سرو

(تغییرمسیر از درخت سرو)

سرو درخت همیشه سبزی است که در بیشتر مناطق ایران می‌روید. شماری از کهنسال‌ترین آن‌ها را هنوز می‌توان یافت. سرو ابرکوه (ابرقو) و سرو هرزویل از این جمله‌اند.

ایوان کوچک مسجد جامع کبیر نی‌ریز همراه با درخت سرو

سرو ایرانیویرایش

درخت سرو به عنوان درخت ملی ایران در فهرست درختان ملی دنیا ثبت شده‌است.

سرو ایرانی به عنوان نماد آزادگی، پایداری و خرّمی ایرانیان توصیف می‌شود و در فرهنگ ایران جایگاه کلیدی دارد. این درخت به عنوان یک درخت درست قامت و همیشه سبز حتی در سرما پایداری می‌کند. درست قامتی سرو (سرو سهی) از آن جهت مهم است که بر خلاف درختان دیگر با تغییر عوامل و فشارهای داخلی و خارجی به چپ یا راست منحرف نمی شود و همواره روند رشد متعالی و درست خود را حفظ می کند از اینرو ایرانیان باستان آن را الگوی طبیعی برای انسان می دانستند. واژه سروش (فرشته پیام آور)[۱] برگرفته از واژه سرو می‌باشد. درستی از آن جهت مفهوم کلیدی محسوب می شود که انسان نتیجه انتخابهای خود (کارما) را برداشت خواهد کرد.[۲]

درخت سرو از هزاران سال پیش در ایران کاشت شده‌است و یکی از نمونه‌های کهنسال این درخت، سرو کشمر (کاشمر) بوده‌است که کاشت آن را به زرتشت دانسته‌اند. اکنون نیز نمونه‌های کهنسال دیگری از درخت سرو در جاهای دیگر ایران همچنان استوار است که مهم‌تر از همه، سرو کهنسال چند هزارساله، در شهر ابرکوه یزد است که کهنسال‌ترین سرو جهان به‌شمار می‌رود.

بته جقه و علم عاشورا (سرو شهید) اشاره به سرو و معانی آن دارد. از آنجایی که این درخت در زندگی خرسند و سیر است، در شرایط مناسب و گرما هم که درختان به هر سویی خم شده و شاخه می گسترانند، باز هم نیازی به این کار نمی بیند، بنابراین نه دیو سردی و تاریکی برو کارگر است و نه دیو حرص و آز.[۲]

یکی از ذخیره‌گاه‌های کم‌مانند سروهای کهنسال در استان ایلام است که آن‌ها را به نام سروهای زربین می‌شناسند.


منابعویرایش

  1. «معنی سروش در لغت نامه دهخدا».
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «سرو نامه». Google Docs. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۱۰-۱۰.