باز کردن منو اصلی
جدول مقایسه سبک‌های مختلف نگارش اعداد عربی.
A نوشته آلمانی که اعداد فارسی/عربی را بجای رومی آموزش می‌داد (Talhoffer Thott, 1459). esoteric، الفبای عبری و ستاره‌بینی.

عددنویسی هندی-عربی یا دستگاه اعداد هندی-عربی یک دستگاه شمارش بر پایه ۱۰ و بر اساس ارزش مکانی است که پراستفاده‌ترین دستگاه شمارش در جهان است.

طریقه نوشتن اعداد به سبک امروزی را اروپائیان از طریقه نگارش اعداد توسط خوارزمی و ریاضی‌دانان عرب‌زبان فرا گرفته‌اند. پس از بازگشت خوارزمی از هند به بغداد، اعداد هندی وارد کتب ریاضی اعراب شد و اروپاییان نیز آن را در اندلس فراگیر نمودند؛ کهن‌ترین نشانه‌های این روش، یادگار سنگ‌نبشته‌های آشوکا، پادشاه بزرگ هندیان در ۲۵۰ پ.م. است. دستگاه اندک‌اندک کامل شد و در سال‌های ۸۰۰–۹۰۰ میلادی به اروپا رسید.[۱] این دستگاه به همراه اعداد عربی در اندلس وارد حوزه اروپا و ایتالیا شد و سرانجام مورد پذیرش دستگاه‌های مذهبی و واتیکان قرار گرفت. در زبان عربی و فارسی تا قبل از آن اعداد را با حروف می‌نوشتند و علامت قراردادی ویژه برای اعداد نداشتند. در خط کوفی اثری از اعداد نیست.[۲]

نگارش اعداد (هندی/سانسکریت) حدود ۵۰۰ قبل از میلاد اختراع شده‌است.[۳][۴]

اروپاییان پیش از حدود قرن ۱۶ میلادی، از یک دستگاه شمارش به نام عددنویسی رومی (I. II.III IV.VI ، ...) استفاده می‌کردند که نوشتن اعداد چند رقمی بزرگ با آن کار سختی بود، پس از آن نوشتن اعداد به سبک عربی-هندی را بکار گرفتند و آن را بهبود بخشیدند.

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. محاسبات عددی، بهمن مهری، چاپ چهارم، تهران، ۱۳۸۰، انتشارات آییژ.
  2. Hogendijk, Jan P. (1998). "al-Khwarzimi". Pythagoras 38 (2). ISSN 0033-4766.
  3. Ifrah, Georges. 1999. The Universal History of Numbers: From Prehistory to the Invention of the Computer, Wiley. ISBN 0-471-37568-3.
  4. O'Connor, J.J. and E.F. Robertson. 2000. 'Indian Numerals',


پیوند به بیرونویرایش