باز کردن منو اصلی

لهجه کاشانی یا لهجه کاشی یا کاشونی یکی از لهجه‌های زبان فارسی است که در شهر کاشان و برخی روستاهای اطراف رواج دارد. این لهجه با گویش‌های بسیاری از روستاهای اطراف که از زبان‌های ایرانی مرکزی هستند متفاوت است.[۱] این لهجه با وجود تاثیرپذیری از فارسی معیار بسیاری از ویژگی‌های آوایی خود را حفظ کرده‌است.[۲]

محتویات

برخی کلمات کاشانیویرایش

فارسی کاشانی نحوهٔ تلفظ
مارمولک قَلمِجِه Ghalmeje
دیگر، بعداً دِگِ Dege
قند قَ Gha
این، آن قسمت ای گُلِه Ee goleh
پسندیده، زیبا مَقبول Maghboul
گرفتن، خریدن اسِدَن Essedan
بند لباس رِجِه Reje
قسمتی از چیزی، نیمه آله Aleh
آرام، آهسته یاواش Yavash
پشت لپ، یا هرچیزی که برآمده باشد بُق Bogh
نسیم شِمال Shemal
اینقدر اِقِدِ Eghede
کنارش قرار بده تَنگِش نِه Tangesh neh
همین همی Hemi
به تو می‌گویم بشد می گو ام Beshed Migooam
سردمان شد چاییدیمو Chayidimoo
بشین بیشی Beyshi
بخواب باخواب Bakhab
آبکش پالاش Palash
ناودان نابدو Nabdoo
بگذار نِه Neh
کبوتر کفدَر Kafdar
شغال شاغال Shaghal
گاو گاب Gab
ظرف سطل مانند یا خود سطل پیت Pit
پشت بام پُش بو Poshboo
روی خودت بینداز (معمولا برای

پتو و... استفاده میشود)

پَر گی Pargi

نمونه‌هایی از ضرب‌المثل‌هاویرایش

در زیر به برخی از ضرب‌المثل‌ها که در این لهجه رایج است اشاره می‌گردد:

  • لاف دِ غربِتُ گوز در بازار مسگرا: لاف‌زدن فرد بی‌شخصیت در جایی که او را نشناسند.

منابعویرایش

  • شاطری، علی‌اصغر (۱۳۹۴). ضرب‌المثلای کاشونی. مرسل. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۶۴۴۶-۸۰-۹.
  • عاطفی، حسن (۱۳۸۶). لغات و ضرب‌المثل‌های کاشانی. مرسل. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۹۷۲-۰۳۷-۱.

پانویسویرایش

جستارهای وابستهویرایش