باز کردن منو اصلی

دکتر جلال عَبدُه، (زاده ۱۲۸۸ دربروجرد- درگذشته در ۱۳۷۵ تهران[۱]) فرزند شیخ محمد عبده[۲] و برادر علی عبده، دارای مدرک دکترای حقوق از سوئیس، از سیاست‌مداران دوران پهلوی بوده‌است. پدرش شیخ محمد عبده بروجردی، سالها رئیس دادگاه انتظامی قضات و مدرس حقوق در مدرسه معقول و منقول بود و درتدوین قانون مدنی ایران نقش داشت.[۳]

جلال عبده
Abdo.jpg
جلال عبده
وزیر امور خارجهٔ ایران
مشغول به کار
۲۲ خرداد ۱۳۳۸ – ۱۱ مرداد ۱۳۳۸
در زمانِمحمدرضا شاه پهلوی
پس ازعلی‌اصغر حکمت
پیش ازعباس آرام
نمایندهٔ دائم ایران در سازمان ملل متحد
مشغول به کار
۱۳۳۴ – ۱۳۳۸
پس ازعلیقلی اردلان
پیش ازمهدی وکیل
سفیر ایران در ایتالیا
مشغول به کار
۱۳۴۷ – ۱۳۵۰
پس ازمحمدعلی مسعود انصاری
پیش ازعلینقی سعید انصاری
سفیر ایران در هند
پس ازفریدون آدمیت
پیش ازمحمدرضا امیرتیمور
اطلاعات شخصی
زادهبروجرد
ملیت ایران
شغلسیاستمدار
تخصصمدیر عامل کانون بانک‌ها
مذهباسلام

او از جمله رجال سیاسی بود که در مجامع بین‌المللی بیش از داخل ایران شهرت داشت. عمده شهرت وی به زمانی باز می‌گردد که در مقام دادستان دیوان کیفر در سالهای ابتدایی سلطنت محمدرضا پهلوی، گروهی از مقامات ارشد سیاسی در دوران رضاشاه، همچون پزشک احمدی و سرپاس مختاری را به جرم قتل آیت‌الله مدرس، محمد فرخی‌یزدی و نصرت‌الدوله فیروزمیرزا محاکمه و محکوم نمود.[۴][۵]

عبده در ادوار چهاردهم و پانزدهم، به نمایندگی مجلس شورای ملی از سوی مردم تهران رسید. مدتی بعد از وزارت دادگستری به وزارت امورخارجه منتقل شد و کرسی سفارت ایران در هند را ازآن خود کرد. مدتی نماینده ایران در سازمان ملل متحد بود و در این کسوت، به کشورهای کامرون و گینه نو رسید. عبده مدت کوتاهی مقام وزارت امورخارجه را بدست آورد، ولی به دلیل دخالت شاه استعفاء داد.[۶]

دکتر جلال عبده نماینده ایران در سازمان ملل متحد به سمت حکمران گینه نو غربی منصوب گردید. [منبع: روزشمار تاریخ ایران: دکتر باقر عاقلی- ج2- صفحه 146]

دکتر جلال عبده که با مقام سفیری به جای علیقلی اردلان سمت نمایندگی دائم ایران را در سازمان ملل را داشت در کنفرانس باندونگ به عنوان رئیس هیئت ایرانی شرکت کرد.[۷]

جلال عبده در سالهای پایانی عمر، مدیرعامل کانون بانک‌ها و رئیس جمعیت ایرانی طرفدار ملل متحد بود.[۶] او خاطرات سیاسی خود را در کتابی با عنوان «چهل سال در صحنه قضایی، سیاسی، دیپلماسی ایران و جهان» به رشته تحریر درآورده‌است که به کوشش مجید تفرشی و توسط مؤسسه خدمات فرهنگی رسا منتشر شده‌است.[۸]

جایگاه‌های سیاسیویرایش

همچنین ببینیدویرایش

منابعویرایش

  • سالنامه دنیا - سال ۱۳۵۴ - ص ۲۷۳
  • دولتهای ایران از میرزا نصرالله خان مشیرالدوله تا میرحسین موسوی، به کوشش وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.، تهران: سازمان چاپ و انتشارات، ۱۳۷۸، شابک ۹۶۴-۴۲۲-۱۴۷-۸
  1. «جلال عبده». موسسه مطالعات تاريخ معاصر ايران. ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۴. دریافت‌شده در ۲ مه ۲۰۱۵.
  2. حزین بروجردی، حسین. تذکره حزین: دورنمایی از شهرستان بروجرد. (بی جا): مجمع متوسلین به آل محمد (ص)، 1380. ص 492
  3. «بازخوانی نقش ایران در سازمان ملل». روزنامه ایران. ۲۱ مهر ۱۳۸۴. ص. یوسف ناصری. دریافت‌شده در ۲۱ شهریور ۱۳۸۸.
  4. محمود طلوعی (۱۳۸۱)، «کتابها و یادها»، چهره‌ها و یادها، نشر علم، ص. ۶۶۴ تا ۶۶۶، شابک ۹۶۴-۴۰۵-۱۵۴-۸
  5. «بازخوانی نقش ایران در سازمان ملل». روزنامه ایران. ۲۱ مهر ۱۳۸۴. ص. یوسف ناصری. دریافت‌شده در ۲۱ شهریور ۱۳۸۸.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ محمود طلوعی (۱۳۸۱)، «کتابها و یادها»، چهره‌ها و یادها، نشر علم، ص. ۶۶۴ تا ۶۶۶، شابک ۹۶۴-۴۰۵-۱۵۴-۸
  7. دبیری، محمدرضا: دیپلماسی ایرانی: وزیر خارجه‌ای که پایش را در وزارت خارجه نگذاشت! بایگانی‌شده در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine، بازدید: سپتامبر ۲۰۱۱.
  8. محمود طلوعی (۱۳۷۰)، «فصل دوم٫ مقدمات انقلاب»، داستان انقلاب، تهران: نشر علم، ص. ۱۲۵، شابک ۹۶۴-۴۰۵-۱۹۸-X