باز کردن منو اصلی

دعانویس به فردی می‌گویند که با استفاده از نوشتن متون کتب مذهبی روی اجسامی مانند قفل کلید و کاسه یا روی کاغذ سعی در برطرف نمودن مشکل مراجعه کنندگانشان دارد.

دعانویس‌ها، در ازای نوشتن ادعیه و تعویذات، مبلغی با عنوان نیاز از مراجعه کنندگان اخذ می‌کنند.[۱] برخی از اینگونه افراد، مدعی هستند که با «علوم غریبه» آشنا بوده و «وسیله‌ای برای ابراز قدرت خداوند» می‌باشند. گروهی دیگر با ادعای دانستن علم رمل و خبرداشتن از مجهولات عالم و خیر و شر، رمال نامیده می‌شوند. اسباب کار این گروه، اشکال شانزده‌گانه‌ای است که به دانیال نبی نسبت داده می‌شود.[۲][۳] گروهی دیگر نیز برای مشتریانشان کف‌بینی و فالگیری می‌کنند.

عده‌ای دعانویسی را خرافه می‌دانند و عده‌ای به آن معتقد اند، برخی از مسلمانان دعاهای مذهبی را بر تسکین یا بهبود بیماری‌ها مؤثر می‌دانند.[۴]

برخی از دعانویسان با ادعای‌های دروغ از اعتقادات سوءاستفاده نموده و از آنان اخاذی می‌نماید[۵] و حتی گاهی فرد دعانویس از مشتری خود سوءاستفاده جنسی نیز می‌نماید.[۶] اغلب مشتریان دعانویس‌ها، زنان جوان هستند.[۷]

به گفته البرز نیوز خبرگزاری رویترز در مقاله‌ای ای دعانویسی را به اعتقادات شیعه نسبت داده.[۷]

دعای جدایی بین زن و مرد

تاریخچه دعا نویسیویرایش

در اسلام برای سوره‌های قرآنی هرکدام خواص و قواعدی برای خواندن تعریف شده و مناجاتی که حضرات معصومین (علیهم السلام) با پروردگار داشته‌اند موجود است ولی امر سود جویی و دعانویسی که به رمالی نیز شبیه می‌شود هیچ‌گاه مورد تأیید دین اسلام نبوده‌است.[۴] از این رو افراد زیادی برای کسب درآمد در تاریخ اسلام به جمع‌آوری دعاهای خیر و شری که اکثر آن‌ها هیچ ریشه دینی و قرآنی ندارند پرداختند و آن دعاها را به قرآن و امامان نسبت دادند و همه آن‌ها در غالب نوشته‌های جسته گریخته نسل به نسل به آیندگان منتقل شده‌است.[۷]برخی معتقداند شخصی به نام درویش محمد یکی از[بزرگان] دعانویسی بوده و همچنین طمطم الهندی که مجموعه کاملی از این دعاها را نوشته بوده‌است. در خصوص دعانویسان پر واضح است این افراد اکثراً بسیار فقیر هستند و کار یومیه ندارند و هرچه مردم از آن‌ها بیشتر رو می‌گردانند آن‌ها فقیرتر می‌شوند و اگر کسی هم گذرش به پیش آن‌ها بیفتد با مبالغ بسیار بالا آن‌ها را تلکه می‌کنند.[۷]

 
تصویر کتاب طلسمهای طمطم هندی تسخیری و حانیات و عزائم جنیان

سرکتاب و شرح فعالیت دعا نویسویرایش

افرادی که در زندگی خود درماندگی حس می‌کنند و نمی‌توانند با تدبیر و توکل به خداوند متعال مشکلاتی از قبیل (بیماری، فقر، سرقت شدن مال، ترس و وحشت و …) را حل کنند به دعانویس روی میآورند و بر این باورند که با سرکتاب‌گیری که شروع فعالیت دعانویس است دلیل مشکلات آن‌ها مشخص می‌شود.[۸]

دعانویس در ابتدا تأکید بر باورِ خودش و دعا می‌کند و [می‌گوید] اگر ذره ای شک بیاورید همه چیز باطل می‌شود[.] سپس نام فرد [،] نام مادر و سن او را می‌پرسد و سپس با فرمول جمع ابجد به عددی می‌رسد که آن را بر ۱۲ تقسیم می‌کند و جواب آن عدد برحسب جنسیت فرد مبدل به تعبیری است که دعانویس در دست‌نویس‌های فال ابجد می‌بیند و برداشتی که دعانویس از شرح حال فرد دارد را با برداشت خود از تعبیر فال ابجد درمی‌آمیزد و برای فرد به گونه قابل قبول و هوشمندانه ای شرح می‌دهد و هرجا که شنونده شک بیاورد به او می‌گویند موکل‌های من اینگونه گفته‌اند، موکل در دعانویسی به معنی اجنه ای می‌باشد که با دعانویس دوست است و برای او از عالم غیب خبر می‌آورد. فرد درمانده که فکر می‌کند تنها راه بازمانده همین راه است تمامی شرح ماجرا را می‌پذیرد و در پایان هر سرکتاب مشخص می‌شود که فرد می‌بایست دعاهایی جهت رفع چشم بد و حسود و جادو و گشایش روزی و … و غیره از دعانویس خریداری کند و فرد درمانده هر جور که شده دعاها را [خریداری] می‌کند و به دستورات عمل می‌کند.

در برخی موارد فرد دعانویس با شیادی کامل برای حل مشکلات زنان آن‌ها را مجبور به صیغه شدن می‌کرد که دور ناف آن‌ها و سینه آن‌ها دعانویسی کند و با این بهانه از آن‌ها لذت جنسی ببرد.[۹]

نکته قابل توجه این است که با توجه به این مطالب که کاملاً با عقل جور در نمی‌آید هر فرد در هرسال یک سرکتاب دارد و کلا ۱۲ سرکتاب تا آخر عمر خود دارد و اگر هرسال در طول عمر خود سرکتاب بگیرد تا آخر عمر برای محفوظ ماندن از (چشم بد و زن کوتاه قد و جادو طلسم و …) باید همه ساله همانند مالیات پول به دعانویس بپردازد تا از شر ایمن شده و رزق و روزی او با برکت شود.[۸]

دیدگاه فقهای شیعهویرایش

ناصر مکارم شیرازی
«نوشتن دعاهایی که از حضرات معصومین (علیهم السلام) رسیده و در کتب معتبر موجود است، اشکالی ندارد؛ ولی دعا نویسی حرفه‌ای، که شغل افراد سودجوست، صحیح نیست و غالب کتاب‌هایی که به آن استناد می‌کنند، اعتباری ندارد.»[۱۰]
صافی گلپایگانی
«نوشتن دعاهایی که با دلیل معتبر از ائمه معصومین علیهم السلام نقل شده و اجرت گرفتن در مقابل آن، اشکال ندارد ولی مراجعه به فالگیرها یا دعانویسانی که به صورت‌های مختلفه از منابعی که اعتبار شرعی ندارد نقل می‌کنند یا می‌نویسند جایز نیست و پول گرفتن اینگونه اکل مال به باطل و حرام است. والله العالم»[۷][۱۰]

منابعویرایش

  1. «ذیل عنوان دعانویس». لغتنامه دهخدا. دریافت‌شده در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰.
  2. «ذیل عنوان رمل». لغتنامه دهخدا. دریافت‌شده در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰.
  3. «ذیل عنوان رمال». لغتنامه دهخدا. دریافت‌شده در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ «دیدگاه اسلام در مورد دعانویس‌ها، نفرین، جادو و… چیست؟ کتب دعانویس چه مقدار معتبر است؟».
  5. «دعانویس افغانی هم اغفال می‌کرد». هفته‌نامه نیروی انتظامی (امین). دریافت‌شده در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰.
  6. «دستگیری پیرمرد رمال متجاوز». تابناک. دریافت‌شده در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ ۷٫۳ ۷٫۴ «گزارش «رویترز» به نقل از البرز نیوز». البرز نیوز. دریافت‌شده در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ «دعانویس افغانی هم اغفال می‌کرد». هفته‌نامه نیروی انتظامی (امین). دریافت‌شده در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰.
  9. «لخت‌کردن درختران برای دعا نویسی».
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ استفتاء درباره دعانویسی، فالگیری و جن‌گیری