باز کردن منو اصلی

مقاومت به انسولین

بیماری

مقاومت به انسولین، شرایطی است که در آن سلول‌های بدن پاسخ مناسبی به انسولین نمی‌دهند و به دنبال آن جذب گلوکز دچار اختلال شده و به طورثانویه باعث افزایش قند خون می‌شود. در حالت مقاومت به انسولین مقدار انسولین تولید شده در بدن طبیعی و حتی بیشتر از مقدار طبیعی است اما مشکل در پاسخ سلول‌ها به انسولین می‌باشد. مقاومت به انسولین معمولاً به صورت کشف‌نشده منجر به بروز دیابت تیپ ۲ می‌شود.

مقاومت به انسولین
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصصغدد درون ریز و متابولیسم
ئی‌مدیسینmed/1173
سمپC18.452.394.968.500

تشخیصویرایش

  • مقدار انسولین ناشتا

بالاتر بودن مقدار انسولین ناشتا از مقدار طبیعی (۶۰ پیکومول در لیتر) به عنوان نشانه‌ای از مقاومت به انسولین در نظر گرفته می‌شود.

  • تست تحمل گلوکز : (IGT) قند خون بیمار دوساعت پس از مصرف 75 گرم گلوکز خوراکی بین 140 تا 200 است.

اختلال در تست تحمل گلوکز می‌تواند نشانه‌ای از مقاومت به انسولین باشد. این حالت نوعی اختلال پره دیابتیک است.

تاریخچهویرایش

مفهوم مقاومت به انسولین اولین بار در سال ۱۹۳۱ توسط پروفسور ویلهلم فالتا مطرح شد.

جستارهای وابستهویرایش

پانویسویرایش