باز کردن منو اصلی

محمدصادق سعیدی کاشمری (ملقب به آیت‌الله شیخ محمدصادق سعیدی کاشمری) (زاده ۱۳۱۲ – درگذشته ۱۳۷۵ خورشیدی) از علما، محققان، مفسران و لغت شناسان معاصر خراسان، اهل ایران بود.

سعیدی
محمدصادق
زادروز۲۹ اسفند ۱۳۱۲
روستای فرشه شهرستان کاشمر
درگذشت۱۹ اردیبهشت ۱۳۷۵
محل زندگیروستای فرشه، کاشمر، نجف، مشهد
دانش‌آموختهٔکاشمر-نجف
پیشهتدریس تفسیر و دروس حوزوی
شناخته‌شده برایعالم مسلمان،
تأثیرپذیرفتگانمحمدعلی انصاری
دیناسلام
مذهبشیعه
استادها
شاگردها

زندگی‌نامه علمی و هجریویرایش

کودکی در زادگاهویرایش

وی در روستای فرشه از توابع کاشمر زاده شد. پدر وی شیخ غلامحسین سعیدی از واعظان و علمای تراز اول کاشمر و مادرش نیز حاجیه زینت‌الله سعیدی از وعاظ مجالس زنانه بود.[۱]

از کودکی تا سن سیزده سالگی، خواندن و نوشتن، خواندن قرآن، حفظ ادعیه مأثور، فراگیری نصاب الصبیان و قدری از علم صرف و نحو را در زادگاه و نزد پدر فراگرفت. سپس جهت ادامه تحصیل نزد برادر بزرگش به کاشمر هجرت نمود.[نیازمند منبع]

هجرت به کاشمرویرایش

از سال ۱۳۲۵ طی مدت ده سال اقامت در کاشمر به فراگیری ادبیات، سطوح کامل فقه و اصول پرداخت. علاوه بر آن، علوم جدید همچون فیزیک، شیمی، جبر، هندسه و مثلثات را تا حد دیپلم متوسطه فراگرفت. در همین مدت نیز به تدریس ادبیات و علوم جدید پرداخت. سپس از سوی آیت‌الله امامی نوری، ریاست حوزه علمیه کاشمر راهی نجف شد.[نیازمند منبع]

هجرت به نجفویرایش

از سال ۱۳۳۵ طی مدت هشت سال اقامت در نجف اشرف از محضر سید ابوالقاسم خویی خارج فقه و اصول و در نزد سید عبدالأعلی سبزواری تفسیر را فراگرفت. همچنین از محضر میرزا باقر زنجانی و علامه فانی اصفهانی نیز بهره برده است. در همین مدت از آقابزرگ تهرانی اجازه روائی می‌گیرد. سپس برای تجدید دیدار به دیار خود بازمی‌گردد و به اصرار آیت الله امامی نوری در کاشمر ماندگار می‌شود.[نیازمند منبع]

بازگشت به کاشمرویرایش

از سال ۱۳۴۳ طی مدت نوزده سال اقامت در کاشمر، تدریس تفسیر را به عنوان اشتغال اصلی برمی‌گزیند و تا پایان عمر به آن متعهد می‌ماند. حضور وی هر سه مدرسه علیمه کاشمر را رونقی تازه می‌بخشد. در این مدت علاوه بر پرداختن به امور علمی و نگارشی، حدود سی بنای خیریه، اعم از مسجد، مدرسه، حسینیه، درمانگاه و صندوق قرض الحسنه می‌سازد. سپس برای همیشه به مشهد هجرت می‌کند.[نیازمند منبع]

هجرت به مشهدویرایش

از سال ۱۳۶۲ طی مدت سیزده سال اقامت در مشهد که تا پایان عمر خویش ادامه داشت، به تدریس رسائل و مکاسب و کفایه در کنار تفسیر پرداخت که مورد توجه طلاب جوان قرار گرفت. وی بنیان‌گذار مدرسه علمیه امام حسن مجتبی علیه السلام می‌باشد.[نیازمند منبع]

در مسجد امام صادق واقع در خیابان کلاهدوز بعد از نماز مغرب و عشا برای جمعی از طلاب بخش‌هایی از فقه را تدریس کرد. که این تدریس به توصیه آیت‌الله سید عزالدین زنجانی بود.[نیازمند منبع]

درگذشتویرایش

پس از گذشت ۶۲ سال در ظهر چهارشنبه ۱۹ ذیحجه ۱۴۱۶ (قمری) برابر با ۱۹ اردیبهشت ۱۳۷۵ (خورشیدی) در مشهد درگذشت و در رواق دارالزهد حرم علی بن موسی الرضا به خاک سپرده شد.[۲][۳]

برخی فعالیت‌هاویرایش

  • تأسیس مدرسه علمیه عالی امام حسن مجتبی علیه السلام در مشهد مقدس (۱۳۷۲)[۴]
  • تأسیس صندوق قرض الحسنه همت شهرستان کاشمر
  • تأسیس درمانگاه جواد الائمه شهرستان کاشمر
  • تأسیس مسجد النبی در کاشمر
  • تأسیس مسجد قائم شهرستان کاشمر
  • تأسیس مسجد جامع روستای سرحوضک از شهر کاشمر
  • تأسیس تکیه صاحب الزمانی
  • خرید و اهدای چند دستگاه آمبولانس بنز برای خدمت به مردم کاشمر
  • تدریس و تفسیر قرآن کریم به مدت ۲۱ سال طی یک دوره کامل
  • تدریس در سه مدرسه علمیه عالی کاشمر
  • کمک درساخت یکی از ساختمانهای بیمارستان شهید مدرس کاشمر

شاگردانویرایش

  • محمدعلی انصاری
  • شیخ جعفر فیض آبادی
  • شیخ محمد جواد فضایلی
  • سید مجتبی غزنوی
  • حسن جمشیدی
  • طی سال‌های متمادی که بعد از نماز مغرب و عشا در مسجد امام صادق با حضور شیخ محمد جواد فضایلی و حسن جمشیدی آغاز گردید و بعد هم دوستانی اضافه شدند. محور درس جواهر بود. الخلل فی الصلات کامل خوانده شد. در یک ماه مبارک رمضان یک دوره کامل استصحاب بیان کرد. و آخرین بحثی که دنبال می شد کتاب القضا بود.

منابعویرایش