باز کردن منو اصلی

ر ماژور (انگلیسی: D major) با مخفف (D) تنالیته ایست بر پایه نت «ر» و فواصل آن بر اساس گام ماژور است.

ر ماژور
گام نسبیسی مینور
گام موازیر مینور
گام نمایانلا ماژور
گام زیرنمایانسل ماژور
مترادفندارد
مرکب از نت‌های
ر، می، فا دیز، سل، لا، سی، دو دیز، ر

محتویات

تعریفویرایش

ر ماژور از نت‌های : ر، می، فا دیز، سل، لا، سی و دو دیز تشکیل شده و علامت «سرکلید» آن شامل ۲ «دیز» است.

گام نسبی، سی مینور و گام موازی آن ر مینور است.

«ر ماژور» تنالیتهٔ بسیار مناسبی برای قطعات ویلن به دلیل ساختار این ساز است، که سیم‌های آن (سل، ر، لا، می) کوک می‌شوند. سیم‌های «دست باز» صدای سیم «ر» را تشدید می‌کنند و صدایی تولید می‌شود که به طرز ویژه‌ای درخشان است.

آثار در ر ماژورویرایش

بسیاری از آهنگسازان کلاسیک تمام دوره‌ها تنالیته «ر ماژور» را برای نوشتن کنسرتو ویولن انتخاب کرده‌اند، مانند کنسرتو ویلن‌های موتسارت (شماره ۲، ۱۷۷۵، شماره ۴، ۱۷۷۵بتهوون (۱۸۰۶پاگانینی (شماره ۱، ۱۸۱۷برامس (۱۸۷۸چایکوفسکی (۱۸۷۸پروکوفیف (شماره ۱، ۱۹۱۷) و استراوینسکی (۱۹۳۱).

این تنالیته برای قطعات گیتار هم مناسب می‌باشد.

ر ماژور در دورهٔ باروک تنالیته شکوه نامیده می‌شد، از این روی بسیاری از کنسرتوهای ترومپت در این تنالیته بودند؛ مانند مولتر (شماره ۲)، لئوپلد موتزارت، تلمان (شماره ۲)، و جوزپه تورلی. بسیاری از سونات‌های ترومپت هم در ر ماژور بودند مانند سونات‌های ترومپت کورلی، فرانچسکینی، پورسل، تورلی و غیره.

۲۳ سمفونی از ۱۰۴ سمفونی هایدن در ر ماژور هستند. بخش عظیمی از سمفونی‌های شماره گذاری نشده موتسارت در ر ماژور هستند.

دیگر آثار :

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش