 337,000 Democide;
    • 435,000: Paul Johnson Modern Times (1983)
    • 500,000: (Harper Collins Atlas of the Second World War)
  5. Stahel 2012, p. ۱۱–۱۳.

منابعویرایش

  • Stahel, David (2012). Kiev 1941: Hitler battle for supremacy in the east. New York: Cambridge university press. ISBN 978-1-107-01459-6.