باز کردن منو اصلی

تیشتَر در زبان پهلوی یا تیشتره در اوستا یا تشتر یا تیر یا بشتر در منابع زرتشتی ایزد و ستاره باران دانسته شده‌است. ستاره مظهر او روزآهنگ است. هرسال پس از چیرگی بر اپوش(اَپَوشَه)، دیو خشکسالی، مخزن باران در دریای فراخ کرت را باز می‌کند.

ماه چهارم گاه‌شماری ایرانی، تیر، متعلق به فرشته بزرگ تیشتر است. در دهه نخستین این ماه، تیشتر به صورت مردی پانزده ساله در می‌آید. در دهه دوم به صورت گاو نر و در دهه سوم به صورت اسب است[۱].

در اسطوره‌های ایرانی ستاره تیر یا تیشتر بشتر (روزآهنگ)، همانند اهورامزدا، صاحب قدرت است و هرگاه بخواهد به صورت مردی شکوهمند بر گردونهٔ خود آشکار می‌شود که هزار تیر و هزار کمان زرّین و هزار نیزه و هزار خنجر و هزار گرز فلزین... دارد و زمانی به شکل گاوی بزرگ‌پیکر درمی‌آید و گاهی، به شکل اسبی سفید با سم‌های بلند، بر اپوش، دیو خشکی، می‌تازد.[۲]

شباهنگ (تیشتر، شعرای یمانی) پرنورترین ستاره آسمان در هر دو نیم‌کره آسمان است. این ستاره از ماه آبان رفته‌رفته پا به آسمان شب در عرض‌های جغرافیایی ایران‌زمین باز می‌کند. به همین دلیل نام این ستاره برجسته آسمان را ماه آبان یا همان تیشتر گذاشتند.

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

ملیحه کرباسیان، فرهنگ الفبایی موضوعی اساطیر ایران باستان، نشر اختران، ۱۳۸۴

  1. هیلنز، جان. شناخت اساطیر ایران. تهران: چشمه، 1386. 36-37. شابک ‎۹۶۴-۶۱۹۴-۰۶-۰. 
  2. رستگار فسایی، منصور: پیکرگردانی در اساطیر. در نشریه: «مطالعات ایرانی»، پاییز ۱۳۸۱ - شماره ۲. ص۹۷.