باز کردن منو اصلی

خالد بن ولید بن مغیره مخزومی ابو سلیمان، یکی از صحابه پیامبر اسلام بود که به او لقب «سیف الدین» (شمشیر برنده خدا) را داده‌اند. پدرش، ولید بن مغیره، از سرسخت‌ترین دشمنان اسلام و از نخستین کسانی بود که پیامبر را مسخره کرد، و مادرش، لبابه صغری، دختر حارث بن حزن هلالی، خواهر میمونه و لبابه کبری، همسر عباس بن عبدالمطلب، بود.خالد در زمان ابوبکر،مالک بن نویره را کشت و با همسرش همبستر شد که اعتراض شدید عمر بن خطاب را در پی داشت. او منطقه حیره را فتح کرد و در فتوحات شام شرکت داشت.

خالد بن ولید
Khalid Bin Al-Walid.gif
نام(های) مستعارحسام الدین
زادهٔ۵۸۵
مکه، شبه‌جزیره عربستان
درگذشتهٔ۶۴۲
حمص، سوریه
مدفون در
مسجد خالد بن ولید
وفادار به/عضوِخلافت راشدین
سازمان/شاخهارتش خلفای راشدین
سال‌های خدمت۶۳۲–۶۳۸
بخشسوارکاران ذخیره
فرماندهی درفرمانده کل قوا (۶۳۲–۶۳۴)
فرمانده ارشد (۶۳۴–۶۳۸)
فرمانده سوارکاران ذخیره (۶۳۴–۶۳۸)
فرماندار نظامی عراق (۶۳۳–۶۳۴)
فرماندار قنسرین (۶۳۷–۶۳۸)

پیش از گرویدن به اسلامویرایش

او قبل از گرویدن به اسلام، با سپاهیان اسلام جنگ‌های سختی کرد و در غزوه اُحُد، مسلمین را شکست داد.[۱][۲] او همچنین در غزوه خندق به عنوان فرماندهٔ گُردان علیه مسلمین مدینه، جنگید.[۳] در غزوه حدیبیه به عنوان آخرین جنگش علیه پیغمبر و مسلمین، نقش مهمی ایفا کرد[۴] و بنا بر قول مشهورتر و قوی‌تر میان اهل سنت، تا چندی قبل از فتح مکه اسلام نیاورد.[۵]

پس از گرویدن به اسلامویرایش

بنابر آنچه برخی مبلّغان مذهبی اهل‌سنت و مورخان می‌گویند، خالد یکی از معدود فرماندهان نظامی تاریخ است که در تمام طول عمر خود شکستی نخورده‌است.[۶] او در بیش از یکصد جنگ شرکت داشت که بسیاری از آن‌ها در مقابل نیروهای از نظر عددی برتر امپراتوری بیزانس شاهنشاهی ساسانی و متحدانشان و همچنین قبیله‌های عرب دیگر انجام شدند.

او در سال ۷ هجری قمری پس از صلح حدیبیه اسلام آورد و در جنگ موته رهبری سپاه مغلوب مسلمانان را تا مدینه به‌عهده داشت. پس از کشته‌شدن سه فرمانده آن نبرد، جعفر بن ابیطالب و زید بن حارثه و عبدالله بن رواحه، از سوی سپاهیان و جنگجویان موته به فرماندهی برگزیده شد و با عقب‌نشینی، سپاهیان مسلمان را به مدینه بازگرداند.[۷] بنا بر منابع تاریخی اهل سنت، خالد در مدینه با واکنش‌های منفی مسلمانان مواجه شد. مردم مدینه از وی به عنوان فراری از جهاد یاد کردند و خاک[۸] بر سر و روی وی پاشیدند؛ ولی قلم‌پردازان اهل سنت از خالد بن ولید در این صحنه بسیار تجلیل نموده و از وی به عنوان «سیف اسلام» یاد کرده‌اند. بنا بر قول اهل سنت، پیامبر یا ابوبکر به او لقب «سیف‌الله» داد. وی در همان سال در عملیات فتح مکه شرکت کرد.

 
مقبرهٔ خالد در مسجد خالد بن ولید قرار دارد.
 
مسیر حملات خالد بن ولید در جنوب بین‌النهرین که در آن زمان در اختیار ساسانیان بود.

وی با به قدرت رسیدن عمر از فرماندهی لشکر شام، عزل شد. او در شهر حمص سوریه در سن شصت سالگی وفات کرد و عمر را وصی خود قرار داد.

یادوارهویرایش

پانویسویرایش

  1. تاریخ طبری، ج2: ص507؛ ص508؛ ص510
  2. المغازی للواقدی، ج1، ص225
  3. المغازی للواقدی، ج2، ص465
  4. المغازی للواقدی، ج2، ص582
  5. المغازی للواقدی، ج2، ص661
  6. http://www.medantahreer.com/shownews-183249.php
  7. المغازی للواقدی، ج‏2، ص764 = و الأوّل أثبت عندنا، أنّ خالدا انهزم بالناس‏|انکشف خالد بن الولید یومئذ حتی عیّروا بالفرار، و تشاءم الناس به.
  8. المغازی للواقدی، ج2، ص765 = فجعل الناس یحثون فی وجوههم التّراب‏
  9. http://www.tanks-encyclopedia.com/modern/Pakistan/al-khalid.php

منابعویرایش

  • تاریخ صحابه، مهدی اخوانی، چاپ سوم، مشهد، ۱۳۳۹
  • اسدالغابه، ج ۲، ص ۱۰۹
  • قاموس الرجال، ج ۴، ص ۱۴۳
  • فروغ ابدیت، ج ۳، ص ۳۴۷–۳۴۹
  • الطبقات، ج ۴، ص ۲۵۳
  • الاستیعاب، ج ۳، ص ۴۳۷
  • بحارالانوار، ج ۲۱، ص ۱۴۲

کتاب اسرار خاندان محمد (ص)، سلیم بن قیس؛ ترجمه مهدی صبلغی: ص ۳۸۸

علل الشرایع: ص ۱۹۰

احتجاج طبرسی: ج ۱ ص ۸۹

# الخرائج: ج ۲ ص ۷۵۷

بحار الانوار: ج ۲۹ ص ۱۲۵، ۱۳۲، ۱۳۶، ۱۵۹؛ ج۲۸، ص۳۰۹

# الأنساب :۳/۹۵، ط. دارالجنان ـ بیروت و۶/۱۷۰، نشر محمد أمین دمج - بیروت - ۱۴۰۰ هـ.