زبان هندوستانی

زبان هندو-آریایی

هندوستانی، (به هندوستانی: हिन्दुस्तानी، هندوستانی)، (همچنین به‌طور تاریخی شناخته‌شده به نام‌های هِندَوی، دِهلَوی و ریخته) زبانی است که از دو نگاشت زبانی هندی و اردو ساخته شده‌است.

هندوستانی
Hindi/Urdu
  • هندوستانی  
  •   हिन्दुस्तानी
Hindustani.svg
واژه «هندوستانی» به دو خط نستعلیق و دیواناگری
زبان بومی درThe Hindi Belt in شمال هند (بیهار، چتیسگر، دهلی، هاریانا، هیماچال پرادش، جارکند، مادیا پرادش، راجستان، اوتار پرادش، اوتاراکند)[۱]
قومیتمردمان هندوستانی
شمار گویشوران
۳۲۹ میلیون  (۲۰۰۱)[۲]
زبان دوم: ۳۶۸ میلیون (1999–2016)[۲]
گونه‌های معیار
گویش‌ها
دیواناگری (Hindi alphabet)
نستعلیق (Urdu alphabet)
بریل (Hindi Braille and Pakistani Urdu Braille)
Kaithi (historical)
Indian Signing System (ISS)[۳]
وضعیت رسمی
زبان رسمی در
 هند
(as زبان هندی، زبان اردو)
 پاکستان
(as زبان اردو)
 فیجی[۴]
(as هندی فیجی)
تنظیم‌شده توسطCentral Hindi Directorate (Hindi, India);[۵]
National Language Promotion Department (Urdu, Pakistan);
National Council for Promotion of Urdu Language (Urdu, India)[۶]
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۱hi
ایزو ۶۳۹-۲hin – Hindi
urd – Urdu
ایزو ۶۳۹-۳Either:
hin – Hindi
urd – Urdu
گلاتولوگhind1270[۷]
زبان‌شناسی59-AAF-qa to -qf
{{{mapalt}}}
Areas (red) where Hindustani (Khariboli/Kauravi) is the native language
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.

هندی استاندارد، نگاشت سانسکریت شده‌ای است که از گویش کهری بولی به‌دست آمده‌است. اما زبان اردو نگاشت فارسی‌شده از همان گویش است. این دو نگاشت در کنار هم به‌طور تاریخی به هندوستانی معروف هستند.

تاریخچهویرایش

اشکال اولیه هندوستان امروزی از زبان‌های هندوآریایی میانه اپبرمشه هندوستان شمالی امروزی در قرن ۷ تا ۱۳ میلادی، عمدتاً گویش دهلوی از گروه هندی غربی زبان های هندوآریایی ایجاد شده‌است که به هندی قدیمی معروف است.[۸][۹] امیر خسرو که در قرن سیزدهم در دوره سلطنت دهلی در شمال هند زندگی می‌کرد، از این اشکال (که زبان بین‌المللی آن دوره بود) در نوشته‌های خود استفاده کرده و از آن به عنوان هندوی یاد کرد.[۱۰][۱۱] سلطان نشین دهلی، که شامل چندین سلسله ترک و افغان بود که از دهلی بر بیشتر شبه قاره حکمرانی می‌کردند،[۱۲] در سال ۱۵۲۶ توسط امپراتوری گورکانی جانشین وی شد.

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. "Report of the Commissioner for linguistic minorities: 50th report (July 2012 to June 2013)" (PDF). Commissioner for Linguistic Minorities, Ministry of Minority Affairs, Government of India. Archived from the original (PDF) on 8 July 2016. Retrieved 27 November 2016.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Standard Hindi L1: 260 million (2001), L2: 274 million (2016). Urdu L1: 69 million, L2: 94 million (1999): Ethnologue 21. الگو:E21. الگو:E21.
  3. Takkar, Gaurav. "Short Term Programmes". punarbhava.in. Archived from the original on 15 November 2016. Retrieved 8 October 2017.
  4. "Fiji Constitution".
  5. The Central Hindi Directorate regulates the use of Devanagari script and Hindi spelling in India. Source: Central Hindi Directorate: Introduction بایگانی‌شده در ۱۵ آوریل ۲۰۱۰ توسط Wayback Machine
  6. "National Council for Promotion of Urdu Language". www.urducouncil.nic.in. Archived from the original on 27 November 2007. Retrieved 26 June 2018.
  7. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Hindustani". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  8. First Encyclopaedia of Islam: 1913-1936 (به English). Brill Academic Publishers. 1993. p. 1024. ISBN 9789004097964. Whilst the Muhammadan rulers of India spoke Persian, which enjoyed the prestige of being their court language, the common language of the country continued to be Hindi, derived through Prakrit from Sanskrit. On this dialect of the common people was grafted the Persian language, which brought a new language, Urdu, into existence. Sir George Grierson, in the Linguistic Survey of India, assigns no distinct place to Urdu, but treats it as an offshoot of Western Hindi.
  9. Mody, Sujata Sudhakar (2008). Literature, Language, and Nation Formation: The Story of a Modern Hindi Journal 1900-1920 (به English). University of California, Berkeley. p. 7. ...Hindustani, Rekhta, and Urdu as later names of the old Hindi (a.k.a. Hindavi).
  10. Keith Brown; Sarah Ogilvie (2008), Concise Encyclopedia of Languages of the World, Elsevier, ISBN 978-0-08-087774-7, Apabhramsha seemed to be in a state of transition from Middle Indo-Aryan to the New Indo-Aryan stage. Some elements of Hindustani appear … the distinct form of the lingua franca Hindustani appears in the writings of Amir Khusro (1253–1325), who called it Hindwi[.]
  11. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Kesavan1997 وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  12. Gat, Azar; Yakobson, Alexander (2013). Nations: The Long History and Deep Roots of Political Ethnicity and Nationalism. Cambridge University Press. p. 126. ISBN 978-1-107-00785-7.