باز کردن منو اصلی

جنگ استقلال ترکیه یا آزادسازی ترکیه (به ترکی استانبولی: Kurtuluş Savaşı یا İstiklâl Harbi)، به جنبش نظامی و سیاسی ملی گرایان ترک در برابر تجزیه امپراطوری عثمانی پس از جنگ جهانی اوّل توسط متحدین گفته می‌شود. حرکت ملی ترک در آناتولی منجر به شکل‌گیری مجمع بزرگ ملی شد که تحت رهبری آتاتورک توانست از تمامی توانایی‌های خود استفاده کند. پس از عملیات نظامی علیه تهاجم یونان، و جنگ با ارمنیها و فرانسویها، در ژولای ۱۹۲۳، انقلابیون ترک توانستند که متحدین را مجبور به دست کشیدن از پیمان سور و قبول پیمان لوزان کنند. بر اساس این پیمان، به آناتولی و ناحیه غرب تنگه بسفر اجازه داده شد تا در اکتبر ۱۹۲۳ تشکیل جمهوری ترکیه را بدهند. بوجود آمدن حرکت ملی ترکی منجر به ورافتادن سیستم ملت عثمانی شد و پس از آن با نوگراییهای آتاتورک، سیاستی مدرن، سکولار و کشور-ملت بوجود آمد. بعد از استقلال ترکیه کمال آتاتورک به عنوان اولین رئیس جمهور ترکیه انتخاب شد و تا پایان عمر یعنی سال ۱۹۳۸ در این سمت باقی ماند.

Turkish War of Independence
Türk Kurtuluş Savaşı - kolaj.jpg
Clockwise from top left: Delegation gathered in Sivas Congress to determine the objectives of the National Struggle; Turkish people carrying ammunition to the front; Kuva-yi Milliye infantry; Turkish horse cavalry in chase; The Turkish army entering Izmir; last troops gathered in Ankara Ulus Square leaving for the front.
تاریخ۱۹ مه ۱۹۱۹ – ۱۱ اکتبر ۱۹۲۲ (صلح موقت) ۲۴ جولای ۱۹۲۳ (صلح)
(۴ سال، ۲ ماه و ۵ روز)
مکانآناتولی, شمال میان‌رودان و تراکیه
نتیجه

پیروزی قاطع دولت ملی مجلس بزرگ

  • سقوط سلطنت عثمانی
  • خروج نیروهای متفقین از خاک ترکیه
  • تاسیس ترکیه
  • شروع مجموعه‌ای از اصلاحات توسط آتاتورک
طرفین درگیر

جنبش ملی ترکیه

پشتیبانی توسط:
جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی
پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) پادشاهی ایتالیا (مخفیانه)

پادشاهی یونان پادشاهی یونان
فرانسهجمهوری سوم فرانسه
ارمنستان اولین جمهوری ارمنستان (در ۱۹۲۰)
بریتانیا بریتانیا


 امپراتوری عثمانی[d] (تا ۱۹۲۲)

  • قوا انضباطيّه (در ۱۹۲۰)

پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶)پادشاهی ایتالیا [e]


جمهوری دموکراتیک گرجستان (۱۹۲۱)
فرماندهان و رهبران
مصطفی کمال آتاترک
فوزی پاشا
عصمت اینونو
کاظم قره‌بکر
Ali Fuat Pasha (later Cebesoy)
پادشاهی یونان Anastasios Papoulas
پادشاهی یونان Georgios Hatzianestis
پادشاهی یونان Leonidas Paraskevopoulos
French Third Republic هانری گورو
اولین جمهوری ارمنستان دراستامات کانایان
اولین جمهوری ارمنستان مؤسس سیلیکیان
پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند George Milne
امپراتوری عثمانی Süleyman Şefik Pasha
قوا
مه ۱۹۱۹: ۳۵۰۰۰
نوامبر ۱۹۲۰: ۸۶۰۰۰ (ایجاد ارتش منظم)
آگوست ۱۹۲۲: ۲۷۱٬۰۰۰ [note ۱]
پادشاهی یونان ۸۰٬۰۰۰ (دسامبر ۱۹۱۹)
۱۹۲۲: ۲۰۰٬۰۰۰ -۲۵۰٬۰۰۰
French Third Republic ۶۰٬۰۰۰
اولین جمهوری ارمنستان ۲۰٬۰۰۰
پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند ۳۰٬۰۰۰
امپراتوری عثمانی ۷٬۰۰۰ (در اوج)
تلفات
۱۳٬۰۰۰ کشته شده
۲۲٬۶۹۰ کشته بر اثر بیماری
۵٬۳۶۲ کشته بر اثر جراحت و سایر دلایل غیر جنگی [f]
پادشاهی یونان ۲۴٬۲۴۰ کشته‌
۱۸٬۰۹۵ مفقود الاثر
۴۸٬۸۸۰ زخمی
۴٬۸۷۸ کشته خارج از میدان نبرد
۱۳٬۷۴۰ اسیر [note ۲]
French Third Republic ~۷٬۰۰۰
اولین جمهوری ارمنستان ۱٬۱۰۰ + کشته
۳٬۰۰۰ + اسیر
۲۶۴٬۰۰۰ غیر نظامی یونانی کشته شدند
۶۰٬۰۰۰-۲۵۰٬۰۰۰ غیرنظامی ارمنی کشته شدند[۱]
۱۵٬۰۰۰ + غیر نظامی ترکیه‌ای در جبهه غرب کشته شدند

جستارهای وابستهویرایش

نوشتارویرایش

  1. In آگوست 1922 the نیروهای مسلح ترکیه formed 23 پیاده‌نظام لشکر و ۶ لشکر سواره‌نظام. Equivalent to 24 infantry divisions and 7 cavalry divisions, if the additional 3 infantry هنگs, 5 undersized border هنگs, 1 cavalry تیپ and 3 cavalry regiments are included (271,403 men total). The troops were distributed in آناتولی as follows: جنگ ارمنستان–ترکیه: 2 infantry divisions, 1 cavalry division, ارزروم و قارص fortified areas and 5 border regiments (29,514 men); El-Cezire front (southeastern آناتولی, eastern region of the river فرات): 1 infantry division and 2 cavalry regiments (10,447 men); Central Army area: 1 infantry division and 1 cavalry brigade (10,000 men); آدانا command: 2 گردان (500 men); غازی عینتاب area: 1 infantry regiment and 1 cavalry regiment (1,000 men); Interior region units and institutions: 12,000 men; جنگ یونان و ترکیه (۱۹۲۲–۱۹۱۹): 18 infantry divisions and 5 cavalry divisions, if the independent brigade and regiments are included, 19 infantry divisions and 5.5 cavalry divisions (207,942 men).
  2. According to some Turkish estimates the casualties were at least 120,000-130,000. جهان غرب sources give 100,000 killed and wounded, with a total sum of 200,000 casualties, taking into account that 100,000 casualties were solely suffered in حمله بزرگ. Material losses, during the war, were enormous too.

منابعویرایش

  1. These are according to the figures provided by آلکساندر میاسنیکیان, the President of the Council of People's Commissars of Soviet Armenia, in a telegram he sent to the Soviet Foreign Minister گئورگی چیچرین in 1921. Miasnikyan's figures were broken down as follows: of the approximately 60,000 Armenians who were killed by the Turkish armies, 30,000 were men, 15,000 women, 5,000 children, and 10,000 young girls. Of the 38,000 who were wounded, 20,000 were men, 10,000 women, 5,000 young girls, and 3,000 children. Instances of mass rape, murder and violence were also reported against the Armenian populace of Kars and Alexandropol: see واهاگن دردریان. (2003). The History of the Armenian Genocide: Ethnic Conflict from the Balkans to Anatolia to the Caucasus. New York: Berghahn Books, pp. 360–361. شابک ‎۱-۵۷۱۸۱-۶۶۶-۶.
  2. Mevlüt Çelebi: Millî Mücadele’de İtalyan İşgalleri (English: Italian occupations during the National Struggle), Journal of Atatürk Research Center, issue 26.