باز کردن منو اصلی

زین‌العابدین رهنما

دیپلمات، ژورنالیست، نویسنده، و مترجم ایرانی
(تغییرمسیر از زین العابدین رهنما)

زین‌العابدین رهنما (۱۵ آذر ۱۲۷۳ یا ۱۲۶۹ در کربلا[۴] - ۱۲ تیر ۱۳۶۸ در تهران)[۵] نویسنده، مترجم، روزنامه‌نگار و پژوهشگر اهل ایران بود. او در دهه ۱۳۲۰ مدیرمسئول روزنامه ایران، رئیس انجمن قلم ایران و از برجسته‌ترین روزنامه‌نگاران ایران بود.[۶] رهنما چندین دوره نماینده مجلس شورای ملی، وزیرمختار ایران در فرانسه و سفیر ایران در کشورهای عربی نیز بوده‌است.[۵] او به جز زبان فارسی، به زبان‌های عربی و فرانسوی نیز تسلط داشت. او بیشتر به خاطر دو کتاب پیامبر و حسین مشهور است.[۷]

زین‌العابدین رهنما
زادروز۱۵ آذر ۱۲۷۳
کربلا
درگذشت۱۲ تیر ۱۳۶۸
تهران ایران
پیشهنویسنده، مترجم، روزنامه‌نگار و پژوهشگر
همسرزکیه حائری (دختر عبدالله حائری)
فرزندانحمید رهنما،[۱] مجید رهنما، فریدون رهنما، آذر رهنما، فریده رهنما[۲][۳]
والدینشیخ علی شیخ‌العراقین

زندگیویرایش

زین‌العابدین رهنما در کربلا زاده شد. پدرش شیخ‌العراقین مازندرانی بود. او در حوزه علمیه نجف، فقه، اصول و زبان عربی را آموخت و به ایران آمد. در ایران در رشته‌های تاریخ و ادبیات فارسی تحصیل کرد.[۵] او پیش از کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹ و به قدرت رسیدن رضاشاه مدیر روزنامه ایران شد و سپس به وکالت پنجمین دوره مجلس شورای ملی رسید. او بعداً معاون مخبرالسلطنه (نخست‌وزیر) شد و از سال ۱۳۰۸ نمایندگی شهر ری را در دوره‌های هشتم و نهم مجلس داشت.[۵]

در سال ۱۳۱۴، به دلیل نوشتن مقالات انتقادی علیه رضاشاه و دودمان پهلوی در روزنامه ایران، در زندان قصر زندانی شد. روزنامه او توقیف شد و اموالش را مصادره کردند. با وساطت مخبرالسلطنه از زندان آزاد شد و تا شهریور بیست در عراق و لبنان زندگی کرد.[۵] پس از پایان حکومت رضاشاه، رهنما به ایران بازگشت و انتشار روزنامه را از سر گرفت. او در این دوره وزیرمختار ایران در فرانسه و سفیر ایران در چند کشورهای عربی شد.[۵] رهنما همچنین قرآن را به زبان فارسی ترجمه نموده‌است (چاپ ۱۳۴۶) که ترجمه او «از نظر توجه خاص به رعایت دستور زبان فارسی» قابل توجه است.[۸] از دیگر سوابق اجرایی وی می‌توان به ریاست پردیس فارابی دانشگاه تهران اشاره کرد.[نیازمند منبع]
رهنما در سال ۱۹۶۵ نامزد جایزه نوبل ادبیات گردید. جایزه نوبل در آن سال به میخاییل شولوخوف تعلق گرفت.[۹]

زین‌العابدین رهنما در تیرماه ۱۳۶۸ در سن ۹۵ سالگی به علت کهولت سن درتهران درگذشت و در بهشت زهرا تهران آرامگاه خانوادگی شماره ۴۵۸ به خاک سپرده شد.[۵]

کتاب‌شناسیویرایش

پانویسویرایش

  1. ساماندهی سانسور و تعدیل نویسندگان رادیکال بهائیان در عصر پهلوی‌ها
  2. آقای میلانی! هویدا روشنفکر نبود
  3. فریده رهنما در کتابخانه انجمن کلیمیان
  4. انجمن قلم ایران
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ ۵٫۵ ۵٫۶ پایگاه دانش، پژوهش و نشر بین‌الملل
  6. رویدادهای پاییز ۱۳۲۰؛ انتشار مجدد روزنامه اقدام، روزنامه ایران
  7. رنجبر عمرانی، حمیرا (پاییز ۱۳۸۶«انجمن قلم ایران» (PDF)، فصلنامه مطالعات تاریخی، مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی (۱۸)، ص. ۸۹–۱۱۷، دریافت‌شده در ۲۶ بهمن ۱۳۹۲
  8. «ترجمه قرآن به فارسی». دانشنامه جهان اسلام. ۶. ص. ۵۰۲۱. قابل دسترسی در: http://lib.eshia.ir/23019/6/5021
  9. https://www.nobelprize.org/nomination/archive/show_people.php?id=13779

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش