باز کردن منو اصلی

سمفونی شماره ۲ از لودویگ فان بتهوون در ر ماژور، اپوس ۳۶، دومین سمفونی از ۹ سمفونی او بود. این سمفونی در میانهٔ سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۲ نوشته شده و به کارل آلویس، شاهزاده لیخنوفسکی اهدا شد.

سمفونی در ر ماژور
شماره ۲
لودویگ فان بتهوون
Beethoven Hornemann.jpg
پرترهٔ آهنگساز در سال ۱۸۰۳، یک سال پس از اجرای اثر
مایه‌نمار ماژور
شمارهٔ اثراُپوس ۳۶
سبکدورهٔ کلاسیک
شکلسمفونی
آفرینش۱۸۰۱ (۱۸۰۱)–۱۸۰۲
اهدا شدهکارل آلویس، شاهزاده لیخنوفسکی
اجرا۵ آوریل ۱۸۰۳ (۱۸۰۳-04-۰۵): وین
موومان‌هاچهار
سازبندیارکسترال

تاریخچهویرایش

این اثر بیشتر در طی اقامتِ بتهوون در هایلیگن‌شتات در ۱۸۰۲ نوشته شد و در ۵ آوریل ۱۸۰۳ در تئاتر وین برای نخستین بار به اجرا درآمد. در آن کنسرت، کنسرتو پیانو شمارهٔ ۳ و قطعهٔ موسیقی و آواز همراه با گفتارِ مسیح بر کوه زیتون نیز به اجرا درآمد.[۱]

سازهاویرایش

فرم و محتواویرایش

این اثر دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:

  • موومان اول:
این قسمت در ر ماژور و فرم سونات با مقدمه آهسته ای شروع و سپس با تمپوی تند ادامه می‌یابد. این سمفونی دارای سه تم است. تم اول با سازهای بادی، سپس تم دوم و بعد از آن تم سوم با سازهای زهی اجرا می‌شود و با «کادانس» (خاتمه) نسبتاً طولانی به پایان می‌رسد.
۱. آداجیو (34) - آلگرو (44) در ر ماژور (Adagio molto – Allegro con brio)
  • موومان دوم:
این قسمت در لا ماژور، تحت تأثیر موسیقی محلی و روستایی و تم عاشقانه ای دارد. مانند موومان اول در فرم سونات است و تمپوی آهسته و طولانی دارد.
۲. لارگتو (38)(Larghetto) در لا ماژور
  • موومان سوم:
قسمت سوم در ر ماژور، یک اسکرتسو (رقص) و دارای ریتمی تند است.
۳. آلگرو (34)(Allegro) در ر ماژور
  • موومان چهارم:
قسمت چهارم در ر ماژور و با تمپوی تند است.
۴. آلگرو (22)(Allegro) در ر ماژور

پانویسویرایش

  1. Steinberg, M. The Concerto: A Listener's Guide, pp. 59-63, Oxford, 1998.

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش