خودایمنی

(تغییرمسیر از خود ایمنی)

خودایمنی دسته‌ای از اختلالات دستگاه ایمنی است که در آن برخی از سلول‌ها و مولکول‌های درون بدن، بیگانه تلقی شده و به اشتباه مورد حملهٔ دستگاه ایمنی بدن قرار می‌گیرند. به این ترتیب علیه سلول‌های خودی پاسخ ایمنی ایجاد می‌شود و دستگاه ایمنی به مبارزه با آن‌ها می‌پردازد.

خودایمنی
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
آی‌سی‌دی-9-CM279.4
اُمیم۱۰۹۱۰۰
دادگان بیماری‌ها28805
سمپD001327

تعریف بیماری خودایمنی در کودکان چیست؟ به مجموعه ای از بیماری‌هایی گفته می‌شود و در برابر آن بافت‌های خودی، آنمی بادی تولید می‌کند، این عمل باعث تخریب و اختلال در عملکرد بافت مذکور می‌شود.

علل بروز این اختلال در دستگاه ایمنی بدن هنوز مشخص نیست. با این حال، این واکنش ممکن است در اثر تولید نابه‌جا و نامتناسب پادتن‌هایی باشد که علیه پروتئین‌های سلول‌های بدن به وجود می‌آیند(اتوآنتی‌بادی).

از جمله بیماری‌های خودایمنی می‌توان اسکلروز چندگانه (تخریب پوشش میلینی اطراف سلول‌های عصبی مغز و نخاعکولیت اولسروز، بیماری کرون، دیابت نوع یک (تخریب جزایر لانگرهانسگریوز، [[میاستنی گراویس]]، کهیر خود ایمنی، تیروئید هاشیموتو، انواع کم کاری و پر کاری تیروئید، پیسی، آرتریت روماتوئید و روماتیسم قلبی را نام برد.

انواعویرایش

بیماری‌های اتوایمیون براساس نوع سلول‌های درگیر (مانند T-Cell و B cell) یا سیستم ایمنی سلولی یا هومورال متفاوتند.

منابعویرایش

  • زیست‌شناسی و آزمایشگاه ۲، نظری (رشته علوم تجربی)، چاپ هفتم ۱۳۸۶