باز کردن منو اصلی

محمد قریب

بنیان گذار دانش نوین پزشکی کودکان در ایران

محمد قریب (۱۴ تیر ۱۲۸۸، آشتیان – ۱ بهمن ۱۳۵۳، تهران) از نخستین پزشکان متخصص طب اطفال و بنیان‌گذار دانش نوین پزشکی کودکان در ایران بود. او همچنین از بنیان‌گذاران نخستین بیمارستان تخصصی کودکان در ایران، مرکز طبی کودکان تهران، بود که هم‌اکنون نیز پابرجاست.

محمد قریب گرکانی
DrGahrib6.JPG
زادروز۱۴ تیر ۱۲۸۸
آشتیان
درگذشت۱ بهمن ۱۳۵۳ (۶۵ سال)
تهران
آرامگاهگورستان شیخان، قم
محل زندگیتهران
ملیتایرانی
نام‌های دیگردکتر قریب
پیشهپزشکی
سال‌های فعالیت۱۳۱۹–۱۳۵۳
نقش‌های برجستهبنیان‌گذار پزشکی نوین اطفال در ایران و از بنیان‌گذاران بیمارستان مرکز طبی کودکان
لقبپدر طب کودکان ایران
مذهبشیعه
همسرزری قریب گرکانی (درگذشته ۱۳۸۹ خورشیدی)
فرزندانحسین، محسن، ناهید، مریم
والدینمیرزا علی‌اصغر خان قریب گرکانی (درگذشتهٔ ۱۳۴۴ خورشیدی)

زندگی‌نامهویرایش

محمد قریب در سال ۱۲۸۸ در روستای گرکان از توابع آشتیان واقع در استان مرکزی متولد شد، تحصیلات ابتدایی را در دبستان سیروس و متوسطه را در دارالفنون گذراند. او در سال ۱۳۰۶ خورشیدی در زمره اولین گروه دانشجویان ایرانی که برای ادامه تحصیل به فرانسه رفتند به همراه مهدی بازرگان بود. او در پایان سال اول در شهر رن فرانسه موفق به دریافت جایزه لابراتوار تشریح دانشکده پزشکی شد و در سال ۱۳۱۴ نخستین ایرانی بود که توانست در کنکور انترنی بیمارستان پاریس پیروز شود.

او در سال ۱۳۱۵ با زهرا قریب دختر عبدالعظیم قریب ازدواج کرد و ایران را ترک نمود و عاقبت در سال ۱۳۱۷ به ایران بازگشت. پس از طی نمودن دوره سربازی در سال ۱۳۱۹ به عنوان دانشیار طب اطفال در دانشگاه به فعالیت علمی مشغول گردید. وی ابتدا در بیمارستان رازی به اداره بخش اطفال مشغول شد و بعد از آن به بیمارستان هزار تختخوابی رفت و در آنجا بخش اطفال را دایر کرد. او در سال ۱۳۱۹ کتاب بیماریهای کودکان را به چاپ رساند و در سال ۱۳۳۵ با همکاری حسن اهری آن را با اصلاحات جدید تجدید چاپ نمود.

محمد قریب در سال ۱۳۲۱ موفق به دریافت نشان عالی دولت فرانسه شد و در سال ۱۳۵۰ به عضویت هیئت مدیره انجمن بین‌المللی بیماری‌های کودکان درآمد. همچنین در آخرین سال‌های عمرش موفق به دریافت نشان درجه اول فرهنگ از وزارت آموزش و پرورش شد. وی در طول سالهای فعالیت علمی خود در کنگره‌های مختلف بین‌المللی در کشورهای مختلف از جمله فرانسه، آمریکا، کانادا، ژاپن، ترکیه و اتریش دعوت شد و عضویت چندین مجمع علمی بین‌المللی را برعهده داشت. او نخستین تعویض خون را در ایران انجام داد و از بنیان‌گذاران انتقال خون در ایران بود.

محمد قریب دروس پزشکی را در دانشگاه تهران به دانشجویان رشته پزشکی تدریس کرد. او در حین فعالیت علمی فعالیت سیاسی و اجتماعی نیز داشت به گونه‌ای که بارها در کلاس درس از اقدامات محمد رضا شاه پهلوی انتقاد نموده و پس از واقعه ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ نیز پس از امضای یک بیانیه به همراه ۱۰ تن دیگر از اعضای هیئت علمی دانشگاه مانند مهدی بازرگان، یدالله سحابی و نعمت‌الهی به دستور محمدرضا پهلوی از دانشگاه اخراج شد. از دیگر اقدامات او بنیانگذاری و تأسیس اولین بیمارستان تخصصی کودکان یعنی بیمارستان مرکز طبی کودکان به همراه حسن اهری بود که این اقدام را در زمان بازنشستگی خود انجام داد.

جوایز و افتخاراتویرایش

قریب، به پاس خدمات علمی، نشان دانش از دانشگاه تهران و نشان درجهٔ اول فرهنگ از وزارت آموزش و پرورش و نشان عالی لژیون دونور از دولت فرانسه دریافت کرد.[۱][۲] او نشان درجه اول فرهنگ را نیز از وزارت آموزش و پرورش دریافت کرد.[۲]

درگذشتویرایش

 
قبر محمد قریب - گورستان شیخان - قم- ۱۳۹۵

محمد قریب در سال ۱۳۵۱ به هماچوری (دفع خون از دستگاه ادراری) مبتلا شد که بعدها تشخیص سرطان مثانه داده شد و اقدام‌های درمانی انجام شده درایران و آمریکا تأثیر چندانی بر بیماری وی نداشته و سرانجام در روز سه شنبه اول بهمن ماه ۱۳۵۳ در بیمارستان مرکز طبی کودکان محل خدمت خود درگذشت.

او طبق وصیتش، در گورستان شیخان قم و در نزدیکی قبر پدرش (علی اصغر خان قریب گرکانی) به خاک سپرده شد. برای مراسم خاکسپاری محمد قریب، محمدرضا شاه پهلوی به همراه خودروهای دربار شخصاً جنازهٔ محمد قریب را از تهران تا قم همراهی کرد و سید شهاب الدین مرعشی نجفی نماز میت برای او خواند.

آثار دربارهٔ محمد قریبویرایش

روزگار قریب نام مجموعه‌ای تلویزیونی است که کیانوش عیاری دربارهٔ زندگی محمد قریب ساخته‌است. یکی از موفق‌ترین سریال‍های اجتماعی ایران محسوب می‌شود. نقل است که رهبر ایران نیز این سربال را دنبال می‌کرده‌است همچنین به پاس خدمات او در زمینه طب اطفال سردیس او در روز ۴ آبان ماه ۹۲، با حضور حسن قاضی زاده هاشمی وزیر بهداشت دولت حسن روحانی در پارک علم و فناوری پردیس پرده برداری شد.[نیازمند منبع]

پانویسویرایش

منابعویرایش

  • «پدر دلسوز بچه های ایران». روزنامه خراسان. دریافت‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۹.
  • «درباره دکتر محمد قریب». روزنامه ایران. ۱۳۹۳. دریافت‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۹.
  • «درباره دکتر محمد قریب». ایبنا. ۱۳۹۳. دریافت‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۹.
  • «زندگینامه: محمد قریب». همشهری آنلاین. دریافت‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۹.
  • «غربت کودکانه ای که دستهای قریب التیامش داد». خبرگزاری مهر. دریافت‌شده در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۹.


پیوند به بیرونویرایش