باز کردن منو اصلی


مزایجان یکی از شهرهای، شهرستان بوانات در استان فارس می‌باشد و بالاترین سطح را از نظر پوشش گیاهان میوه سردسیری درجنوب کشور دارا می‌باشد. این شهر به وسعت حدود ۹٫۵ کیلومترمربع دارای ۳٬۵۶۷ تن[۱] جمعیت است. مزایجان در سال ۱۳۹۷ عملاً به عنوان یک شهر توریستی مبدل شد. از اماکن دیدنی این شهر: چشمه پیرکدو، جویبار مزایجان، جنگل (باغات) گردو می‌باشد.

مزایجان
Maz-1.gif
کشور ایران
استانفارس
شهرستانبوانات
بخشمزایجان
نام(های) قدیمیمسیکان
سال شهرشدن۱۳۹۰
مردم
جمعیت۳٬۵۶۷ تن[۱]
جغرافیای طبیعی
مساحت۹٫۵ کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا۲۱۵۱ متر
میانگین دمای سالانه۲۵
میانگین بارش سالانه۲۷۰ میلی لیتر
اطلاعات شهری
نمایندهٔ مجلس شورای اسلامیرحیم زارع
شهرداربرفی (سرپرست)
تأسیس شهرداری۱۳۹۰
ره‌آوردگردو-بادام-انگور
پیش‌شماره تلفنی۰۷۱۴۴۴۱
شناسهٔ ملی خودرو۸۳ ق
به باغشهر زیبای مزایجان خوش آمدید

محتویات

مکان‌های دیدنی و محصولاتویرایش

شهر مزایجان دارای مکان‌های دیدنی متعددی است که چشمه پیرکدو بیشتر از بقیه معروف است. مزایجان شهرت خود را به دلیل طبیعت بسیار زیبایش یافته جاذبه‌های طبیعی مزایجان عبارتند از: باغات قنات؛ باغات بیده؛ باغات سرنگون؛ بند بیده؛ دزدو؛ بُدُره؛ رودخانه مزایجان؛ باغات چُغا و… مزایجان یک اقامتگاه بوم گردی بسیار زیبا دارد که به تازگی باعث جذب گردشگران داخلی و خارجی شده‌است.

این شهر سوغاتی‌های زیادی دارد. از جمله گردو، بادام، انگور، زردآلو و میوه‌های رنگارنگ دیگر که گردوی مزایجان از بین آنها معروف تر است مزایجان دارای گردوی بسیار مرغوبی است که به دلیل خشکسالی و آفت، در چند سال اخیر کیفیت آن بسیار کاهش یافته‌است. در مزایجان هوا سرد و خشک است به همین دلیل معمولاً گیاهان گرم سیری در آن جا به شکل مطلوب ثمر دهی ندارد و بعضی مواقع به علت سر ما برگ گیاهان سیاه می‌شود که اصطلاحاً به آن سرمازدگی گفته می‌شود. اما در تابستان مزایجان آب و هوای مطبوع تری دارد.

محله‌هاویرایش

مزایجان دارای چند محله است که می‌توان از آنها محله محمد زمانی (مرزبونی)؛ محله گود ابدال؛ شیده؛ سرچشمه (آسیو کلو)؛ رنگرزی و… را نام برد

موقعیت جغرافیاییویرایش

مزایجان در بخش مزایجان شهرستان بوانات واقع شده‌است. از طرف غرب به کوه‌های تنگ پونه‌ای و سرسفید و از طرف شرق روستاهای کرخنگان و توتک از توابع شهرستان خاتم استان یزد و از طرف جنوب به بخش سرچهان بوانات و از طرف شمال به روستای مهدیه و کوه‌های خالشت محدود است.[۲]

تاریخچهویرایش

سابقه تاریخی این شهر به زمان هخامنشیان و عصر تخت جمشید می‌رسد اولین قبایل که در این شهر ساکن شده‌اند در نزدیکی چشمه‌ای به نام «پیر کدوئیه» سکنی گزیده‌اند که هنوز آثار قبور در نزدیکی چشمه با سنگ‌های قدیمی وجود دارد. چشمه پیرکدوئیه در غرب این شهر در پای کوه سرسفید واقع شده‌است. از خصوصیات این چشمه این است که درختان با قدمت چندصد ساله در اطراف آن موجودمی باشد که عبارتند از درختان چنار، بوز، و… خصوصیت دیگر آن جاری شدن آب و سردی آب آن در تابستان و گرمی و اعتدال آب در زمستان است. چشمه فوق به دستور قوام السلطنه وزیر وقت رضاخان و به دست پزشک آن زمان روستا به صورت پارک ملی درآمد که هم‌اکنون نیز کتیبه سنگ نوشته آن در قسمت شمال غرب چشمه موجود است. این شهر در دامنه‌های منتهی‌الیه رشته کوه‌های زاگرس واقع است و از آب و هوایی معتدل کوهستانی برخوردار است. شهر در منطقه‌ای دشتی قرار گرفته که اطراف آن را کوه‌های قبله در جنوب، سفید در شمال و فالشت در غرب احاطه کرده‌است. این شهر مرکز بخش مزایجان است. روستاهای چنار سوخته در شرق، بادبر در جنوب غربی و مرشدی، قلعه آباده، عاصمی، قدمگاه در شمال از توابع مزایجان است. در گذشته‌های دور مردم مزایجان در چند قلعه به نام‌های پیرکدوئیه، اسدالله خان، میرزااحمد، میرزاهادی و قلعه دختر زندگی می‌کردند. ساکنان قلعه اسدالله خان از مهاجرین سوادکوه بودند که رئیس آنان رضاخان سوادکوهی بود که نوادگان آنهاهم اکنون در منطقه هستند.

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵». مرکز آمار ایران.
  2. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام روزنامه ایران وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).