باز کردن منو اصلی

زین‌العابدین رهنما

دیپلمات، ژورنالیست، نویسنده، و مترجم ایرانی
(تغییرمسیر از زین العابدین رهنما)

زین‌العابدین رهنما (۱۵ آذر ۱۲۷۳ یا ۱۲۶۹ در کربلا[۴] - ۱۲ تیر ۱۳۶۸ در تهران)[۵] نویسنده، مترجم، روزنامه‌نگار و پژوهشگر اهل ایران بود. او در دهه ۱۳۲۰ مدیرمسئول روزنامه ایران، رئیس انجمن قلم ایران و از برجسته‌ترین روزنامه‌نگاران ایران بود.[۶] رهنما چندین دوره نماینده مجلس شورای ملی، وزیرمختار ایران در فرانسه و سفیر ایران در کشورهای عربی نیز بوده‌است.[۵] او به جز زبان فارسی، به زبان‌های عربی و فرانسوی نیز تسلط داشت. او بیشتر به خاطر دو کتاب پیامبر و حسین مشهور است.[۷]

زین‌العابدین رهنما
زادروز۱۵ آذر ۱۲۷۳
کربلا
درگذشت۱۲ تیر ۱۳۶۸
تهران ایران
پیشهنویسنده، مترجم، روزنامه‌نگار و پژوهشگر
همسرزکیه حائری (دختر عبدالله حائری)
فرزندانحمید رهنما،[۱] مجید رهنما، فریدون رهنما، آذر رهنما، فریده رهنما[۲][۳]
والدینشیخ علی شیخ‌العراقین

زندگیویرایش

زین‌العابدین رهنما در کربلا زاده شد. پدرش شیخ‌العراقین مازندرانی بود. او در حوزه علمیه نجف، فقه، اصول و زبان عربی را آموخت و به ایران آمد. در ایران در رشته‌های تاریخ و ادبیات فارسی تحصیل کرد.[۵] او پیش از کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹ و به قدرت رسیدن رضاشاه مدیر روزنامه ایران شد و سپس به وکالت پنجمین دوره مجلس شورای ملی رسید. او بعداً معاون مخبرالسلطنه (نخست‌وزیر) شد و از سال ۱۳۰۸ نمایندگی شهر ری را در دوره‌های هشتم و نهم مجلس داشت.[۵]

در سال ۱۳۱۴، به دلیل نوشتن مقالات انتقادی علیه رضاشاه و دودمان پهلوی در روزنامه ایران، در زندان قصر زندانی شد. روزنامه او توقیف شد و اموالش را مصادره کردند. با وساطت مخبرالسلطنه از زندان آزاد شد و تا شهریور بیست در عراق و لبنان زندگی کرد.[۵] پس از پایان حکومت رضاشاه، رهنما به ایران بازگشت و انتشار روزنامه را از سر گرفت. او در این دوره وزیرمختار ایران در فرانسه و سفیر ایران در چند کشورهای عربی شد.[۵] رهنما همچنین قرآن را به زبان فارسی ترجمه نموده‌است (چاپ ۱۳۴۶) که ترجمه او «از نظر توجه خاص به رعایت دستور زبان فارسی» قابل توجه است.[۸] از دیگر سوابق اجرایی وی می‌توان به ریاست پردیس فارابی دانشگاه تهران اشاره کرد.[نیازمند منبع]
رهنما در سال ۱۹۶۵ نامزد جایزه نوبل ادبیات گردید. جایزه نوبل در آن سال به میخاییل شولوخوف تعلق گرفت.[۹]

زین‌العابدین رهنما در تیرماه ۱۳۶۸ در سن ۹۵ سالگی به علت کهولت سن درتهران درگذشت و در بهشت زهرا تهران آرامگاه خانوادگی شماره ۴۵۸ به خاک سپرده شد.[۵]

کتاب‌شناسیویرایش

پانویسویرایش

  1. ساماندهی سانسور و تعدیل نویسندگان رادیکال بهائیان در عصر پهلوی‌ها
  2. «آقای میلانی! هویدا روشنفکر نبود». بایگانی‌شده از اصلی در ۷ فوریه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۳ آوریل ۲۰۱۲.
  3. فریده رهنما در کتابخانه انجمن کلیمیان
  4. انجمن قلم ایران
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ ۵٫۵ ۵٫۶ پایگاه دانش، پژوهش و نشر بین‌الملل
  6. رویدادهای پاییز ۱۳۲۰؛ انتشار مجدد روزنامه اقدام، روزنامه ایران
  7. رنجبر عمرانی، حمیرا (پاییز ۱۳۸۶«انجمن قلم ایران» (PDF)، فصلنامه مطالعات تاریخی، مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی (۱۸)، ص. ۸۹–۱۱۷، دریافت‌شده در ۲۶ بهمن ۱۳۹۲
  8. «ترجمه قرآن به فارسی». دانشنامه جهان اسلام. ۶. ص. ۵۰۲۱. قابل دسترسی در: http://lib.eshia.ir/23019/6/5021
  9. https://www.nobelprize.org/nomination/archive/show_people.php?id=13779

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش