حزب کمونیست چین

حزب سیاسی جمهوری خلق چین

حزب کمونیست چین( CPC ؛[۲۱] چینی ساده: 中国共产党; چینی سنتی: 中國共產黨; پین ین: Zhōngguó Gòngchǎndǎng) ، معروف به حزب کمونیست چینی ( CCP )،[۲۲] بنیانگذار و تنها حزب حاکم سیاسی جمهوری خلق چین (PRC) است. ح.ک.چ هشت حزب کوچک فرعی مجاز دیگر را به عنوان جبهه متحد رهبری می کند . حزب کمونیست چین در سال 1921 با کمک دفتر شرق دور حزب کمونیست روسیه (بلشویک ها) و دبیرخانه خاور دور انترناسیونال کمونیست تاسیس شد. این حزب به سرعت رشد کرد و در سال 1949 پس از جنگ داخلی چین، دولت ملی گرای کومینتانگ (KMT) را از سرزمین اصلی چین به تایوان سوق داد و جمهوری خلق چین را در 1 اکتبر 1949 تشکیل داد. این حزب نیروهای مسلح کشور، ارتش آزادیبخش خلق (PLA) را کنترل می کند.

حزب کمونيست چین

中国共产党
Zhōngguó Gòngchǎndǎng
کوته‌نوشتCPC (همچنین CCP)
دبیرکلشی جین پینگ
کمیته دائمی
بنیان‌گذارComintern Logo.svg گریگوزی وویتینسکی[۱][۲]
چن دوشیو
لی داژائو
بنیان‌گذاری۲۳ ژوئیه ۱۹۲۱؛ ۹۹ سال پیش (۱۹۲۱-۰۷-23)
منطقه اولین کنگره ملی حزب کمونيست چین، ١٠۶ روئه وانتز، شانگهای تحت انحصار فرانسه
شاخه جوانانCommunist Youth League of China[۳][۴]
Young Pioneers of China[۵]
اندیشکدهدفتر تحقیقات سیاست‌گذاری مرکزی
بازوی مسلحارتش آزادی‌بخش خلق[۶]
پلیس مسلح خلق
شبه نظامیان چینی
بازوی کارگریفدراسیون اتحادیه های کارگری سراسر چین
اعضای ثبت‌نام کرده  (2020)91,914,000
مرام سیاسیکمونیسم چینی[۷][۸]
مارکسیسم–لنینیسم[۹]
سوسیالیسم با خصلت چینی[۱۰]
ناسیونالیسم چینی[۱۱][۱۲]
وابستگی ملیجبهه متحد (با احزاب دیگر چین) [۱۳][۱۴]
وابستگی بین‌المللینشست بین المللی احزاب کمونیستی و کارگری[۱۵]
سرود"انترناسیونال"[۱۶]
National People's Congress (13th)
۲٬۱۰۳ از ۲٬۹۸۰
NPC Standing Committee
۱۲۱ از ۱۷۵
پرچم
Flag of the Chinese Communist Party.svg
وبگاه
cpc.people.com.cn
Communist Party of China
Communist Party of China (Chinese characters).svg
"Communist Party of China" in Simplified (top) and Traditional (bottom) Chinese characters
Chinese name
نویسه‌های چینی ساده‌شده 中国共产党
نویسه‌های چینی سنتی 中國共產黨
پین‌یینZhōngguó Gòngchǎndǎng
الگو:Infobox Chinese/Tibetanالگو:Infobox Chinese/Zhuangالگو:Infobox Chinese/Mongolianالگو:Infobox Chinese/Uyghurالگو:Infobox Chinese/Manchu

ح.ک.چ رسماً بر اساس سانترالیسم دموکراتیک سازماندهی می شود، اصلی که ولادیمیر لنین، تئوریسین مارکسیست روسی، تئوری داده شده است و شامل بحثی دموکراتیک و آزاد در مورد سیاست شرط وحدت در حمایت از سیاستهای توافق شده است. از نظر تئوریک، بالاترین ارگان ح.ک.چ کنگره ملی است که هر پنج سال تشکیل می شود. هنگامی که کنگره ملی در جلسه نیست، کمیته مرکزی بالاترین ارگان است، اما از آنجا که ارگان فقط یک بار در سال جلسه می گذارد، بیشتر وظایف و مسئولیت ها به عهده دفتر سیاسی و کمیته دائمی آن است، اعضای هیئت مدیره بعنوان رهبر عالی حزب و دولت شناخته می شوند. رهبر حزب اخیراً دفاتر دبیرکل (مسئول وظایف احزاب غیرنظامی)، رئیس کمیسیون نظامی مرکزی (CMC) (مسئول امور نظامی) و رئیس جمهور دولت (یک موقعیت تشریفاتی) را در اختیار دارد. از طریق این پست، رهبر حزب رهبر عالی مقام کشور است. رهبر فعلی دبیرکل شی جین پینگ است که در هجدهمین کمیته مرکزی در 15 نوامبر 2012 انتخاب شد.

به طور رسمی ، ح.ک.چ به کمونیسم متعهد است و هر ساله به شرکت در نشست بین المللی احزاب کمونیست و کارگر ادامه می دهد. طبق قانون اساسی حزب، حزب کمونیست چین به مارکسیسم - لنینیسم، اندیشه مائو تسه تونگ (مائویسم)، سوسیالیسم با مشخصات چینی، نظریه دنگ شیائوپینگ، سه نماینده، چشم انداز علمی توسعه و اندیشه شی جین پینگ پایبند است. توضیح رسمی اصلاحات اقتصادی چین این است که این کشور در مرحله اولیه سوسیالیسم قرار دارد، مرحله توسعه ای مشابه شیوه تولید سرمایه داری. اقتصاد دستوری تاسیس شده در زمان مائو تسه تونگ با اقتصاد "سوسیالیستی" در زمان دنگ شیائوپینگ، ،سیستم اقتصادی فعلی، جایگزین شد. بر این اساس "تمرین تنها معیار حقیقت است".

از زمان فروپاشی دولت های کمونیستی اروپای شرقی در 1989-1990 و انحلال اتحاد جماهیر شوروی در 1991، ح.ک.چ بر روابط حزب به حزب خود با احزاب حاکم کشورهای سوسیالیستی باقی مانده، تأکید کرده است. در حالی که ح.ک.چ هنوز روابط احزاب با احزاب کمونیست غیر حاکم در سراسر جهان را حفظ می کند، از دهه 1980 روابط خود را با چندین حزب غیر کمونیست برقرار کرده است، به ویژه با احزاب حاکم کشورهای تک حزبی (از هر ایدئولوژی که باشد) احزاب حاکم در دموکراسی ها (ایدئولوژی آنها هر چه باشد) و احزاب سوسیال دموکرات . ح.ک.چ با بیش از 91 میلیون عضو، دومین حزب سیاسی بزرگ در جهان پس از حزب بهاراتیا جاناتا هند است.

تاریخچهویرایش

تاسیس و تاریخ اولیه (1921–1927)ویرایش

 
محل اولین کنگره ح.ک.چ، در شانگهای سابق تحت انحصار فرانسه

ریشه ح.ک.چ از جنبش چهارم مه 1919 آغاز شد، که طی آن ایدئولوژی های رادیکال غربی مانند مارکسیسم و آنارشیسم در میان روشنفکران چینی مورد توجه قرار گرفت.[۲۳] سایر تأثیرات ناشی از انقلاب بلشویکی و نظریه مارکسیستی از حزب کمونیست چین الهام گرفت.[۲۴] چن دوشیو و لی داژائو از نخستین روشنفکران برجسته چینی بودند که علناً از لنینیسم و انقلاب جهانی حمایت کردند.[۲۵] در مقابل چن، لی از مشارکت در امور جمهوری چین چشم پوشی نکرد.[۲۶] هر دو آنها انقلاب اکتبر در روسیه را پیشگامانه قلمداد کردند و معتقد بودند که این انقلاب نوید یک دوره جدید برای کشورهای تحت ستم در همه جا است.[۲۶] ح.ک.چ از تئوری ولادیمیر لنین درباره یک حزب پیشتاز الگوبرداری شد. به گفته کای هسن، محافل مطالعه "موارد ابتدایی [حزب ما]" بودند.[۲۷] در طی جنبش فرهنگ جدید چندین محافل مطالعاتی تأسیس شد ، اما "در سال 1920 بدبینی در مورد مناسب بودن آنها به عنوان وسایل اصلاح اصلاحات شایع شده بود."[۲۸]

در ژوئیه 1920، لنین دومین کنگره انترناسیونال کمونیست را تشکیل داد. وی معتقد بود که انقلاب شوروی تنها پس از شکست سرمایه داری در سراسر جهان به پیروزی نهایی دست خواهد یافت.[۲۹] بخش امور خارجه شعبه ولادی وستوک از حزب کمونیست روسیه (بلشویک ها) تصمیم گرفت گریگوری وویتینسکی را به عنوان نماینده تام الاختیار به چین اعزام کند. وی در تاریخ 5 ژوئیه در جلسه کمونیست های روسیه در چین برای ترویج تأسیس حزب کمونیست چین شرکت کرد. وویتینسکی به چن دوشیو کمک کرد تا دفتر انقلابی شانگهای را که به آن گروه کمونیست شانگهای نیز می گویند، تاسیس کند. استوجانوویچ به گوانگژو، ممائوف به ووهان، و بروای برای کمک به چینی ها در تأسیس گروه های کمونیست به پکن رفت. وویتینسکی هزینه های تبلیغاتی ، کنفرانس و تحصیل در خارج از کشور را برای این گروه ها فراهم کرد.[۲]

کنگره ملی تاسیس ح.ک.چ در 23 تا 31 ژوئیه 1921 برگزار شد.[۳۰] در ابتدای سال 1921 با تنها 50 عضو، سازمان و مقامات ح.ک.چ رشد چشمگیری داشتند.[۳۱] در حالی که کنگره در ابتدا در امارتی در شانگهای تحت انحصار فرانسه برگزار می شد، پلیس فرانسه جلسه را در 30 ژوئیه متوقف کرد و کنگره به یک قایق توریستی در دریاچه جنوبی در جیاکسینگ، استان ژجیانگ منتقل شد. فقط 12 نماینده در این کنگره شرکت کردند، نه لی و نه چن قادر به شرکت در این کنگره نبودند، دومی نماینده شخصی خود را به جای خود فرستاد.[۳۲] در قطعنامه های کنگره تأسیس یک حزب کمونیست (به عنوان شاخه ای از انترناسیونال کمونیست ) و انتخاب چن به عنوان رهبر آن مطرح شد. چن سپس به عنوان اولین دبیرکل حزب کمونیست و از او به عنوان "لنین چین" یاد می شد.[۳۳]

کمونیست ها بر جناح چپ کومینتانگ تسلط داشتند، جناحی که در خطوط لنینیستی سازمان یافته بود و با جناح راست حزب برای کسب قدرت مبارزه می کرد.[۳۴] هنگامی که سون یات سن رهبر کومینتانگ در مارس 1925 درگذشت، یک راستگرا، چیانگ کای شک، جانشین وی شد. وی اقداماتی را برای به حاشیه بردن موقعیت کمونیست ها آغاز کرد.[۳۴] چیانگ كای شك بعد از موفقیت لشكركشی شمالی برای سرنگونی جنگ سالاران، كمونیست هایی را كه در حال حاضر در سراسر چین ده ها هزار نفر بود، رو كرد.[۳۵] وی با نادیده گرفتن دستورات دولت کومینتانگ مستقر در ووهان، به سمت شانگهای، شهری که تحت کنترل شبه نظامیان کمونیست بود، حرکت کرد. گرچه کمونیست ها از ورود چیانگ استقبال کردند، اما او از آنها روی گرداند و 5000 نفر را با کمک باند سبز قتل عام کرد.[۳۵][۳۶][۳۷] ارتش چیانگ سپس به سمت ووهان حرکت کرد، اما ژنرال حزب کمونیست یه تینگ و سپاهیان وی از گرفتن شهر جلوگیری كردند.[۳۸] متحدان چیانگ نیز به کمونیست ها حمله کردند. در پکن، لی داژائو و 19 کمونیست برجسته دیگر توسط ژانگ زولین اعدام شدند، در حالی که در چانگشا، نیروهای هه ژیان صدها نفر از نظامیان دهقان را مسلح کردند.[۳۹][۴۰] در ماه مه، ده ها هزار کمونیست و هوادار آنها توسط ناسیونالیست ها کشته شدند و ح.ک.چ تقریباً 15000 از 25000 عضو خود را از دست داد.[۴۰]

ح.ک.چ به حمایت خود از دولت کومیندانگ ووهان ادامه داد،[۴۰] اما در 15 ژوئیه 1927 دولت ووهان همه کمونیستها را از کومیندانگ اخراج کرد.[۴۱] ح.ک.چ با تأسیس ارتش سرخ کارگران و دهقانان چین، معروف به " ارتش سرخ "، برای نبرد با کومینتناگ واکنش نشان داد. به یک گردان به سرپرستی ژنرال ژو دو دستور داده شد که در 1 اوت 1927 شهر نانچانگ را که به قیام نانچانگ معروف شد، تصرف کند. در ابتدا موفق شدند، آنها پس از پنج روز مجبور به عقب نشینی شدند و به سمت شانتو در جنوب حرکت کردند و از آنجا به بیابان فوجیان رانده شدند.[۴۱] مائو تسه تونگ به عنوان فرمانده كل ارتش سرخ منصوب شد و در هنگامه عملیاتی موسوم به قیام برداشت محصول پاییزی چهار سپاه ارتش سرخ را علیه چانگشا رهبری كرد، به این امید كه شورش های دهقانان را در سراسر هونان برانگیزد.[۴۲] نقشه وی حمله به شهر تحت کنترل کومینتنانگ از سه جهت در 9 سپتامبر بود. ارتش مائو خود را به چانگشا رساند، اما نتوانست آن را بگیرد. تا 15 سپتامبر، او شکست را پذیرفت و با 1000 بازمانده به سمت کوه های جینگگانگ جیانگشی حرکت کردند.[۴۲][۴۳][۴۴]

جنگ داخلی چین و جنگ جهانی دوم (1927 - 1949)ویرایش

نابودی تقیربی دستگاه تشکیلات شهری ح.ک.چ منجر به تغییرات بنیادی در درون حزب شد.[۴۵] این حزب تمرکزگرایی دموکراتیک را، که راهی برای سازماندهی احزاب انقلابی بود، اتخاذ کرد و یک دفتر سیاسی (برای فعالیت به عنوان کمیته دائمی کمیته مرکزی) ایجاد کرد.[۴۵] نتیجه افزایش تمرکز قدرت در حزب بود.[۴۵] در هر سطح از این حزب کپی برداری شد، و کمیته های دائمی اکنون کنترل مثر داشتند. چن دوشیو پس از اخراج از حزب، رهبری جنبش تروتسکیست های چین را ادامه داد. لی لیسان توانست از سال 1929 تا 30 به طور عملی کنترل سازمان حزب را به دست گیرد. رهبری لی لیسان یک شکست بود و ح.ک.چ را در آستانه نابودی قرار داد.[۴۵] کمینترن درگیر شد و تا اواخر سال 1930، قدرت او سلب شد.[۴۵] تا سال 1935، مائو به عضویت کمیته دائمی دفتر سیاسی حزب و رهبر نظامی غیر رسمی درآمد، و ژو انلای و ژانگ ونتیان، رئیس رسمی حزب، به عنوان معاونان غیر رسمی وی فعالیت می کردند.[۴۵] درگیری با KMT منجر به سازماندهی مجدد ارتش سرخ شد و قدرت حزب از طریق ایجاد دپارتمانهای سیاسی ح.ک.چ متولی نظارت بر ارتش در رهبری بیشتر و متمرکزتر شد.[۴۵]

جنگ دوم چین و ژاپن باعث ایجاد وقفه ای در درگیری بین حزب کمونیست چین و کومینتنانگ شد.[۴۶] جبهه متحد دوم برای مقابله با حمله ژاپنی ها بین حزب کمونیست چین و کومینتانگ ایجاد شد.[۴۷] در حالی که جبهه به طور رسمی تا سال 1945 وجود داشته است، همه همکاری های دو طرف تا سال 1940 پایان یافته بود.[۴۷] ح.ک.چ، علیرغم اتحاد رسمی خود، از فرصت استفاده کرد تا پایگاه های عملیاتی مستقل را گسترش داده و خود را برای جنگ آینده با KMT آماده شود.[۴۸] در سال 1939 ک.م.ت شروع به محدود كردن گسترش ح.ک.چ در چين كرد.[۴۸] این امر منجر به درگیری مکرر بین نیروهای ح.ک.چ و نیروهای ک.م.ت شد.[۴۸] اما با درک اینکه این کارها هیچ گزینه ای جز جنگ داخلی ندارد، به سرعت فروکش کرد.[۴۸] با این حال، تا سال 1943، حزب کمونیست چین دوباره در حال گسترش قلمرو خود با هزینه ک.م.ت بود.[۴۸]

 
مائو تسه تونگ تاسیس جمهوری خلق چین را در اول اکتبر 1949 اعلام میکند

مائو تسه تونگ در سال 1945 رئیس حزب کمونیست چین شد. از 1945 تا 1949، جنگ به دو حزب تقلیل یافت. ح.ک.چ و ک.م.ت. این دوره چهار مرحله به طول انجامید.[۴۹] اولین بار از آگوست 1945 (هنگام تسلیم ژاپنی ها) تا ژوئن 1946 (زمانی که مذاکرات صلح بین ح.ک.چ و ک.م.ت به پایان رسید) بود.[۴۹] تا سال 1945، ک.م.ت سه برابر بیشتر از ح.ک.چ سرباز تحت فرماندهی خود داشت و در ابتدا به نظر می رسید که غالب است.[۴۹] با همکاری آمریکایی ها و ژاپنی ها، ک.م.ت توانست قسمت های عمده ای از کشور را پس بگیرد.[۴۹] با این حال، حاکمیت ک.م.ت بر سرزمین های دوباره تصرف شده به دلیل فساد بومی حزب غیرمردمی خواهد بود. علی رغم برتری عددی بسیار زیاد، ک.م.ت نتوانست مناطق روستایی که سنگر ح.ک.چ را تشکیل می دادند دوباره تصرف کند.[۴۹] در همان زمان، ح.ک.چ حمله به منچوری را آغاز كرد و در آنجا اتحاد جماهیر شوروی به آنها كمك میكرد.[۴۹] مرحله دوم، که از ژوئیه 1946 تا ژوئن 1947 به طول انجامید، ک.م.ت شاهد تسلط خود بر شهرهای بزرگ، مانند یانان (مقر ح.ک.چ در بیشتر اوقات جنگ) بود.[۴۹] موفقیت های ک.م.ت توخالی بود. ح.ک.چ از نظر تاکتیکی از شهرها خارج شده بود و در عوض با تحریک اعتراض در میان دانشجویان و روشنفکران در شهرها به مقامات ک.م.ت حمله کرد (ک.م.ت با سرکوب سنگین به این وقایع پاسخ داد).[۵۰] در این بین، ک.م.ت درگیر جنگهای جناحی و کنترل خودکامه چیانگ کای شک بر حزب بود، که توانایی ک.م.ت را در پاسخ به حملات تضعیف می کرد. مرحله سوم، از ژوئیه 1947 تا آگوست 1948 به طول انجامید و با یک ضد حمله محدود توسط ح.ک.چ آغاز شد. هدف پاکسازی "چین مرکزی ، تقویت چین شمالی و بازیابی شمال شرقی چین" بود.[۵۱] این سیاست همراه با فرار نیروهای نظامی ک.م.ت (تا بهار 1948، ارتش ک.م.ت حدوداً 2 نفر از 3 میلیون سرباز خود را از دست داده بود) و محبوبیت حاکمیت ک.م.ت را کاهش می دهد.[۵۰] نتیجه این شد که حزب کمونیست حزب کمونیست توانست پادگان های ک.م.ت را در منچوری قطع کرده و چندین منطقه از دست رفته را پس بگیرد.[۵۱] آخرین مرحله، از سپتامبر 1948 تا دسامبر 1949 به طول انجامید، که طی آن کمونیست ها موفق به شکست ک.م.ت و بیرون راندن آنها از سرزمین اصلی چین شدند.[۵۱] در اول اکتبر 1949، مائو تاسیس حزب کمونیست چین را اعلام کرد، که به معنای پایان انقلاب چین بود (آنگونه که روایت رسمی حزب کمونیست مینامد).[۵۱]

تنها حزب حاکم بر جمهوری خلق چین (1949 تا کنون)ویرایش

 
پرچم حزب کمونیست چین از 17 ژوئن 1951 تا 21 ژوئیه 1996

در اول اکتبر 1949، مائو تسه تونگ رسماً تاسیس حزب کمونیست چین را قبل از حضور گسترده مردم در میدان تیان آنمن اعلام کرد. ح.ک.چ خود را به عنوان تنها حزب حاکم در چین و در راس شورای دولتی جمهوری خلق مستقر کرد.[۵۲] از این زمان تا دهه 1980، رهبران ارشد ح.ک.چ (مانند مائو تسه تونگ ، لین بیائو ، ژو انلای و دنگ شیائوپینگ) عمدتا همان رهبران نظامی قبل از تأسیس حزب کمونیست چین بودند.[۵۳] در نتیجه، روابط شخصی غیر رسمی بین رهبران سیاسی و نظامی بر روابط نظامی و نظامی حاکم بود.[۵۳]

در خلال دهه های 1960 و 1970، ح.ک.چ جدایی ایدئولوژیکی قابل توجهی از حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی تجربه کرد.[۵۴] در آن زمان، مائو شروع به گفتن اینكه "ادامه انقلاب تحت دیكتاتوری پرولتاریا" شرط می كند كه دشمنان طبقاتی به وجود خود ادامه می دهند حتی اگر انقلاب سوسیالیستی كامل باشد، منجر به انقلاب فرهنگی شد كه میلیون ها نفر در آن تحت آزار و اذیت قرار گرفتند و کشته شدند. [۵۵]

به دنبال مرگ مائو در 1976، جنگ قدرت بین رئیس ح.ک.چ هوآ گوفنگ و نایب رئیس دنگ شیائوپینگ آغاز شد.[۵۶] دنگ برنده مبارزه، و "رهبر عالی مقام" در سال 1978 شد.[۵۶] دنگ، در کنار هو یائوبانگ و ژائو زیانگ، پیشگام اصلاحات و باز شدن سیاست، و مفهوم ایدئولوژیک معرفی سوسیالیسم با ویژگی های چینی، باز کردن درهای چین به بازارهای جهان.[۵۷] دنگ در معکوس کردن برخی از سیاست های "چپ" مائو ، استدلال کرد که یک دولت سوسیالیست می تواند از اقتصاد بازار استفاده کند بدون اینکه خودش سرمایه داری کند.[۵۸] تأکید بر قدرت سیاسی حزب با تغییر در سیاست، رشد اقتصادی قابل توجهی ایجاد کرد.[۲۳] با این حال، ایدئولوژی جدید در هر دو طرف طیف، توسط مائوئیست ها و همچنین طرفداران حمایت از آزادسازی سیاسی مورد مخالفت قرار گرفت. با سایر عوامل اجتماعی، درگیری ها در اعتراضات سال 1989 در میدان تیان آنمن به اوج خود رسید.[۵۹] با سرکوب اعتراضات، دیدگاه دنگ درباره اقتصاد غالب شد و در اوایل دهه 1990 مفهوم اقتصاد بازار سوسیالیستی مطرح شد.[۶۰] در سال 1997، عقاید دنگ (نظریه دنگ شیائوپینگ) در قانون اساسی ح ک چ جای گرفت.[۶۱]

دبیرکل حزب کمونیست چین جیانگ زمین دنگ به مقام "رهبر عالی مقام" در 1990s رسید، و بسیاری از سیاست های دنگ را ادامه داد.[۶۲] در دهه 1990، حزب کمونیست چین از سازمان رهبران انقلابی باسابقه که از نظر نظامی و سیاسی رهبری می کرد، به یک سازمان نخبگان سیاسی تبدیل شد که به طور فزاینده ای مطابق با هنجارهای نهادینه شده در بوروکراسی مدنی تجدید قوا می شود.[۵۳] رهبری عمدتاً براساس قوانین و ضوابط مربوط به ارتقا و بازنشستگی، سوابق تحصیلی و تخصص مدیریتی و فنی انتخاب شد.[۵۳] یک گروه عمدتا جدا از افسران نظامی حرفه ای وجود دارد، که تحت رهبری عالی حزب کمونیست چین عمدتاً از طریق روابط رسمی در مجاری نهادی خدمت می کنند.[۵۳]

به عنوان بخشی از میراث اسمی جیانگ زمین ، ح.ک.چ سه نماینده را برای بازنگری در قانون اساسی حزب در سال 2003 تصویب کرد ، به عنوان "یک ایدئولوژی راهنما" برای تشویق حزب به نمایندگی از "نیروهای تولیدی پیشرفته ، روند مترقی فرهنگ چین و منافع مردم".[۶۳] این تئوری ورود صاحبان مشاغل خصوصی و عناصر بورژوازی به حزب را مشروعیت می بخشید.[۶۳] هو جینتائو، جانشین جیانگ زمین به عنوان دبیر كل، در سال 2002 روی كار آمد.[۶۴] هو برخلاف مائو، دنگ و جیانگ زمین، بر رهبری جمعی تأكید كرد و با سلطه یك نفره بر سیستم سیاسی مخالفت كرد.[۶۴] اصرار بر تمرکز بر رشد اقتصادی منجر به طیف وسیعی از مشکلات جدی اجتماعی شد. هو برای پرداختن به این موارد دو مفهوم اصلی ایدئولوژیک را مطرح کرد: چشم انداز علمی توسعه و جامعه سوسیالیست هماهنگ.[۶۵] هو در هجدهمین کنگره ملی برگزار شده در سال 2012 از سمت خود به عنوان دبیرکل حزب کمونیست چین و رئیس کمیسیون مرکزی نظامی استعفا داد و شی جین پینگ در هر دو پست جانشین وی شد. [۶۶][۶۷]

 
پیام ضد ح.ک.چ در تمبر روی اسکناس یک یوان

از زمان به قدرت رسیدن، شی در حالی که قدرت خود را در دفتر دبیرکل ح.ک.چ متمرکز کرده و هزینه آن را به عهده رهبری جمعی دهه های گذشته می داند، یک کارزار گسترده ضد فساد را آغاز کرده است. مفسران این کارزار را به عنوان بخشی تعیین کننده از رهبری شی و همچنین "دلیل اصلی اینکه چرا او توانسته قدرت خود را به این سرعت و به طور موثر تحکیم کند" توصیف کرده اند.[۶۸] مفسران خارجی او را به مائو تشبیه کرده اند. [۶۹] رهبری شی همچنین بر افزایش نقش این حزب در چین نظارت داشته است.[۷۰] شی ایدئولوژی خود را که به نام خودش نامگذاری شده است، در قانون اساسی ح.ک.چ در سال 2017 اضافه کرد.[۷۱] همانطور که حدس زده می شود، شی جین پینگ ممکن است پس از 10 سال خدمت در سال 2022 از پست های اصلی خود بازنشسته نشود. [۵۳][۷۲]

اساسنامه و آئین‌نامهویرایش

اکنون حزب کمونیست چین با بیش از ۳۰۰ حزب از بیش از ۱۲۰ کشور جهان روابط دوستانه دارد. حزب کمونیست چین یک کل واحد است که طبق اساسنامه و آئین‌نامه خود و منطبق با اصل سیستم تمرکز دموکراتیک متشکل شده‌است. در آئین‌نامه حزب کمونیست چین قید شده‌است که هر کسی اعم از کارگر، کشاورز، سرباز، روشنفکر و عناصر پیشرو طبقات اجتماعی دیگر که به ۱۸ سالگی رسیده با پذیرش اساسنامه و آئین‌نامه حزب و در صورت تمایل به شرکت در یک سازمان حزبی و فعالیت در آن و اجرای قطعنامه‌های حزب و پرداخت حق عضویت حزبی می‌تواند برای الحاق به حزب کمونیست چین تقاضا کند.

سازمان‌های مرکزیویرایش

سازمانهای مرکزی حزب کمونیست چین عبارت‌اند از کنگره ملی حزب کمونیست چین ، کمیته مرکزی حزب کمونیست چین، دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست چین، کمیسیون دایمی دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست چین، دبیرخانه کمیته مرکزی حزب کمونیست چین، کمیسیون نظامی کمیته مرکزی حزب کمونیست چین و کمیسیون بازرسی انصباطی کمیته مرکزی حزب کمونیست چین. کنگره حزب کمونیست هر پنج سال برگزار می‌شود. زمانی که مجلس ملی تشکیل جلسه نمی‌دهد، کمیته مرکزی عالی‌ترین ارگان رهبری حزب کمونیست چین است.

حزب کمونیست چین پیشاهنگ طبقه کارگر چین و پیشاهنگ مردم و ملت چین بوده و محور رهبری امور سوسیالیستی با ویژگی‌های چین به‌شمار می‌رود. حزب کمونیست چین در عین حال نماینده تقاضای توسعه نیرو مولده پیشرفته سمت حرکت فرهنگ پیشرفته و منافع اصلی توده‌های مردم است. عالی‌ترین آرمان و هدف نهایی حزب کمونیست چین تحقق کمونیسم است. در اساسنامه حزب قید شده‌است که حزب کمونیست چین مارکسیسم-لنینیسم، اندیشه «مائو تسه تونگ»، تئوری «تنگ شیائوپنگ» و《نظریه سه نمایندگی》را به عنوان دستور کار خود تلقی می‌کند. اکنون (۲۰۱۳) حزب کمونیست چین ۸۰ میلیون نفر عضو دارد و دبیرکل حزب کمونیست چین شی جین پینگ است که جانشین هو جینتائو شد.

موضع حزب کمونیست چین در برابر اعتقادات مردمویرایش

حزب کمونیست چین به‌طور رسمی حزبی معتقد به خداناباوری است و اعضای حزب نمی‌توانند به هیچ دین یا گروه مذهبی باور داشته باشند. در دوران حکومت مائو، فعالیت‌های مذهبی سرکوب شد و سازمان‌های مذهبی از ارتباط با خارجی‌ها منع شدند. تمام سازمان‌های مذهبی دولتی، متعلق به حزب کمونیست بودند و هیچ سازمان مستقلی باقی نماند. هنگامی‌که در سال ۱۹۴۷ و پس از آن دوباره در سال ۱۹۴۹، واتیکان کاتولیک‌ها را از حمایت حزب کمونیست چین منع کرد، وضعیت ارتباط با موسسات مذهبی خارجی برای افراد معتقد در چین بدتر شد.[۷۳]

حزب به دفعات سعی کرد که نمودهای مذهب را از چین، کشوری که در گذشته به آن «سرزمین الوهیت» اطلاق می‌شد، ریشه‌کن کند. امروزه پیروان کلیسای کاتولیک، بسیاری از پروتستان‌ها، و بوداییان تبتی نمی‌توانند در چین آزادانه عبادت کنند و در خطر توقیف و شکنجه قرار دارند. به بسیاری از کلیساهای کاتولیک لقب «مذاهب شیطانی» اطلاق شده‌است.[۷۴]

در خصوص مذهب، دنگ شیائوپینگ سعی کرد کمی بهتر از مائو عمل کند ولی این موضوع همچنان حل نشده باقی ماند. حزب بر این باور بود که با ورود به دنیای جدید مذهب کم رنگ‌تر می‌شود. تا آن که با گسترش فالون گونگ (فالون دافا) در چین در سال ۱۹۹۲ خلاف این امر به حزب کمونیست چین ثابت شد. فالون گونگ روش تزکیه سنتی چینی در سال ۱۹۹۲ توسط آقای لی هنگجی به مردم معرفی شد. تمرین‌کنندگان این روش معنوی از اصول آن که شامل سه اصل «حقیقت، نیکخواهی و بردباری» می‌شود پیروی می‌کنند. اصول اخلاقی که فالون گونگ برای مردم چین به همراه داشت، مطابق با فرهنگ سنتی پنج هزار ساله چین بود که بخش اعظم این فرهنگ با ظهور حزب کمونیست و ترویج به بی اعتقادی و از بین بردن فرهنگ کهن چین در طی انقلاب فرهنگی، از دست رفت. فالون‌گونگ با تأکید بر اصول اخلاقی و با مزایای سلامتی که برای مردم چین به همراه داشت به سرعت در چین محبوبیت یافت و در طی سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹، صد میلیون نفر شروع به تمرین فالون دافا (فالون گونگ) در چین کردند که این تعداد از تعداد اعضای حزب کمونیست چین بیشتر بود.[۷۵]

از آن جا که ماهیت حزب کمونیست چین بر پایه بی‌اعتقادی است؛ با بالا رفتن روزافزون تعداد تمرین‌کنندگان، آن را ممنوع اعلام کرد. در سال ۱۹۹۹، محبوبیت روزافزون فالون گونگ و به تبع آن ممنوعیت آن از طرف حزب کمونیست چین، منجر به تشکیل کنفرانسی سه روزه با نام «کنفرانس امور مذهبی» در چین شد. این بزرگ‌ترین گردهمایی اعضای حزب برای رسیدگی به امور اعتقادی مردم بود. جیانگ زمین در آن زمان بیشترین تلاش خود را برای مبارزه با فالون گونگ انجام داد و در ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۹ آزار و شکنجه تمرین کنندگان فالون گونگ را آغاز کرد.

راه اندازی اداره ۶۱۰ و شروع آزار و شکنجه تمرین‌کنندگان روش معنوی فالون‌گونگویرایش

از آن جا که فالون‌گونگ بزرگ‌ترین و سریع‌ترین گروه معنوی رو به رشد در چین بود، در سال ۱۹۹۹ مقابله با فالون گونگ هدف طبیعی حزب کمونیست چین شد؛ بر طبق گزارش‌های وقت دولت چین، فالون گونگ دارای ۱۰۰ میلیون تمرین‌کننده در سطح کشور بود. برنامه‌ریزی برای مقابله با فالون‌گونگ از سه سال پیش از شروع آن انجام شد. به‌طور مثال، پس از آن که کتاب‌های فالون گونگ در سال ۱۹۹۶ پرفروش‌ترین کتاب‌های سال شد، ممنوع اعلام گردید.[۷۴]

ادارهٔ ۶۱۰، اولین‌بار در سال ۱۹۹۹ توسط «جیانگ زِمین»، رهبر سابق حزب کمونیست چین، با هدف آزار و شکنجه روش معنوی «فالون گونگ» ایجاد شد؛ اما به‌تدریج بخش‌های وسیعی از جامعهٔ چین مثل گروه‌های بودایی، مسیحی، تبتی‌ها و مسلمانان اویغور را هدف قرار داد. تحت نظر گرفتن فعالان دموکراسی و حقوق بشر در چین نیز از دیگر وظایف ادارهٔ ۶۱۰ است.[۷۶] در آغاز آزار و شکنجه فالون گونگ در سال ۱۹۹۹، رژیم چین به تمام رسانه‌های دولتی دستور داد برنامه‌هایی را با مضامین افتراآمیز دربارهٔ فالون گونگ پخش کنند تا ذهن عموم مردم را تحت کنترل بگیرند.[۷۷] برجسته‌ترین ویژگی این پیکار استفاده شایع از شکنجه است. شکنجه پیروان فالون گونگ، در هر یک از استان‌های چین، در زندان‌ها، اردوگاه‌های کار اجباری، مراکز شستشوی مغزی، و مدارس ثبت شده‌است. تاکنون بیش از ۳۰۰۰ مرگ بر اثر آزار و شکنجه، بیش از ۶۰ هزار مورد مرگ بر اثر برداشت اعضای بدن و همچنین بالغ بر ۶۳۰۰۰ گزارش شکنجه به ثبت رسیده‌است. آمار واقعی، تعداد واقعی کشته‌شدگان را بسیار بیش از این قلمداد می‌کند.[۷۸][۷۹]

ملی‌گرایی و کنفسیوس‌گراییویرایش

پس از دوران مائو و با رویگردانی حزب از کنفسیوس‌گرایی مارکسیسم-مائوییسم، به جای آن نوعی ملی‌گرایی مبتنی بر کنفسیوس‌گرایی در جامعه و حزب شکل گرفت. بعد از سال ۲۰۰۰ و بخصوص در دوره شی جین پینگ تأکید ویژه‌ای بر ارزش‌های چینی بخصوص آموزه‌های کنفوسیوس در قوام جامعه تحت اقتدار حزب پدید آمد.[۸۰][۸۱]

پیوند به بیرونویرایش

منابعویرایش

  1. "鲜为人知的中共一大参加者:俄国人尼科尔斯基". News of CPC 中国共产党新闻网.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ 中共中央黨史研究室, Party History Research Office of the CPC Central Committee (1997). 共產國際、聯共(布)與中國革命檔案資料叢書. 北京圖書館出版社. pp. 39–51.
  3. "Relationship between CPC and the Communist Youth League of China". China.org.cn. Archived from the original on 13 February 2019. Retrieved 22 August 2019.
  4. "Communist Youth League elects new leadership". Xinhuanet. Archived from the original on 22 August 2019. Retrieved 22 August 2019.
  5. "Company's use of red scarf draws ire of CYL". China Daily. Archived from the original on 22 August 2019. Retrieved 22 August 2019.
  6. "ANNUAL REPORT TO CONGRESS - Military and Security Developments Involving the People's Republic of China 2019" (PDF). media.defence.gov. p. 5. Archived from the original (PDF) on 9 May 2019. Retrieved 27 October 2019.
  7. Kane, Thomas (2001). "China's Foundations: Guiding Principles of Chinese Foreign Policy". Comparative Strategy. 20: 45–55. doi:10.1080/01495930150501106. S2CID 56428023. leaders see maintaining their distinct political ideology as being integral to maintaining their distinct political identity. Although "socialism with Chinese characteristics" may have evolved into something quite different from the communism Mao envisioned
  8. Hsiung, James (1970). Ideology & Practice: The Evolution of Chinese Communism.
  9. "Ideological and theoretical basis of CPC". 10 July 2007. Archived from the original on 3 July 2019. Retrieved 26 October 2019.
  10. "Infographic: The Thought on Socialism with Chinese Characteristics for a New Era". Xinhuanet.com. Archived from the original on 25 October 2019. Retrieved 26 October 2019.
  11. Zheng, Wang (2012). Never Forget National Humiliation: Historical Memory in Chinese Politics and Foreign Relations. p. 119. ISBN 9780231148917. Retrieved 21 August 2019.
  12. "Nationalism in China". Council on Foreign Relations. Archived from the original on 21 August 2019. Retrieved 21 August 2019.
  13. "CHINA'S OVERSEAS UNITED FRONT WORK: BACKGROUND AND IMPLICATIONS FOR THE UNITED STATES". ussc.gov. Archived from the original on 14 October 2019. Retrieved 27 October 2019.
  14. "Top political advisor stresses consolidating, developing patriotic united front". Xinhuanet.com. Archived from the original on 27 October 2019. Retrieved 27 October 2019.
  15. "China, Communist Party of China". SolidNet.org. Archived from the original on 1 March 2019. Retrieved 27 October 2019.
  16. "瞿秋白 译词传谱国际歌". People.com.cn. Archived from the original on 23 October 2007. Retrieved 22 August 2019.
  17. Milanovic, Branko (2019). Capitalism, Alone: The Future of the System That Rules the World. Harvard University Press.
  18. "The Introduction of CWI in China". Committee for a Workers’ International.
  19. Watson, Andrew (8 November 2007). "The tenth national congress of the Chinese communist party". Journal of Socialist Theory. 2 (1): 83–88. doi:10.1080/03017607408413122. Retrieved 17 October 2020.
  20. Yu, Peter Kien-Hong (2 July 2010). "The Dialectical Relationship of the Chinese Communist Party and the PLA". Defence Analysis. 16 (2): 255–264. doi:10.1080/07430170050116348. Retrieved 17 October 2020.
  21. "中国共产党新闻网首页". cpc.people.com.cn. Retrieved 7 August 2020.
  22. "Chinese Communist Party". Encyclopaedia Britannica. Retrieved 13 August 2020.
  23. ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ "History of the Communist Party of China". Xinhua News Agency. 29 April 2011. Archived from the original on 29 March 2015. Retrieved 4 January 2014.
  24. Hunt, Michael (2013). The World Transformed:1945 to the Present. Oxford University Press. p. 114.
  25. Van de Ven 1991, p. 26.
  26. ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ Van de Ven 1991, p. 27.
  27. Van de Ven 1991, p. 38.
  28. Van de Ven 1991, p. 44.
  29. 中國社會科學院近代史研究所, Institute of Modern History, CASS (1981). 共產國際有關中國資料選輯. 中國社會科學出版社. pp. 19–21.
  30. "1st. National Congress of The Communist Party of China (CPC)". Archived from the original on 22 December 2017. Retrieved 8 October 2015.
  31. Hunt, Michael (2013). The World Transformed: 194 to the Present. Oxford University Press. p. 115. ISBN 9780199371020.
  32. Gao 2009, p. 119.
  33. Chow 2009.
  34. ۳۴٫۰ ۳۴٫۱ Schram 1966, pp. 84, 89.
  35. ۳۵٫۰ ۳۵٫۱ Feigon 2002, p. 42.
  36. Schram 1966, p. 106.
  37. Carter 1976, pp. 61–62.
  38. Schram 1966, p. 112.
  39. Schram 1966, pp. 106–109, 112–113.
  40. ۴۰٫۰ ۴۰٫۱ ۴۰٫۲ Carter 1976, p. 62.
  41. ۴۱٫۰ ۴۱٫۱ Carter 1976, p. 63.
  42. ۴۲٫۰ ۴۲٫۱ Carter 1976, p. 64.
  43. Schram 1966, pp. 122–125.
  44. Feigon 2002, pp. 46–47.
  45. ۴۵٫۰ ۴۵٫۱ ۴۵٫۲ ۴۵٫۳ ۴۵٫۴ ۴۵٫۵ ۴۵٫۶ Leung 1992, p. 72.
  46. Leung 1992, p. 370.
  47. ۴۷٫۰ ۴۷٫۱ Leung 1992, p. 354.
  48. ۴۸٫۰ ۴۸٫۱ ۴۸٫۲ ۴۸٫۳ ۴۸٫۴ Leung 1992, p. 355.
  49. ۴۹٫۰ ۴۹٫۱ ۴۹٫۲ ۴۹٫۳ ۴۹٫۴ ۴۹٫۵ ۴۹٫۶ Leung 1992, p. 95.
  50. ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ Leung 1992, p. 96.
  51. ۵۱٫۰ ۵۱٫۱ ۵۱٫۲ ۵۱٫۳ Leung 1996, p. 96.
  52. Hunt, Michael (2014). The World Transformed 1945 to the present (2nd ed.). New York, NY: Oxford University Press. p. 118.
  53. ۵۳٫۰ ۵۳٫۱ ۵۳٫۲ ۵۳٫۳ ۵۳٫۴ ۵۳٫۵ Miller, Alice. "The 19th Central Committee Politburo" (PDF). China Leadership Monitor, No. 55.
  54. Kornberg & Faust 2005, p. 103.
  55. Wong 2005, p. 131.
  56. ۵۶٫۰ ۵۶٫۱ Wong 2005, p. 47.
  57. Sullivan 2012, p. 254.
  58. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام marketvsplanning وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  59. Sullivan 2012, p. 25.
  60. Vogel 2011, p. 682.
  61. Vogel 2011, p. 684.
  62. Sullivan 2012, p. 100.
  63. ۶۳٫۰ ۶۳٫۱ Sullivan 2012, p. 238.
  64. ۶۴٫۰ ۶۴٫۱ Sullivan 2012, p. 317.
  65. Sullivan 2012, p. 329.
  66. "Hu Jintao, Xi Jinping meet delegates to 18th CCP National Congress". Xinhua News Agency. 16 November 2011. Archived from the original on 29 September 2015. Retrieved 4 January 2014.
  67. Kate O’Keeffe and Katy Stech Ferek (14 November 2019). "Stop Calling China's Xi Jinping 'President,' U.S. Panel Says". The Wall Street Journal. Archived from the original on 15 November 2019. Retrieved 17 November 2019.
  68. "Xi Jinping's Anti-Corruption Campaign: The Hidden Motives of a Modern-Day Mao - Foreign Policy Research Institute". www.fpri.org. Retrieved 17 July 2020.
  69. Staff writer (20 September 2014). "The Rise and Rise of Xi Jinping: Xi who must be obeyed". The Economist. Archived from the original on 11 October 2017. Retrieved 26 October 2017.
  70. Mitchell, Tom (25 July 2016). "Xi's China: The rise of party politics". Financial Times. Retrieved 16 January 2020.
  71. Phillips, Tom (24 October 2017). "Xi Jinping becomes most powerful leader since Mao with China's change to constitution". The Guardian. ISSN 0261-3077. Archived from the original on 24 October 2017. Retrieved 24 October 2017.
  72. "The 7 Men Who Will Run China". thediplomat.com. Retrieved 27 April 2020.
  73. https://en.wikipedia.org/wiki/Communist_Party_of_China
  74. ۷۴٫۰ ۷۴٫۱ «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۴.
  75. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۴.
  76. http://www.theepochtimes.com/news/5-6-13/29476.html
  77. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۴.
  78. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۹ اوت ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۴.
  79. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۴.
  80. China's new-found love for Confucius
  81. «Maoism Marries Confucianism - How China's Communists Are Appropriating Confucius». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ آوریل ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۸ آوریل ۲۰۱۷.

جروم چن: انقلاب چین - ترجمه عباس میلانی - ۱۳۵۶


خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب <ref> برای گروهی به نام «نکته» وجود دارد، اما برچسب <references group="نکته"/> متناظر پیدا نشد. ().