احمد حسن البکر

سیاست‌مدار عراقی، چهارمین رئیس جمهور عراق
(تغییرمسیر از حسن البکر)

احمد حسن البکر (۱ ژوئیه ۱۹۱۴ – ۴ اکتبر ۱۹۸۲)[۱]، چهارمین رئیس‌جمهور عراق بود که از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۹ پست ریاست جمهوری عراق را در اختیار داشت. او از اعضای برجسته حزب سوسیالیست انقلابی بعث اعراب و سپس حزب بعث عراق بود که از بعثیسم[الف] حمایت می‌کرد.


احمد حسن البکر
پرتره رسمی، ح. ۱۹۷۴
چهارمین رئیس‌جمهور عراق
دوره مسئولیت
۱۷ ژوئیه ۱۹۶۸ – ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۹
پس ازعبدالرحمن عارف
پیش ازصدام حسین
نخست‌وزیر عراق
دوره مسئولیت
۱۹۶۸ – ۱۹۷۹
رئیس‌جمهورخودش
پس ازعبدالرزاق نائف
پیش ازصدام حسین
دوره مسئولیت
۱۹۶۳ – ۱۹۶۳
رئیس‌جمهورعبدالسلام عارف
پس ازعبدالکریم قاسم
پیش ازطاهر یحیی
وزیر دفاع عراق
دوره مسئولیت
۱۹۷۴ – ۱۹۷۷
نخست‌وزیرخودش
پس از-
پیش ازعدنان خیرالله
دوره مسئولیت
۱۹۶۶ – ۱۹۷۹
دوره مسئولیت
۱۹۶۳ – ۱۹۶۴
دوره مسئولیت
۱۹۶۸ – ۱۹۷۹
دوره مسئولیت
۱۹۶۳ – ۱۹۷۹
اطلاعات شخصی
زاده۱ ژوئیهٔ ۱۹۱۴
تکریت، امپراطوری عثمانی
درگذشته۴ اکتبر ۱۹۸۲ (۶۸ سال)
بغداد، جمهوری عراق
ملیت عراق
حزب سیاسیحزب بعث عراق
پیشهسیاستمدار
امضا
خدمات نظامی
وفاداری عراق
خدمت/شاخهارتش عراق
درجه فیلد مارشال
جنگ‌ها/عملیات‌جنگ عراق و انگلستان
انقلاب رمضان
انقلاب ۱۷ ژوئیه

حسن البکر اولین بار پس از انقلاب ۱۴ ژوئیه که سلطنت عراق را سرنگون کرد، به شهرت رسید. در دولت تازه تاسیس، او درگیر بهبود روابط عراق و شوروی بود. در سال ۱۹۵۹ مجبور به استعفا از ارتش عراق شد زیرا دولت وقت عراق او را به فعالیت های ضد دولتی متهم کرد.پس از استعفای اجباری رئیس دقتر نظامی حزب بعث عراق شد. او از این طریق به عضو گیری با آرمان بعثی پرداخت.حسن البکر نخست وزیر قاسم را در انقلاب رمضان سرنگون کرد و دولت ائتلافی بعث-ناصریست[ب] به وجود آورد. البکر در این دولت نوپا ابتدا به عنوان نخست وزیر و سپس به عنوان معاون اول رئیس جمهور منصوب شد. پس از سقوط دولت ائتلافی به دست ناصریست‌ها در کودتای نوامبر ۱۹۶۳ البکر و حزب بعث عراق به فعالیت های زیرزمینی روی آوردند و به منتقدان و دشمنان سرسخت دولت تبدیل شدند. در این دوره او به عنوان دبیرکل[پ] شاخه عراق حزب بعث انتخاب شد و صدام حسین را به معاونت خود منصوب کرد. او و حزب بعث در کودتای ۱۷ ژوئیه دوباره قدرت را به دست گرفتند. پس از کودتا، او به عنوان رئیس شورای فرماندهی انقلاب و رئیس جمهور انتخاب شد. او بعدا مقام نخست وزیری را نیز کسب کرد. همچنین صدام معاون حزب بعث عراق، نایب رئیس شورای فرماندهی انقلاب و معاون رئیس جمهور شد و مسئولیت سرویس امنیتی عراق را بر عهده گرفت. در زمان حکومت البکر، عراق به دلیل بالا رفتن بین المللی قیمت نفت، از نظر اقتصادی رشد کرد (که موقعیت آن را در جهان عرب تقویت کرد)، رفاه زندگی عراقی‌ها را افزایش داد، اصلاحات ارضی انجام شد و ثروت به صورت مساوی تقسیم شد[ت]. البکر در دهه ۱۹۷۰ به تدریج قدرت خود را از دست داد، زیرا صدام از طریق سرویس های امنیتی موقعیت خود در حزب و دولت را تقویت کرد. در سال ۱۹۷۹، البکر به «دلایل بهداشتی» از تمام مناصب دولتی استعفا داد. او در ۴ اکتبر ۱۹۸۲ به دلایلی گزارش نشده درگذشت.

یادداشت

ویرایش
  1. که ترکیبی از ناسیونالیسم عربی و سوسیالیسم بود.
  2. این دولت کمتر از یک سال دوام داشت و در کودتای نوامبر ۱۹۶۳ به دست ناصریست‌ها سرنگون شد.
  3. رهبر دفاکتو
  4. که زمینه ای برای اقتصاد سوسیالیستی دهه ۱۹۸۰ تحت رهبری صدام شد.

منابع

ویرایش
  1. "پروفایل احمد حسن البکر" (به انگلیسی).