باز کردن منو اصلی
روشن رامی

روشن رامی (اسفند ۱۳۱۵ در اهواز - فروردین ۱۳۸۵ در اصفهان)، شاعر ایرانی بود.

زندگیویرایش

وی در «نظامیه» (محلی نزدیک به اهواز) به دنیا آمد. دوران دبستان و دبیرستان را در شهرهای اندیمشک و اهواز گذراند و سپس برای رفتن به دانشگاه به تهران سفر کرد، اما در نهایت، از سال ۱۳۴۰ در اصفهان ساکن شد و شغل معلمی را برگزید.[۱]

وی که در ابتدای جوانی، شعر را با سرودن دوبیتی آغاز کرده بود، در اصفهان، با «انجمن کمال» آشنا می‌شود و این آشنایی بعدها به حضور او در انجمن صائب می‌انجامد که پس از جدایی هوشنگ گلشیری، محمد حقوقی، جلیل دوستخواه و دیگران از جمع «کهنه‌سرایان»، تشکیل شده بود. اعضای انجمن صائب، در سال ۱۳۴۴ اولین شمارهٔ جنگ اصفهان را منتشر کردند.[۲]

در سالهای تدریس، رامی توسط ساواک دستگیر می‌شود و به زندان می‌افتد و این به گفتهٔ خودش «آغاز درگیری با آموزش و پرورش»[۱] بوده است که حتی بعد از سال ۱۳۵۷ و ۱۳۵۸ هم ادامه می‌یابد و به اخراج او از آموزش و پرورش می‌انجامد.

پس از این، وی تا پایان عمر با وجود تنهایی و فقر به سرودن شعر می‌پرداخت و حاصل آن سال‌ها چاپ چند دفتر شعر از آثارش است.

آثارویرایش

  • اُبَی‌یَ،[۳][۴] اصفهان: کتابفروشی بابک، بی‌تا، ۱۳۷۵؛
  • آوازهای از یاد رفته، اصفهان: نشر فردا، ۱۳۷۷؛
  • ایستگاه های اندوه، اصفهان؛ نشر فردا، 1378؛
  • طعم آفتاب: سرگذشت یک شعر، اصفهان: نقش خورشید، ۱۳۸۲.

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ گفت و گوی آرش اخوت با روشن رامی، فصلنامهٔ مهراوه، سال اول، شمارهٔ ۲ تا ۴ (زمستان ۱۳۸۴)
  2. زندگینامهٔ هوشنگ گلشیری در وب‌گاه «بنیاد گلشیری»
  3. نام اسب است و گویا در زبان محلی به معنی «آب بخور» (از درست مثل خودش در جهان کتاب).
  4. اخوّت، محمد رحیم. درست مثل خودش، جهان کتاب، سال یازدهم، شمارهٔ ۱، اردیبهشت ۱۳۸۵، صص ۴۸–۴۹.

پیوند به بیرونویرایش