باز کردن منو اصلی

تاریخ شفاهی یکی از شیوه‌های پژوهش در تاریخ است که به شرح و شناسایی وقایع، رویدادها و حوادث تاریخی بر اساس دیدگاه‌ها، شنیده‌ها و عملکرد شاهدان، ناظران و فعالان آن ماجراها می‌پردازد.[۱]

تاریخچهویرایش

در قالب شیوهٔ امروزی، تاریخ شفاهی برای نخستین بار در سال ۱۹۴۸ در دانشگاه کلمبیا بنیان نهاده شد. با تشکیل انجمن تاریخ شفاهی در سال ۱۹۶۶ و نیز بنای بخش تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۶۷ گسترش افزون‌تری پیدا کرد، و در قالب مبحثی جدی در محفل‌های پژوهشی و تاریخی جهان شناخته گشت و مورد پذیرش واقع شد.[۱]

پانویسویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «تاریخ شفاهی». سازمان اسناد و کتابخانهٔ ملی ایران. دریافت‌شده در ۱۰ آبان ۱۳۸۸.[پیوند مرده]

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش