تائجو، پادشاه گوگوریو

(تغییرمسیر از تائجو)

پادشاه تائجو (هانگول:태조) با زادنام گونگ (هانگول:궁) (زاده ۴۶ - ۱۴۶ میلادی)، ششمین حاکم گوگوریو، شمالی‌ترین در میان سه امپراتوری کره، بود. سلطنت (مدعی شده ۴۷ - ۱۶۵) ششمین پادشاه گوگوریو از سال ۵۳ تا ۱۴۶ پس از میلاد و نوه یوری، پادشاه گوگوریو بود.

تائجو
ته‌وانگ
پادشاه گوگوریو
سلطنت۵۳ - ۱۴۶ میلادی
تاج‌گذاری۵۳ میلادی
پیشینموبون
جانشینچادائه
نایب السلطنهملکه مادر، بویو
زادهگونگ
۴۶ میلادی
گونگنه‌سونگ
درگذشته۱۴۶ میلادی
گونگنه‌سونگ
آرامگاه
کوه چیلسونگ سان
فرزند(ان)ماکگون
ماکدوک
اینگو
نام پسامرگ
تائجو ته‌وانگ
دودمانگوگوریو
پدرگو جه‌سا
مادرملکه مادر، بویو
پیشهپادشاه
سه پادشاهی

۱- پادشاهی شیلا ۵۷ پ.م. — ۹۳۵ م.
۲- امپراتوری گوگوریو ۳۷ پ.م. — ۶۶۸ م.
۳- پادشاهی بکجه ۱۸ پ.م. — ۶۶۰ م.

گوگوریو تحت سلطنت او، این کشور جوان قلمرو خود را گسترش داد و به یک کشور مرکزی تبدیل شد. پادشاهی را اداره کرد تصور می شود که سلطنت ۹۳ ساله او سومین پادشاهی طولانی در جهان باشد، اگرچه ادعای او مورد مناقشه قرار گرفت.

پیش‌زمینه

ویرایش

پدر تائجو کوچکترین پسر دومین پادشاه گوگوریو، یوری، گو جه‌سا (재사، 再思)، رئیس خاندان گو از دودمان گیرو، یکی از پنج خانه قدرتمند دربار سلطنتی بود. مادرش اهل بویو (ملکه مادر بویو) بود.

اگرچه موبون پسرش هه‌آیگ را به عنوان ولیعهد معرفی کرده بود، پس از مرگ موبون در سال ۵۳، دربار گوگوریو جه‌سا را ​​به عنوان پادشاه بعدی معرفی کرد. جائه‌سا با استناد به سن بالای خود امتناع کرد و پسر هفت ساله‌اش گونگ (تائجو) پادشاه شد. سپس مادرش به عنوان نایب پادشاه جوان عمل کرد.

گسترش و تمرکز

ویرایش

او در سال اول سلطنت خود، با تبدیل پنج قبیله به پنج استان که توسط فرمانداری از آن طایفه اداره می شد، که تحت کنترل مستقیم شاه بودند، سلطنت را متمرکز کرد. او بدین ترتیب کنترل سلطنتی بر ارتش، اقتصاد و سیاست را به طور محکم برقرار کرد.

او ایالت های اوکجو شرقی را در سال ۵۶، گالسا در سال ۶۸، جونا در سال ۷۲ و جونا را در سال ۷۴ فتح کرد.

او در مناسبت های مختلف با سلسله هان چین جنگید و تجارت بین لیلانگ و هان را مختل کرد. در سال ۵۵ دستور ساخت قلعه ای در فرماندهی لیائودانگ را صادر کرد. او در سال های ۱۰۵، ۱۱۱ و ۱۱۸ به مناطق مرزی چین حمله کرد. در سال ۱۲۲، تائجو با کنفدراسیون ماهان در کره مرکزی و قبیله همسایه یه‌مک برای حمله به لیائودونگ متحد شد و قلمرو گوگوریو را بسیار گسترش داد. او حمله بزرگ دیگری را در سال ۱۴۶ انجام داد.

در سال ۹۴ سلطنت او، برادر کوچکتر تائجو، سوسونگ، تاج و تخت را به دست گرفت تا پادشاه چادائه شود. اگرچه در سامگوک ساگی یافت نشد، اما سامگوک یوسا می‌گوید که چادائه هر دو پسر تائجو را کشت، و پادشاه بعدی شیندائه، برادر ناتنی کوچک‌تر تائجو و چادائه، هر دو برادرش را در سال ۱۶۵ کشت.

به گفته سامگوک ساگی و سامگوک یوسا، تائجو پس از ۹۳ سال حکومت در ۱۱۸ سالگی درگذشت. این ادعا، اگر از نظر ظاهری در نظر گرفته شود، او را به طولانی‌ترین پادشاه تاریخ کره و همچنین در میان طولانی‌ترین پادشاهان تاریخ جهان تبدیل می‌کند.

بر اساس اثر تاریخی چینی کتاب هان بعدی (در جلد ۸۵)، تائجو در سال ۱۲۱ درگذشت و پسرش چادائه پا به عرصه گذاشت. پس از اینکه امپراتور آن از هان تصمیم گرفت نبرد دیگری با گوگوریو آغاز نکند، چادائه در سال بعد با سلسله هان صلح کرد. فرمان شاهنشاهی برای این رویداد نیز ثبت شد. این تاریخ مرگ شامل یک سلطنت ۶۸ ساله - که هنوز هم یکی از ۳۰ طولانی ترین پادشاهان سلطنتی است - و طول عمر ۷۴ سال است، برخلاف یک عمر طولانی ماوراء طبیعی ۱۱۸ ساله.

جنجال پیرامون به قدرت رسیدن

ویرایش

جومونگ، بنیانگذار گوگوریو، نام خانوادگی خود را گو اعلام کرد. با این حال، پسرش یوری استفاده از نام خانوادگی هه (해؛ 解) را انتخاب کرد. سه جانشین جومونگ و یوری همگی از نام خانوادگی هه نیز به جای گو استفاده کردند. پس از آخرین فرمانروای هه، پسری با نام خانوادگی گو پس از خلع آخرین فرمانروای هه و جانشین منصوب او به سلطنت رسید. با مشاهده این حقایق تاریخی، برخی از محققان به این نتیجه رسیده اند که تفاوت در نام خانوادگی تصادفی نبوده، بلکه نشانه روشنی است که جانشینان بلافصل جومونگ از فرزندان او نبوده اند. فرمانروایان هه نشان‌دهنده حکومت کوتاه قبیله سونو و ظهور پادشاه تائجو ممکن است نشان‌دهنده این باشد که حاکمان گو از قبیله گیرو دوباره قدرت را به دست آورده‌اند.

یکی دیگر از نکات جالب توجه در میان دانشمندان منتخب، اعطای عنوان پس از مرگ تائجو به معنای "جد اعظم" به ششمین فرمانروای گوگوریو است و نه اولین. بنابراین محققان بیان کرده‌اند که این واقعیت دلیل دیگری است بر اینکه خانواده‌های مختلف در اوایل گوگوریو قبل از تثبیت قدرت تحت پادشاه تائجو حکومت می‌کردند. اینها در زمان حاضر در میان مورخان و محققان بسیار بحث برانگیز است.

پانویس

ویرایش