شروین یک نام پسرانه و دخترانه مازندرانی و تبری است؛ و با پسوند «دخت» برای دختران به کار می‌رود. شروین همچنین اشاره به نام انوشیروان نیز دارد؛ «انوشه» به معنای ابدی و «روان» به معنای جان، که روی هم معنای جاودانه را به ذهن یاداور می‌شود.[۱][منبع بهتری نیاز است] «شروین» نام تعدادی از پادشاهان تبرستان بوده‌است. [نیازمند منبع]

افراد سرشناس دارای نام «شروین»ویرایش

شروین نام دو تن از پادشاهان باوندیان بوده‌است؛ شروین پسر سرخاب و شروین پسر رستم. نویسندهٔ کتاب مرزبان‌نامه، از شاهزادگان تبرستان و به نام مرزبان پسر رستم پسر شروین بوده‌است (یعنی نیای او نامش شروین بوده‌است). به جز اسپهبدان تبرستان، که اولین نمونهٔ ذکر شده از این نام بوده‌اند. افراد سرشناس تاریخی[کدام؟] یا معاصر دیگری نیز این نام را داشته‌اند.

معناویرایش

شروین به معنای کسی است که همه او را دوست دارند (معشوق مردمان) و همچنین به معنی همیشه پایدار و نامی است برای پسران. در سفینهٔ تبریز، شروین به معنی «معشوق مردمان» آمده‌است.[۲]

شهاب‌سنگ شروینویرایش

در سال ۲۳۱ خورشیدی برابر با ۲۳۷ قمری شهاب‌سنگی در روستای رسکت واقع در بخش دودانگه در شهرستان ساری[نیازمند منبع]، سقوط کرد که به نام «شهاب سنگ اسپهبد شروین» خوانده شد. برخی پژوهشگران[نیازمند منبع] برج رسکت را یادمانی چندمنظوره در نزدیکی محل سقوط این شهاب‌سنگ می‌دانند.[۳]

یادداشت‌هاویرایش

  1. https://www.behindthename.com/name/shervin/submitted
  2. تبریزی، ابوالمجد محمدبن‌مسعود، ۱۳۸۱. سفینهٔ تبریز. چاپ عکسی، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ص ۵۲۴. به نقل از صادقی، علی‌اشرف، ۱۳۸۵. «چند فهلوی»، مجلهٔ زبان‌شناسی، سال ۲۱، شمارهٔ ۴۱ و ۴۲، ص ۳۴.
  3. ماهنامهٔ نجوم، شماره ۲۰۷، خرداد و تیر ۱۳۹۰، صفحهٔ ۳۲.

جستارهای وابستهویرایش