صادق‌خان زند

پنجمین شاه دودمان زند و فرمانروای ایران
(تغییرمسیر از صادق خان زند)

محمدصادق بهادرخانِ زند برادر تنی کریم خان زند، پنجمین فرمانروای دودمان زند و پدر بزرگ لطفعلی خان زند بود.

صادق‌خان زند
اعتمادالدوله[۱]، زهیرالدوله
Image of sadiq khan zand.png
شاه ایران
سلطنتیکشنبه ۹ شعبان ۱۱۹۳ تا ۱۸ ربیع‌الاول ۱۱۹۶ ه‍.ق.
پیشینابوالفتح‌خان زند
جانشینعلیمرادخان زند
زادهملایر
آرامگاه
همسران
  • مهد علیا خانم
  • شاه جهان بیگم
فرزند(ان)جعفر خان
ابراهیم خان
محمدتقی خان
علی‌نقی خان
عبدالله خان
دودماندودمان زند
صادق خان و درباریان

در زمان کریم خان والی بصره بود. پس از مرگ کریم خان و قدرت‌گیری زکی خان زند (به اسم فرزندان کریم خان) به قصد تصرف شیراز حرکت نمود ولی به جهت تهدید زکی خان به دستگیری و شکنجهٔ خانوادهٔ سپاهیان صادق خان، کاری از پیش نبرد و به سوی کرمان حرکت کرد و آن جا را تصرف نمود. با کشته شدن زکی خان در ۲۸ جمادی‌الاول ۱۱۹۳ ه‍.ق. خود را به شیراز رساند. برای مدت کوتاهی فرمانروایی ابوالفتح خان زند (فرزند ارشد کریم خان) را پذیرفت ولی اندکی بعد در یکشنبه ۹ شعبان ۱۱۹۳ ه‍.ق. او را بر کنار کرد و خود را فرمانروای زند خواند و به روایتی ابوالفتح خان را کور نمود. روایت دیگر کور کردن ابوالفتح خان را به دستور علیمراد خان عنوان می‌کند. سرانجام از علیمراد خان شکست خورد و در ۱۸ ربیع‌الاول ۱۱۹۶ ه‍.ق. به قتل رسید یا به روایتی خودکشی کرد.[۲]

تبارنامهویرایش

بداق‌خانآغابیگمایناق‌خان
خدامرادخانامرالله‌خانآغابیگماسکندرخانزکی‌خان ۱۳ صفر ۱۱۹۳ - ۲۱ جمادی‌الاول ۱۱۹۳کریم‌خان
فرمانروایی ۱۱۲۹ تا ۱۱۵۸ خورشیدی
صادق‌خان
فرمانروایی ۱۱۵۸ تا ۱۱۶۰ خورشیدی
صیدمرادخان
فرمانروایی ۱۱۶۷ تا ۱۱۶۸ خورشیدی
علیمرادخان
فرمانروایی ۱۱۶۱ تا ۱۱۶۴ خورشیدی
ابوالفتح‌خان عبدالرحیم خان
فرمانروایی ۱۱۵۸ خورشیدی
محمدعلی‌خان
فرمانروایی ۱۱۵۸ خورشیدی
جعفرخان
فرمانروایی ۱۱۶۴ تا ۱۱۶۷ خورشیدی
عبدالله‌خان
شیخ‌ویس‌خانلطفعلی‌خان
فرمانروایی ۱۱۶۸ تا ۱۱۷۳ خورشیدی

پیوند به بیرونویرایش

پادشاه پیشین:
محمدعلی‌خان زند (زکی خان زند)
ابوالفتح‌خان زند (زکی خان زند)
شاهنشاهی زندیه
صادق‌خان زند
شاهنشاه ایران

۱۱۵۸ – ۱۱۶۰ (خورشیدی)

جانشین:
علیمرادخان زند

پانویسویرایش

  1. https://www.royalark.net/Persia/zand2.htm
  2. رستم‌التواریخ، به اهتمام عزیزالله علیزاده، تهران: انتشارات فردوس، چاپ دوم، ۱۳۸۲،