عربی آسیای میانه

گونهٔ عربی رایج در آسیای مرکزی

عربی آسیای میانه (به عربی: العربیة الآسیویة الوسطی‎) گونه‌ای رو به انقراض از عربی است که جوامع عرب ساکن آسیای میانه بدان سخن می‌گویند.

عربی آسیای میانه
زبان بومی درافغانستان، ایران، تاجیکستان، ازبکستان
شمار گویشوران
۱٬۷۰۰ نفر
(بدون عربی خراسانی)  (۱۹۹۷–۲۰۰۳)e13
گویش‌ها
بختیاری
بخارایی
قشقه‌دریایی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳Either:
abh – عربی تاجیکی
auz – عربی ازبکی
گلاتولوگafgh1238[۱]

این گویش با سایر گویش‌های زبان عربی بسیار متفاوت است و گرچه دارای شباهت‌هایی با عربی موصلی است، یک از پنج شاخهٔ اصلی عربی نوین معیار است و برای گویشوران آن بر خلاف سایر گونه‌های عربی، هیچ نوع وضعیت دوزبان‌گونگی با عربی نوین معیار وجود ندارد.[۲]

امروزه حدود ۶ هزار نفر در افغانستان، ایران، تاجیکستان و ازبکستان بدین گویش سخن می‌گویند و به دلیل اینکه عربی در هیچ‌یک از این کشورها رسمی نیست، شمار گویشوران آن روز به روز در حال کاهش است.[۲]

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Afghanistan–Uzbekistan Arabic". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Frawley, William (2003). "Semitic Languages". International Encyclopedia of Linguistics: 4-Volume Set. Oxford University Press. p. 39. ISBN 978-0-19-513977-8.