باز کردن منو اصلی

سلطان حسین بایقرا (محرم ۸۴۲/می-جون ۱۴۳۸ در هرات - ۱۰ ذی‌الحجه ۹۱۱ ه‍. ق. /۴ می ۱۵۰۶ م. در روستای بابااِلهی در نزدیکی هرات) پسر امیر منصور پسر بایقرا پسر عمر شیخ پسر تیمور گورکانی معروف به «خاقان منصور» و معزالسلطنه و ابوالغازی آخرین سلطان بزرگ از امرای تیموری (فرمانروایی: ۷۵–۸۷۳ ه.ق. /۷۰–۱۴۶۹ م؛ و ۹۱۱–۸۷۵ ه.ق. /۱۵۰۶–۱۴۷۰ م) بود.

سلطان حسین بایقرا
Behhzad 001.jpg
سلطان حسین بایقرا، اثر کمال‌الدین بهزاد، دهه ۱۴۹۰ میلادی
دوران۸۴۸ - ۸۴۸ خورشیدی (۳۷ سال)
تاجگذاری۸۴۸ هجری خورشیدی
نام کاملسلطان بایقرا حسین میرزا پسر منصور پسر بایقرا پسر عمرشیخ پسر تیمور
لقب(ها)خاقان منصور، معزالسلطنه، ابوالغازی
زادروزخرداد ۸۱۷ هجری خورشیدی
زادگاههرات، امپراتوری تیموری، افغانستان امروزی
درگذشت۱۳ اردیبهشت ۷۸۳ هجری خورشیدی
محل درگذشتروستای بابااِلهی، نزدیک هرات، امپراتوری تیموری، افغانستان کنونی
آرامگاههرات، امپراتوری تیموری، افغانستان امروزی
پیش ازبدیع‌الزمان میرزا، مظفرحسین میرزا
پس ازابوالقاسم بابر، ابوسعید میرزا، یادگار محمد میرزا
دودمانTimurid.svg تیموریان
پدرمنصور تیموری
مادرفیروزه سلطان بیگم
فرزندان
  • بدیع‌الزمان میرزا
  • مظفرحسین میرزا
  • شاه قریب میرزا
  • ابوالحسن میرزا
  • محمدمحسن میرزا
  • ابوتراب میرزا
  • محمدحسین میرزا
  • فریدون‌حسین میرزا
  • حیدر میرزا
  • محمدمعصوم میرزا
  • فرخ‌حسین میرزا
  • ابراهیم‌حسین میرزا
  • ابن‌حسین میرزا
  • محمدقاسم میرزا
  • سلطانم بیگم
  • آغ بیگم
  • کچک بیگم
  • بگا بیگم
  • آغا بیگم
  • فاطمه سلطان بیگم
  • نیژد سلطان بیگم
  • سعادت بخت بیگم
  • عایشه سلطان بیگم
  • مریم سلطان بیگم
  • منَوَر سلطان بیگم
دیناسلام، حنفی

محتویات

زندگی‌نامهویرایش

سلطان حسین بایقرا در سال ۸۶۱ ه‍. ق که خراسان آشفته شده بود، در شهر مرو به پادشاهی نشست و در ذی‌حجهٔ ۸۶۲ ه‍. ق/۱۴۵۹ میلادی استرآباد را فتح کرد و در سال ۸۷۳ ه‍. ق. /۱۴۶۹ میلادی هرات را تسخیر نمود و در ۸۷۴ با میرزا یادگار محمد جنگید و در اواخر سال ۸۷۵ ه‍. ق. با میرزا سلطان محمود جنگید و تا سال ۹۰۲ه‍. ق در غایت دولت و اقبال حکومت کرد؛ و در سال ۹۱۱ ه‍. ق/۱۵۰۶ م درگذشت.

آثارویرایش

او پادشاهی ادب‌پرور و هنردوست بود و وزیر معروفش امیر علیشیر نوایی موجب شهرت دربار او و آبادانی پایتختش هرات شده بود. میر علی هروی از خوشنویسان مهم سده دهم مدتی در دربار وی بوده‌است.

اثری موسوم به مجالس‌العشاق و اشعاری به فارسی و ترکی دارد و تخلصش حسینی بوده‌است.

سلف:
میرزا یادگار محمد
سلسلهٔ تیموریان (در هرات) جانشین:
بدیع‌الزمان میرزا

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش