باز کردن منو اصلی

قرآن، کتاب مقدس اسلام، شامل آیاتی است که به عقیدهٔ مسلمانان به محمد، در زمان‌ها و شرایط مختلفی وحی شده است – برخی آیات ترغیب و تشویق به خشونت بر ضد دشمنان می‌کنند و برخی بر خویشتن داری و مصالحه. به دلیل این که بعضی آیات بقیه را نسخ می‌کنند، و به دلیل این که تصور می شود برخی از آن ها فرمان‌های کلی هستند در حالی که بقیه به دشمنان خاصی اشاره دارند، این که چگونه آیات درک می‌شوند و این که چه رابطه‌ای با هم دارند «مسئله‌ای اصلی در تفکر اسلامی در مورد جنگ بوده است»، بنا به گفتهٔ محققانی همچون چارلز متیوز.

در حالی که محققان متعددی شرح می دهند که عبارات قرآنی در مورد خشونت فقط در زمینه پاسخی دفاعی به ظلم هستند، گروه های خشن آیات را برای صحه گذاشتن بر اعمال خشونت آمیزشان تفسیر کرده اند و آموزه های قرآن در مورد خشونت و جنگ را به موضوع بحثی داغ تبدیل کرده اند.

آیات سیفویرایش

به گفته Dipak kutha، "بخش زیادی از توجیهات دینی برای خشونت بر ضد ناباوران (دارالکفر) توسط مبلغان جهاد، بر حسب 'آیات سیف' قرآن هستند." (مسلمانان به طور سنتی از عبارت مفرد آیه سیف (به معنی آیه شمشیر) استفاده می کنند) قرآن شامل بخش هایی است که می توانند طوری تفسیر شوند که بر خشونت صحه بگذارند.

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش