سحر بلبل حکایت با صبا کرد

غزلی با مطلع «سحر بلبل حکایت با صبا کرد»، غزل شمارهٔ ۱۳۰ از دیوانِ حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است.

سحر بلبل
زبانفارسی
شاعرحافظ[۱]
شمار ابیات۱۰
بحرهزج مسدس محذوف
مفاعیلن مفاعیلن فعولن
متن

سحر بلبل حکایت با صبا کرد
که عشق روی گل با ما چها کرد
از آن رنگ رخم خون در دل افتاد
وزان گلشن بخارم مبتلا کرد
غلام همّت آن نازنینم
که کار خیر بی روی و ریا کرد
من از بیگانگان دیگر ننالم
که با من هر چه کرد آن آشنا کرد
گر از سلطان طمع کردم خطا بود
ور از دلبر وفا جستم جفا کرد
خوشش باد آن نسیم صبحگاهی
که درد شب نشینان را دوا کرد
نقاب گل کشید و زلف سنبل
گره بند قبای غنچه وا کرد
بهر سو بلبل عاشق در افغان
تنعّم از میان باد صبا کرد
بشارت بر بکوی می فروشان
که حافظ توبه از زهد ریا کرد
وفا از خواجگان شهر با من
کمال دولت و دین بوالوفا کرد




۲



۴



۶



۸



۱۰


نسخهٔ مبنا: تصحیحِ محمّد قزوینی و قاسم غنی

مفهوم و درون‌مایه

ویرایش

در اجراها

ویرایش

محمدرضا شجریان، عبدالوهاب شهیدی و عهدیه در برنامهٔ شمارهٔ ۵۶۲ از مجموعهٔ گل‌های رنگارنگ این غزل را در دستگاهِ چهارگاه اجرا کرده‌اند.[۲]

ترجمه‌ها

ویرایش

در دیگر آثار هنری

ویرایش

پانویس

ویرایش

منابع

ویرایش
  • دادجو، درّه (۱۳۹۷). «خوشخوانی‌های دیوان حافظ». در بهاءالدین خرمشاهی. دانشنامهٔ حافظ و حافظ‌پژوهی. ج. ۲. تهران: نخستان پارسی. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۹۹۷۶۴-۴-۷.
  • حافظ شیرازی، شمس‌الدین محمد بن بهاءالدین محمد. قزوینی، محمد؛ غنی، قاسم، ویراستاران. دیوان حافظ. تهران: سینا.