شیخ محمدکاظم شیرازی (۱۲۹۲ قمری، شیراز - ۱۳۶۷ قمری، نجف) فرزند حیدر از مراجع شیعه بود.

او پس از وفات استادش، میرزا محمدتقی شیرازی، در ۱۳۳۸ ه. ق، رهسپار نجف شد و به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت. پس از درگذشت سید ابوالحسن اصفهانی و حاج آقا حسین قمی، مرجعیت وی اوج گرفت و بسیاری از شیعیان استان فارس به ویژه شهر شیراز، به او رجوع کردند. بلغة الطالب فی حاشیه المکاسب از تالیفات مهم و مشهور اوست. سید رضی شیرازی نواده اوست.[۱]

شاگردانویرایش

  • سید عبدالحسین دستغیب شیرازی
  • محمد تقی بهجت
  • محمد تقی جعفری
  • سید اسماعیل صدر
  • حسین وحید خراسانی
  • لطف‌الله صافی گلپایگانی

منابعویرایش