خودروی محور جلو

(تغییرمسیر از خودرو محور جلو)

خودرو محور جلو (FWD) به خودرویی گفته می‌شود که نیروی پیشران تولیدی توسط موتور خودرو به محور جلوی آن منتقل و چرخهای جلویی خودرو را به گردش درمی‌آورد. بیشتر خودروهای دیفرانسیل جلو، به جای آرایش موتور طولی که در وسایل نقلیه دیفرانسیل عقب و چهار چرخ محرک وجود دارد، از موتوری با آرایش عرضی برخوردار هستند. موتور با آرایش عرضی، یک موتور احتراق داخلی است که محور میل لنگ موتور عمود بر جهت حرکت باشد و یک موتور با آرایش طولی، موتوری است که در آن میل لنگ در امتداد محور طولی، به سمت عقب خودرو قرار گرفته باشد.

A: موتور خودرو B: محور محرک

محل قرارگیری موتور و گیربکسویرایش

 
نحوهٔ قرارگیری موتور و گیربکس در خودروهای محور جلو

مقاله اصلی: Car layout § Front-wheel-drive layouts

متدوال‌ترین محل قرارگیری موتور و گیربکس در خودرو‌های محور جلو، استقرار آن‌ها در جلو خودرو با آرایش عرضی موتور است. البته حالت‌های دیگری نیز برای قرارگیری موتور وجود دارد که از جمله آن می‌توان به قرارگیری موتور در جلو خودرو با آرایش طولی، قرارگیری موتور در میانه خودرو و در عقب خودرو اشاره کرد.

تاریخچهویرایش

قبل از سال ۱۹۰۰ویرایش

ایده ساخت خودرو‌های محور جلو تقریباً از همان زمان پیدایش خودرو شکل گرفت. بر طبق منابع مختلف، اولین خودرو محور جلو زمانی بین سالهای ۱۸۹۵ و ۱۸۹۸ توسط کارخانه Gräf & Stift با ساخت یک وسیله نقلیه کوچک (Voiturette) با موتور تک سیلندر De Dion-Bouton که آن را در جلوی خودرو نصب کردند و چرخ‌های جلو را به حرکت درمی‌آورد، تولید گردید. می‌توان گفت که این اولین خودرویی است در جهان که با به چرخش درآوردن محور جلو خودرو حرکت می‌کرد، اما هرگز به تولید انبوه نرسید و تنها یک نسخه از آن ساخته شد. در سال ۱۸۹۸، لاتیل (Latil) که یک خودروساز فرانسوی بود، سیستمی برای به حرکت درآوردن چرخ‌های جلو درشکه‌های موتوری طراحی کرد.

خودروسازان اروپایی آئودی، سیتروئن و آدلر پیشگامان استفاده از این سیستم بودند که در دهه ۳۰ میلادی اقدام به این کار کردند. مزیت استفاده از این سیستم ارتقاء هندلینگ خودروها بود. به عنوان مثال باعث کم شدن شعاع چرخش خودرو می‌شد.

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش