مجمر اصفهانی

سید حسین بن علی مجمر اصفهانی از سادات طباطبایی و از شاعران قرن سیزدهم هجری می باشد. او در اواخر قرن دوازدهم هجری در زواره اصفهان به دنیا آمد و پس از تحصیل علوم متداول و کسب فنون ادب به تهران رهسپار شد و به خدمت معتمد الدوله نشاط اصفهانی که از رجال دانشمند و از معارف شعرای قاجاریه بود راه یافت. نشاط که از استعداد و قریحه مجمر مطلع گشت به تربیت وی همت گماشت و پس از چندی او را به دربار فتحعلی شاه برد و وسیله تقرب او نزد خاقان مغفور گردید. شاه قاجار که خود نیز از شاعری بهره‌ای وافی داشت و قدر سخن را نیکو می‌شناخت وی را مشمول عنایت و ملاطفت قرار داد و به لقب مجتهد الشعرایی سر افرازش گردانید. عمر مجمر کوتاه بود. رضا قلی خان هدایت (صاحب کتاب روضه الصفا) سال فوت مجمر را ۱۲۲۵ هجری ذکر کرده و می‌نویسد: مجمر اصفهانی اشعار نمکین دارد اگر دیر زیسته بود همانا ترقی کلی مینمود. شیوه غزلیات مجمر به سبک سعدی است و گاهی هم غزل‌های حافظ را استقبال کرده‌است و قصاید او به سبک عراقی و اغلب در مدح فتحعلی شاه است.

مجمر اصفهانی
نام اصلی سید حسین طباطبایی اصفهانی
زمینهٔ کاری شعر و ادبیات فارسی
زادروز ۱۱۱۹ هجری قمری
زواره - اصفهان
پدر و مادر سید علی طباطبایی اصفهانی
مرگ ۱۲۲۵ هجری قمری
تهران
ملیت ایرانی
محل زندگی تهران - اصفهان
مذهب اسلام -شیعه
در زمان حکومت قاجاریه
لقب مجتهد الشعرا
سبک نوشتاری سبک بازگشت ادبی
دیوان سروده‌ها دیوان مجمر اصفهانی
تخلص مجمر
استاد عبدالعظیم بیدگلی کاشانی

نمونه شعرویرایش

یکدست بر دل ، یکدست بر سراز کوی او رفت ، بیچاره مجمر
با دل چه سازند ، کاندر بر اوستگیرم که راندند ، ما را از آن در
شد شوق دام و شد ذوق صیادآن قوت بال ، این سستی پر
ما خاک یاران ، بر سر فشاندیمتا خاک ما را ، ریزد بر سر
اشکی و سوزی است ، اما چه خیزدبا آتش دل ، از دیده تر
کردند منعم ، تا رخ عیان داشتچون روی بنهفت ، گفتند بنگر
نخلم دو تا شد ، از بار عشقشدیدی که ما را ، باری شد این بر
خلقی ز دستش ، آواره زان کوزان کو مبادا ، آواره مجمر

منبعویرایش

  • گلهای جاویدان اثر حبیب‌ الله نصیری فر.
  • دیوان اشعار مجمر اصفهانی ، غزل شماره ۴۲