باز کردن منو اصلی

سید رضی کیا بن سید الامام سید علی کیا حسینی (درگذشتهٔ ۱ جمادی‌الاول ۸۲۹) چهارمین پادشاه کیایی بیه‌پیش است. سید حسین کیا، سومین پادشاه کیایی، در ۷۹۸ به دلیل بدرفتاری با مردم به زیر کشیده شد[۱]

و او که فرزند سید علی کیا بنیان‌گذار این حکومت بود، در ۷۹۸ بر لاهیجان تسلط یافت. حکومت آل کیا در دورهٔ او تثبیت شد. او موفق شد بر همهٔ بیه‌پس، از کوچصفهان تا نمک‌آبرودِ تنکابن، سلطه یابد. او با تیمور گورکانی صلح کرد

با روی کار آمدن وی، اختلافات خانوادگی و درگیری میان خاندان کیا شروع شد. و با قدرت خود، منطقه ای را که مردم رشت در تصرف داشتند، از دست آنان خارج نماید[۲] و پس از پایان جنگ‌های داخلی به آبادانی قلمرواش پرداخت.[۱] او پس از سی سال حکومت، در ۸۲۹ درگذشت.[۳] و سید حسین کیا دوباره پس از او تا ۸۳۳ به حکومت بیه‌پیش رسید.

او بر ارتفاعات دیلمان و الموت به‌طور کامل مسلط شد.[۴]

او چهارمین سیدی بود که در اتاق شماره یک مسجد چهار پادشاهان لاهیجان دفن شد و نام این بقعه پس از دفن او بدین نام موسوم شد.[۵]

حافظ ابرو، دربارهٔ او یادآور شده با اینکه گرفتاری او در امور سلطنت بسیار بود، به علوم معقول و منقول اشتغال تمام داشت و دربار او ملجا جهان و علمای زمان بود.[۲]

پانویسویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ http://www.sid.ir/fa/VEWSSID/J_pdf/48913903606.pdf
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ حسین حسینیان مقدم، منصور داداش نژاد،‌ حسین مرادی نسب و محمدرضا هدایت پناه زیر نظر دکتر سید احمدرضا خضری (۱۳۹۳). تاریخ تشیع ۲: دولت ها،‌خاندان ها و آثار علمی و فرهنگی شیعه. تهران: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه. صص. ۱۴۴. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۷۸۸-۳۷-۳.
  3. http://www.hawzah.net/fa/article/articleview/86703
  4. http://www.iranicaonline.org/articles/deylamites
  5. http://www.lahig.ir/fa/pages/print.php?cid=5725

منابعویرایش

  • مجالس المومنین، ج 2
  • زبده التواریخ، ج 2
  • تاریخ طبرستان و رویان و مازندران