عبدالباقی طبیب اصفهانی

پزشک و شاعر ایرانی

عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادر شاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود.

زندگیویرایش

طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکان وی در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کوچیدند و در آن شهر مسکن گزیدند. پدرش میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی بود و خود او نیز طبیب و ندیم نادرشاه افشار. بعد از نادرشاه، کلانتر اصفهان شد و پس از چندی این کار را به برادرش میرزا عبدالوهاب واگذاشت و خود با شاعران و ادیبان اصفهان، هاتف، عاشق، آذر، مشتاق و صهبا به معاشرت پرداخت.

آثارویرایش

طبیب در سرودن غزل توانا بود. از آثار وی: «دیوان» شعر، مشتمل بر قصاید و غزلیات و قطعات و رباعیات و مثنوی «محمود و ایاز»، در حدود ۳۰۰۰ بیت.

نمونه شعرویرایش

و در بعضی متون به شکل:

غمت در نهانخانۀ دل نشیند آمده است

در بعضی متون: غباری به دامان محمل نشیند

آمده است.

و یا: ز بامی که برخاست مشکل نشیند

با حذف <با> به نازم> بنازم
غمش در نهان‌خانهٔ دل نشیندبه نازی که لیلی به محمل نشیند
به دنبال محمل چنان زار گریمکه از گریه‌ام ناقه در گل نشیند
خلد گر به پا خاری، آسان برآرمچه سازم به خاری که در دل نشیند؟
پی ناقه‌اش رفتم آهسته، ترسممبادا غباری به محمل نشیند
مرنجان دلم را که این مرغ وحشیز بامی که برخاست مشکل نشیند
عجب نیست خندد اگر گل به سرویکه در این چمن پای در گل نشیند
به‌نازم به بزم محبّت که آنجاگدایی به شاهی مقابل نشیند
طبیب، از طلب در دو گیتی میاساکسی چون میان دو منزل، نشیند؟

پی‌نوشتویرایش

منابعویرایش